วันนี้ “แรงงาน (หยุด) สร้างโลก” ด้วยเป็น “วันแรงงาน” 1 พฤษภาคม วันหยุดของผู้ใช้แรงงานเพื่อให้ผู้ใช้แรงงานทบทวน “ผลตอบแทนและสวัสดิการ” ของผู้ใช้แรงงานทั่วโลกที่มีความยิ่งใหญ่ในตัวเอง แต่ถูกเอารัดเอาเปรียบจากผู้ได้ประโยชน์การใช้แรงงานนั้น
อาทิ การสร้างอาคารหลังหนึ่ง ผู้ลงทุนก่อสร้างด้วยเงิน 100 ล้านบาท เป็นเงินค่าวัสดุอุปกรณ์ก่อสร้างรวมที่ดินด้วยตัวเลขสมมุติเป็นเงิน 50 ล้านบาท เป็นเงินค่าจ้างแรงงาน 10 ล้านบาท เป็นเงิน “เบี้ยบ้ายรายทาง” 10 ล้านบาท เป็นเงินผลกำไรที่ต้องแบ่งให้หุ้นส่วน 20 ล้านบาท เป็นเงินดอกเบี้ยธนาคาร 10 ล้านบาท รวมเป็นเงินที่บริษัทก่อสร้างลงทุนทั้งสิ้น 100 ล้านบาท มีรายได้เบื้องต้นจากการเป็นหุ้นส่วนหารจากจำนวนผู้ถือหุ้นมากน้อยจำนวน 50 หุ้น เท่ากับ หุ้นละ 2 ล้านบาท
จากนั้น คือผลกำไรที่บริษัทและหุ้นส่วนจะได้รับจากการ “ขาย” ซึ่งแบ่งจากค่าจ้างพนักงานปฏิบัติหน้าที่ในบริษัททั้งหมด รวมแล้วเหลือกำไรร้อยละ 15 จากยอดขาย
และ ฯลฯ
ผู้ใช้แรงงานได้รับค่าจ้างแรงงานวันละ 300-600 บาท แล้วแต่ฝีมือแรงงาน
ใช้วันต่อวัน 2 คนผัวเมีย ได้รับค่าจ้างแรงงานทั้ง 2 คน เป็นแรงงานฝีมือ 1 คน 600 บาท แรงงานไร้ฝีมือ 1 คน 300 บาท รวมแล้ว 900 บาท อาจมีพิเศษอีกวันละ 100 บาท 2 คนเฉลี่ยได้รับคนละ 500 บาท
เบ็ดเสร็จ ใช้ต่อคนต่อวัน วันละ 500 บาท ไม่พอเชียวหรือ
คิดธรรมดาอย่างเราๆ ท่านๆ พอน่า ไม่เห็นต้องใช้อะไรมาก เสื้อผ้านานๆ ซื้อสักตัวสองตัว ค่า “สังคม”จะมีปีละกี่หนกันเชียว อย่าใช้จ่ายไปกับสินค้าฟุ่มเฟือยนัก น่าจะพอไหว ค่าอาหารการกิน ค่ารถ ไม่ไกลนักยังเดินได้ เป็นการออกกำลังกายดีเสียอีก บางบริษัทก่อสร้างยังมีรถรับส่งด้วย
ผมคิดเพ้อเจ้อไปตามประสาคนไม่ค่อยรู้เรื่องค่าใช้จ่ายอะไรกับเขา ด้วยเป็นคนประเภท มีมากก็ใช้มาก มีน้อยก็ใช้น้อย ไม่มีก็ขอยืมเพื่อนใช้ เอาไว้มีแล้วค่อยมาคืน ไม่มีจริงๆ มีอะไรมาจำนำก่อน แล้วค่อยมาไถ่คืนทีหลัง หรือไม่ก็ปล่อยให้หลุดไป เท่านั้นเอง
ถึงวันแรงงานแห่งชาติไปเดินร่วมขบวนกับเขาทีหนึ่ง ตกเย็น ยังมีรายการเฮฮาปาร์ตี้
“ดื่มฟรีกินฟรี”
ถึงหน้าเลือกตั้ง ยังมีรายได้พิเศษ ช่วยเขาหาเสียง อ้อ-เรื่องเงินขายเสียงไม่ได้กับเขาดอก มีสำมะโนครัวอยู่เมืองไทยที่ไหน ไม่ก็อยู่ที่โน่น ห่างไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก จะกลับไปขายเสียงไม่ไหว ไหนจะขาดงาน ไหนจะเสียค่ารถเดินทาง แล้วยังค่ากินอยู่อีกเล่า
ว่าไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนไม่เคยเป็น “กรรมกร” ไม่เคยขายแรงงาน เคยแต่ขาย
“ตัวหนังสือ” ให้คุณพี่คุณน้องคุณหนอนหนังสือนักอ่านเขารื่นเริงบันเทิงใจ หรือสะใจบ้างจากการอ่าน
แล้วใครอย่ามาหาว่าเป็นกรรมกรนะ ประเดี๋ยวโกรธตาย
เอาเป็นว่า ถึงวันกรรมกรหนหนึ่งปีหนึ่งก็ได้แต่คิดถึงพี่น้องผู้ใช้แรงงานสร้างโลกทีหนึ่ง รู้แต่ว่าพี่ผู้ใช้แรงงานลำบาก ไหนจะต้องทำงานใช้แแรงงานเพื่อชาติ ใช้แรงงานสร้างโลก ให้บรรดา “นายทุน” เขาทำนาบนหลังคนรับเงินเพลิดเพลิน
ส่วนเราคอยรับคำยกยอปอปั้นจากรัฐบาลปีหนึ่งครั้งสองครั้ง ถึงวันแรงงาน “MAY DAY” 1 พฤษภาคม ทีหนึ่งต้องคอยเงี่ยหูฟังว่า รัฐบาลจะรับข้อเสนอจากสหภาพแรงงานขยับขึ้นค่าแรงตามค่าครองชีพไหม หรือคอยปลอบใจว่าปีนี้ไม่ขึ้น เพราะสถานการณ์โควิด-19 ปีหน้าคงจะขยับขยายเพราะเศรษฐกิจน่าจะดีกว่านี้น่า
ที่ว่ากล่าวมาทั้งหมดนี้ อย่าถือเป็นจริงเป็นจังอะไรนักหนา ยิ่งปีนี้ วันแรงงานแห่งชาติดูจะเงียบเหงาจากสถานการณ์โควิด-19 ที่แพร่ระบาดไปทั่วโลก ใครจะมีแก่ใจมาคิดเรื่องเรียกร้องโน่นเรียกร้องนี่ ต้องเห็นใจกันบ้างซินะ ทั้งสินค้าผลิตแล้วขายไม่ออก ส่งไม่ออก ทั้งตลาดโลกซบเซา ทั้งการท่องเที่ยวไม่มีใครเดินทางไปไหนมาไหน อย่าว่าแต่นักท่องเที่ยวต่างประเทศเลย จากในประเทศยังต้อง “อยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติ” ครับ
