ยิ่งเห็นภาพชาวบ้านเข้าแถวยาวเหยียดเป็นกิโลเพื่อรอรับเงิน รอรับของบริจาค ปรากฏขึ้นมากเพียงใด
ยิ่งจำเป็นต้องให้ความสนใจมากเพียงนั้น
สนใจต่อ “รากฐาน” ความเป็นมา
ถามว่าเหตุใดจึงสัมผัสได้ในความหงุดหงิด สัมผัสได้ในความไม่พอใจ อันดังมาจากทำเนียบรัฐบาล ดังมาจากพรรคพลังประชารัฐ
ประหนึ่งเกรงว่าจะเป็น “พาหะ” แพร่ “ไวรัส”
แต่ความเป็นจริงยิ่งกว่านั้นก็คือยิ่งภาพชาวบ้านเข้าแถวยาวเหยียดแพร่ขยายกว้างขวางออกไปในลักษณะอันเรียกได้ว่าทุกหย่อมย่าน
เท่ากับ “ประจาน” รัฐบาล
ประจานให้เห็นว่ามาตรการ “เข้ม” ของรัฐบาลเป็นผลเสียมากกว่าผลดี ประจานให้เห็นความไม่ได้ตระเตรียมอย่างเพียงพอในการช่วยเหลือ เยียวยา ชาวบ้าน
ตรงนี้ต่างหากที่สำคัญและจำเป็นต้องสนใจ
ต้องยอมรับว่า ไม่ว่าการประกาศและบังคับใช้พ.ร.บ.การบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน ไม่ว่าการดำเนินมาตรการต่างๆ ล้วนอยู่ในมือของรัฐบาล
ไม่มีใครรู้มาก่อนใน “รายละเอียด”
เพราะว่าถูกสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสครอบงำ เพราะว่าบรรยากาศไม่อำนวยให้มีการตรวจสอบและควบคุมอย่างเพียงพอ
ผลจึงกลายเป็นความเดือดร้อนไปทุกหย่อมย่านอย่างที่เห็นผ่านภาพ
บทบาทที่หายไปโดยอัตโนมัติก็คือ บทบาทของรัฐสภา โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทบาทของพรรคฝ่ายค้านที่จะควบคุมและตรวจสอบ
ผลก็คือ บทบาทของ “อำนาจนิติบัญญัติ” หมดสิ้น
เป็นความหมดสิ้นเพราะว่าไม่ได้อยู่ในสมัยประชุม เป็นความหมดสิ้นเพราะสมาชิกรัฐสภาเองก็ทำตัวเหมือนกับ 250 ส.ว.คือไม่กระตือรือร้นที่จะแสดงบทบาท
ลืมไปว่าตนเองอยู่ในฐานะเป็น“ผู้แทนปวงชน”
เมื่อสมาชิกรัฐสภาไม่ดำรงตนอยู่ในฐานะแห่ง “ผู้แทนปวงชน” เสียแล้ว บทบาทของ ส.ส.จึงแทบไม่แตกต่างไปจากบทบาทของ ส.ว.
นั่นก็คือ แสดงบทบาทเพียงเพื่อยกมือให้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา
เมื่อ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้ดำรงตำแหน่งเป็นนายกรัฐมนตรี สามารถสืบทอดอำนาจได้ตามเป้าหมายที่กำหนด
บทบาทของ 250 ส.ว.ก็รอรับ “เงินเดือน” สถานเดียว
เมื่อ ส.ส.ทำตัวเหมือนกับ 250 ส.ว.เสียแล้วก็มีหน้าที่อย่างเดียวคือ ปกป้องรัฐบาลและคอยปรามมิให้ ส.ส.ฝ่ายค้านได้แสดงบทบาท
ผลก็อย่างที่เห็นจากมาตรการ “เข้ม” ของรัฐบาลที่ออกมา
นั่นก็คือ แม้จะเห็นภาพของประชาชนออกมาเข้าแถวยาวเหยียดเป็นกิโลก็ไม่สามารถสร้างความสะเทือนใจให้กับ ส.ส.ฝ่ายรัฐบาลได้
กลับมองเห็นว่าเป็น “มวลชนจัดตั้ง” ของฝ่ายตรงกันข้าม
คําถามอันแหลมคมเป็นอย่างมากต่อสมาชิกรัฐสภา จึงเป็นคำถามต่อสถานะแห่ง “อำนาจนิติบัญญัติ” ที่จะมีต่อ “อำนาจบริหาร”
สถานะแห่ง “รัฐสภา” ต่อ “รัฐบาล”
นี่จึงมิได้เป็นเรื่องของฝ่ายรัฐบาลอย่างเดียว นี่จึงมิได้เป็นเรื่องของฝ่ายค้านอย่างเดียว หากแต่เป็นบทบทร่วมกันของทั้ง 2 ฝ่าย
บทบาทของรัฐสภา บทบาทของตัวแทนของราษฎร
