รื่นร่มรมเยศ : ชีวิตต้องสู้ : โดย เสฐียรพงษ์ วรรณปก
หนังสือเล่มที่ท่านอ่านอยู่นี้ตั้งชื่อได้เหมาะสม นั่นคือ “ธรรมะสู้ชีวิต” เกิดมามีชีวิตอยู่ในโลกนี้ต้องสู้ เกิดมาแล้วไม่สู้แสดงว่าตายตั้งแต่เกิด ถึงแม้ว่าจะมีลมหายใจอยู่ก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายแล้ว
เรามีคำพังเพยหรือสุภาษิต (แล้วแต่จะเรียก) ว่า “ชีวิตคือการต่อสู้ ศัตรูคือยาชูกำลัง” ศัตรูในที่นี้หมายถึง “อุปสรรค” ที่ขัดขวางความก้าวหน้านั้นเอง คงไม่หมายไปไกลถึงคนที่เป็นอริหรือข้าศึกที่คอยตามล้างตามผลาญอะไรขนาดนั้น
การสู้ชีวิตจะสามารถเอาชนะได้ หรือประสบความสำเร็จในการต่อสู้ อย่างน้อยต้องมีองค์ประกอบ 2 อย่าง คือ
1) “ความพากเพียรพยายาม” องค์ประกอบนี้สำคัญมาก ความเพียรมาจากคำว่าวิริยะ ซึ่งมาจากคำว่า วีระ (แปลว่ากล้าหาญ) เพราะฉะนั้น คนที่พากเพียรก็คือคนกล้า กล้าสู้กล้าบุก ไม่ย่อท้อไม่ถอดใจง่ายๆ แม้ว่าอุปสรรคจะใหญ่โตมากมายเพียงใดก็ตาม
นึกถึงนิทานชาดกเรื่อง “มหาชนก” มหาชนกเป็นพ่อค้าเดินทางไปค้าขายทางเรือกับพ่อค้าและประชาชนอีกจำนวนมาก เรือล่มกลางมหาสมุทร ผู้คนตายกันหมด เหลือแต่มหาชนกคนเดียวเกาะแผ่นกระดานแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางมหาสมุทร เวลาผ่านไป 7 วัน มหาชนกก็ยังพยายามว่ายน้ำอยู่ จนนางมณีเมขลาปรากฏกายขึ้น ถามว่า “มหาสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล มีแต่น้ำกับฟ้า ท่านว่ายก็ตาย ไม่ว่ายก็ตาย แล้วท่านจะพยายามว่ายอยู่ทำไม” พูดง่ายๆ ว่าไม่มีทางรอดดอก ปล่อยให้จมน้ำตายเสียดีกว่า
มหาชนกกล่าวตอบ (ซึ่งถือว่านี่แหละคือ “หัวใจของนักสู้ชีวิต”) ว่า “เกิดเป็นคนต้องพยายามจนถึงที่สุด” รู้อยู่ว่ามหาสมุทรกว้างไพศาล รู้ว่ามีแต่น้ำกับฟ้า แต่หน้าที่ของเราต้องพยายามจนให้รู้ดำรู้แดง ถ้าพยายามจนถึงที่สุดแล้วไม่ถึงฝั่งก็ให้รู้ว่าไม่ถึง และจะไม่เสียใจ เพราะได้ทำจนถึงที่สุดแล้ว
คนสู้ชีวิตต้องคิดอย่างนี้ครับ ไม่ใช่ว่าเห็นอะไรขวางอยู่ข้างหน้า บางทีนิดเดียว ก็ขอ “ถอดใจ” เสียแล้ว ทั้งๆ ที่ตัวเองมีศักยภาพ มีความพร้อมทุกอย่าง ถ้าหากกล้าทำ กล้าสู้เสียอย่าง งานนั้นสำเร็จแน่นอน
วันก่อนได้อ่านเรื่องของเด็กแขนด้วนทั้งสองข้างคนหนึ่ง (ไม่ทราบว่าจาก “ชีวิตต้องสู้” หรือจากหนังสือเล่มไหน) เกิดมาแขนด้วนถึงไหล่ทั้งสองข้าง ไม่เคยท้อถอย พยายามสู้ชีวิต เข้าโรงเรียน มือไม่มีจะเขียนหนังสือก็ใช้เท้าเขียน ฝึกหัดเขียนด้วยเท้า จนลายมือสวยเหมือนเขียนด้วยมือ ตอนแรกๆ เพื่อนๆ ก็รังเกียจ แต่เมื่อเห็นความเข้มแข็ง ความตั้งใจจริงของแก ก็เห็นใจ และช่วยเหลือเกื้อกูลอย่างดี
เด็กคนนี้มีความฝันยาวไกลว่าจะศึกษาเล่าเรียนให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ และอยากออกมาทำงานช่วยเหลือสังคม
นี่คือตัวอย่างของคนสู้ชีวิต คนที่มีมือมีเท้าบริบูรณ์ควรจะได้คิดและหันมาสู้ชีวิตบ้าง ขนาดคนเขาอวัยวะร่างกายไม่สมบูรณ์ เขายังไม่ท้อแท้ แล้วเรามีครบทุกอย่าง ยังจะอ่อนแอยอมแพ้หรือ!
2) องค์ประกอบอันที่สอง เนื่องมาแต่องค์ประกอบแรกคือ “กำลังใจ” คนสู้ชีวิตต้องมีกำลังใจ และสร้างกำลังใจให้เข้มแข็งอยู่เสมอ เพื่อเป็นทุนในการต่อสู้ คนที่ขาดกำลังใจ แม้จะแกร่งหรือแข็งแรงขนาดไหน ก็กลายเป็นคนอ่อนแอโดยฉับพลัน คนเช่นนี้เรียกว่า “ตัวเท่าช้าง ใจเท่ามด”
เคยเห็นนักมวยร่างยักษ์ หมัดหนัก ถ้าต่อยเข้าจังๆ สักหมัด คนถูกต่อยรับรองสลบเหมือด นักมวยร่างยักษ์ขึ้นชกกับแชมป์โลกร่างเล็กกว่าแต่ได้ชื่อว่าเป็นมวยอันตราย มวยร่างยักษ์มัวแต่กลัว “ศักดิ์ศรี” ของแชมป์โลก ได้แต่ระวังตัวแจไม่ปล่อยหมัดสักที ทั้งที่บางครั้งสบโอกาสก็ไม่ยอมทำ ผลที่สุดถูกเขาน็อกตามระเบียบ อย่างนี้เรียกว่ากำลังใจอ่อนแอ ใจไม่สู้ ชกกี่ครั้งๆ “ช้างใจเท่ามด” เช่นนี้ก็ไม่มีทางเอาชนะเขาได้
จำไว้เถิดครับ คนที่พากเพียรจริง มีกำลังใจเข้มแข็งมั่นคงจริง ไม่มีอะไรจะมาขวางกั้นเขาไว้ได้ อย่าว่าแต่คนเลย ต่อให้เทวดาก็กีดกันไม่ได้
