ใครดูถูกดูหมิ่นศิลปะ อนารยะไร้สกุลสถุลสัตว์
ราวลิงค่างเสือสางกลางป่าชัฏ ใจมืดจัดกว่าน้ำหมึกดำ…
อังคาร กัลยาณพงศ์ ศิลปินแห่งชาติผู้อหังการเสมอต้นเสมอปลายเคยเขียนเอาไว้
ที่จริงเมื่อกล่าวคำว่า ศิลป์ มิพักต้องนิยาม
ศิลป์ ไม่ต้องการคำนิยาม ผู้สร้างงานศิลป์สามารถคิด ประดิษฐ์ หรือสื่อผ่านชิ้นงานศิลป์ได้อย่างเสรีและกว้างขวาง ดังที่ จารย์ทัด หรือทัศนัย เศรษฐเสรี อาจารย์ประจำภาควิชาสื่อศิลปะและการออกแบบสื่อ คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ว่า ไม่มีผิด
ไม่มีถูก
หาก จำกัด ให้อยู่ในกรอบมากไป มีแค่สูงต่ำ ดำขาว ผิดถูก ก็ไม่อาจเป็นศิลป์
ยิ่งถ้าเป็นการมุ่ง กำจัด ความคิดหรือชิ้นงานที่แตกต่างก็จะกลายเป็น เรื่องอื่น
ศิลปะต้องการพื้นที่เสรีภาพทางความคิด !
ดังกรณีที่เกิดเหตุขึ้น ณ หอนิทรรศการ ศิลปวัฒนธรรมมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เมื่อวันก่อน ซึ่งผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ของคณะวิจิตรศิลป์เข้าไปรื้อถอนและขนย้ายผลงานศิลปะของนักศึกษาภาควิชาสื่อศิลปะและการออกแบบสื่อ แล้วจับยัดใส่ถุงดำ
นั้นถือว่าเข้าขั้น กำจัด กันอย่างอุกอาจ
แม้นักศึกษาเจ้าของงานทักท้วงก็ไม่ฟัง
กระทั่ง จารย์ทัด ทัศนัย เศรษฐเสรี อาจารย์ประจำภาควิชาฯเข้าไปถามกลุ่มผู้บริหารว่า คุณเป็นอาจารย์เหมือนกันใช่ไหม รักศิลปะไหม รักเคารพในมนุษย์ไหม ศิลปะไม่เป็นเจ้านายใคร และไม่เป็นขี้ข้าใคร นั่นสมบัติส่วนตัวของเค้า เพิ่งแสดงงานเสร็จ ขู่เข็ญนักศึกษากี่ทีแล้ว คุกคามการเรียนการสอนหรือเปล่า ที่สุดก็ป่วยการ
นักศึกษาจึงเข้าแจ้งความกับ สภ.ภูพิงคราชนิเวศน์ ให้ดำเนินคดีกับ รศ.อัศวิณีย์ หวานจริง คณบดีคณะวิจิตรศิลป์ รศ.ปกรณ์ภัทร์ จันทะไข่สร รองคณบดี ผศ.ดร.พงศ์ศิริ คิดดี รองคณบดีฝ่ายพัฒนาคุณภาพนักศึกษา น.ส.สุลาลักษณ์ ขาวผ่อง เลขานุการคณะ และ นายไชยันต์ โอนมา
เจ้าหน้าที่หอศิลป์
กล่าวหาว่าร่วมกันวิ่งราวทรัพย์, ร่วมกันทำให้เสียทรัพย์ และใช้อำนาจปกครองโดยไม่ชอบ ด้วยการเข้าไปรื้อเก็บผลงานศิลป์ซึ่งเป็นทรัพย์ของผู้ถูกกล่าวหาโดยทุจริตและทำให้เกิดความเสียหายต่อทรัพย์
แม้ข้อกล่าวหาจะมีกลิ่นอายอาชญากรรม
แต่นัยแห่งการแจ้งความนี้คือคำประกาศ เสรีภาพ ของนักศึกษา แห่งคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
เสรีภาพไม่ควรถูกจับยัดใส่ถุงดำ !?!!
