มหกรรมกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปีนี้มีข่าวใหญ่ติดอันดับโลกข่าวหนึ่งคือประเทศสิงคโปร์ซึ่งเป็นนครรัฐสมัยใหม่และประเทศเกาะที่มีขนาดเล็กที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีประชากรเพียงห้าล้านคนเศษ (น้อยกว่าประชากรใน กทม.เสียอีก) ได้เหรียญทองเหรียญแรกนับตั้งแต่ตั้งประเทศมาได้ห้าสิบปีมานี้เอง การที่เป็นข่าวใหญ่โตก็เพราะว่าหนุ่มชาวสิงคโปร์อายุเพียง 21 ปี ได้เหรียญทองจากการแข่งขันว่ายน้ำแบบผีเสื้อระยะทาง 100 เมตร เอาชนะไมเคิล เฟ็ลปส์ นักว่ายน้ำชาวอเมริกันระดับตำนานผู้ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกจากการแข่งขันว่ายน้ำในโอลิมปิกถึง 5 สมัยติดต่อกันได้เหรียญทองจากการว่ายน้ำแข่งขันในโอลิมปิกทั้งสิ้น 28 เหรียญเป็นเหรียญทอง 23 เหรียญ ซึ่งเป็นสถิติที่คงยากที่สุดที่ใครจะทำลายได้
ความจริงโจเซฟ สคูลลิ่ง นับถือเอาไมเคิล เฟ็ลปส์ เป็นไอดอลมาตั้งแต่เด็ก และเมื่อเขาอายุได้ 13 ขวบ ก็มีโอกาสได้ถ่ายรูปร่วมกับไมเคิล เฟ็ลปส์ และขอลายเซ็นของไอดอลเป็นที่ระลึกด้วย หลังจากนั้นอีกเพียง 8 ปี โจเซฟ สคูลลิ่ง ก็สามารถเอาชนะไอดอลของเขาได้ในกีฬาโอลิมปิกที่รีโอเดจาเนโร ทำให้สิงคโปร์ได้รับเหรียญทองโอลิมปิกเป็นเหรียญแรกอย่างเต็มภาคภูมิ
ครับ! สิงคโปร์เป็นประเทศของผู้อพยพเหมือนสหรัฐอเมริกากล่าวคือมีประชากรส่วนใหญ่เป็นผู้อพยพมาอยู่ทั้งสิ้น โดยเป็นชาวจีน (76.5%) ชาวมาเลย์ (13.8%) ชาวอินเดีย (8.1%) และอื่นๆ (1.6%) สิงคโปร์มีภาษาราชการถึง 4 ภาษา คือ อังกฤษ จีน มาเลย์ และภาษาทมิฬ
สำหรับศิลปวัฒนธรรมของสิงคโปร์ก็เป็นลักษณะผสมระหว่างจีน มาเลเซีย และอินเดีย โดยทั่วไปแล้วภาพลักษณ์ของสิงคโปร์คือประเทศของคนจีนที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีเนื่องจากเคยเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษมานาน
ดังนั้นนายโจเซฟ สคูลลิ่ง จึงถูกมองว่าเป็นคนฝรั่งมารับจ้างเล่นกีฬาให้กับสิงคโปร์เหมือนนักฟุตบอลทีมชาติของยุโรปที่ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นต่างชาติทั้งนั้นซึ่งเรื่องนี้ทางบิดาของสคูลลิ่งได้ออกมาประกาศว่าโจเซฟ สคูลลิ่ง เป็นคนสิงคโปร์แท้ๆ เพราะปู่ของเขาเป็นทหารอังกฤษที่มาตั้งรกรากอยู่ที่สิงคโปร์โดยแต่งงานกับหญิงพื้นเมืองที่มีเชื้อสายโปรตุเกส
ส่วนบิดาของโจเซฟ สคูลลิ่ง ก็เกิดและโตที่สิงคโปร์และแต่งงานกับผู้หญิงมาเลย์เชื้อสายจีน และโจเซฟ สคูลลิ่งเองก็เกิดและเติบโตที่สิงคโปร์เช่นกัน
