เงินจำนวนกว่า 300 ล้านบาท ซึ่งบริจาคผ่าน บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ กับ เงินจำนวนกว่า 200 ล้านบาท ซึ่งบริจาคผ่าน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
สำคัญ
ไม่เพียงสำคัญต่อคนชื่อ บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ ไม่เพียงสำคัญต่อคนชื่อ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา หากแต่ยังสะท้อน “ความคิด” ที่มากยิ่งกว่านั้น
แม้จะมีเป้าหมายเดียวกัน คือ “น้ำท่วม”
หากมองจากพื้นฐานที่ บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ เป็นดารา เป็นนักแสดง หากมองจากพื้นฐานที่ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นทหาร เป็นนายกรัฐมนตรี
ไม่แปลกที่เงินเป็นล้านจะมาจาก “เหล่าทัพ”
ขณะเดียวกัน เราไม่มีทางรู้เลยว่าเงินจำนวนกว่า 300 ล้านบาท ที่บริจาคผ่าน บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ มาจากไหนและเป็นของใคร
ตรงนี้ต่างหากที่สำคัญ
มิได้เป็นเรื่องแปลกที่บนจอโทรทัศน์ช่อง อสมท คืนวันที่ 17 กันยายน จะเห็นจำนวนเงินจากกระทรวงศึกษาธิการ จำนวนเงินจากกระทรวงสาธารณสุข
เพราะต้องการหนุนช่วย “นายกรัฐมนตรี”
แต่เคยมีใครสนใจและถามไถ่บ้างไหมว่าเงินจำนวนกว่า 300 ล้านบาท ที่ไหลไปร่วมอยู่ในมือของ บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ มาอย่างไร
ตอบได้อย่างเดียวว่า มาจาก “ชาวบ้าน”
ตอบได้ด้วยความั่นใจเป็นอย่างสูงว่า ชาวบ้านมีความมั่นใจว่าเงินที่เขาบริจาคผ่าน บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ จะต้องถึงมือคนที่เดือดร้อน
ที่สำคัญเป็นอย่างมาก คือ ถึงด้วยความรวดเร็ว
ทั้งหมดทั้งปวงนี้จึงสะท้อนความรู้สึกต่อชาวบ้าน และสะท้อนสภาพความเป็นจริงภายในโครงสร้างของการปกครอง
นี่คือการประท้วงต่อระบบ “รัฐราชการรวมศูนย์”
แถลงจากข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในจังหวัดอุบลราชธานีเรื่องกระบวนการเงินบริจาคหากให้กับหน่วยราชการระดับจังหวัดจะต้องส่งไปที่ใด
นั่นแหละคือ คำตอบที่ตรงเป้าที่สุด
นั่นก็คือ หากบริจาคที่จังหวัดอุบลราชธานี เงินทั้งหมดจะต้องส่งไปยังสำนักนายกรัฐมนตรี เมื่อทางส่วนกลางพิจารณาแล้วจึงจะส่งกลับมาจังหวัดอุบลราชธานี
กว่าเงินจะมาถึงก็นานและแสนนาน
จึงไม่เพียงแต่สะท้อนให้เห็นว่า จังหวัดไม่ได้มีอำนาจ หากการปกครองของจังหวัดก็ต้องขึ้นอยู่กับส่วนกลาง คือ กระทรวงมหาดไทย คือ รัฐบาล
การบริจาคผ่าน บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ จึงได้ผลทันตาเห็น
ตรงกันข้าม การบริจาคผ่าน พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา จะต้องเข้าสู่กระบวนการต่างๆ มากมายกว่าจะตกมาถึงมือของชาวบ้าน
นั่นแหละคือ ความเป็นจริงของประเทศไทย
ไม่ว่ากรณีของน้ำท่วมใหญ่ในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่ว่าปรากฏการณ์การบริจาคผ่าน บิณฑ์ บรรลือฤทธิ์ จึงสำคัญ
สำคัญเพราะสะท้อนให้เห็นโครงสร้างของการปกครอง
นั่นก็คือ การปกครองแบบรวมศูนย์ มิได้เป็นการปกครองแบบกระจาย ทุกอย่างต้องขึ้นต่อส่วนกลาง ต้องขึ้นต่อกรุงเทพมหานคร
นี่แหละคือ “รัฐราชการรวมศูนย์” ของประเทศ