เรื่องราวคล้ายๆ กันนี้ผู้เขียนก็เคยประสบมาเหมือนกันเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว (พ.ศ.2543) ตอนที่ผู้เขียนได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาโททางกฎหมายที่มหาวิทยาลัยแห่งอลาบามา ที่เมืองทัสคาลูซา สหรัฐอเมริกา
ผู้เขียนได้ผ่านเข้าเมืองทางสนามบินแอตแลนตา มลรัฐจอร์เจีย ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองอเมริกันที่มีท่าทีเป็นมิตรและขี้สงสัยโดยเขาเห็นว่าผู้เขียนไม่ควรได้วีซ่าประเภทเอฟ-1 ซึ่งเป็นวีซ่านักเรียน หากแต่ควรได้วีซ่าชนิดอื่นเนื่องจากผู้เขียนเป็นข้าราชการด้วยแล้วก็เลยถามผู้เขียนว่าเขาสงสัยมานานแล้วว่าคนไทยนี่สังเกตได้ง่ายคือหน้าตาเหมือนคนจีนแต่ชื่อสกุลเหมือนคนอินเดีย แต่ที่แปลกมากคือเรื่องเชื้อชาติ (Race) ซึ่งโดยทั่วไปแล้วความหมายดั้งเดิมของ race นี่เป็นอนุกรมวิธาน (taxonomy) แบ่งมนุษย์ตามสีผิวโดยแบ่งเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ได้ 3 กลุ่มคือ คนผิวขาว (white หรือ Caucasia) คนผิวดำ (black หรือ Negro) และคนผิวเหลือง (yellow หรือ Mongoloid) แต่สำหรับคนไทยนี่มี Race Thai
ผู้เขียนได้ตัดบทไปว่าไม่รู้เหมือนกันเพราะไม่อยากเสียเวลาอธิบายทำให้เจ้าพนักงานขี้สงสัยคนนั้นบ่นว่าเขาถามเรื่องนี้กับคนไทยหลายคนแล้วแต่ทุกคนก็ตอบเหมือนผู้เขียนนี่แหละ
ความจริงเรื่องนี้อธิบายให้ฝรั่งฟังคงจะเข้าใจยากเพราะว่าโดยทางการแล้วทุกประเทศในโลกจะยึดเอาเรื่องสัญชาติ (nationality) เป็นหลักเพียงอย่างเดียวเท่านั้นแต่ประเทศไทยของเรานั้นเราไปยึดเรื่องตลกของความมีเชื้อชาติไทยที่บริสุทธิ์แบบว่าชายไทยใดจะสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหารเพื่อศึกษาเล่าเรียนเพื่อเป็นนายทหารระดับสัญญาบัตรในกองทัพไทยนั้นต้องมีสัญชาติไทยโดยกำเนิดและบิดามารดาก็ต้องมีสัญชาติไทยโดยกำเนิดด้วย ซึ่งเรื่องนี้ทางโรงเรียนเตรียมทหารเขาเอาจริงนะครับ
ผู้เขียนมีหลักฐานเชิงประจักษ์ในกรณีแบบนี้เยอะครับ เช่นเพื่อนของผู้เขียนบางคนมีเชื้อชาติไทย สัญชาติไทย แต่บิดามีเชื้อชาติจีน สัญชาติไทย ก็ไม่มีสิทธิสมัครสอบนะครับ แต่เพื่อนๆ เหล่านี้ก็ไปรับราชการพลเรือนเป็นใหญ่เป็นโตกันหลายคน ยิ่งกว่านั้นก็มีอดีตนายกรัฐมนตรีของไทยเราคนหนึ่งที่มีบิดาที่มีเชื้อชาติจีนแบบว่าเป็นนายกรัฐมนตรีได้แต่เป็นนายทหารสัญญาบัตรไม่ได้นะครับ
ส่วนผู้ที่จะต้องถูกเกณฑ์เป็นพลทหารนั่นนะ แค่มีสัญชาติไทยอย่างเดียวก็พอครับ
