งานสร้างสรรค์งอกเงยและงอกงามเสมอ ในสังคมมีเสรีภาพ มีประชาธิปไตย
ถ้าสังคมไม่ประชาธิปไตย ไม่เสรีภาพ งานสร้างสรรค์ก็ไม่งอกเงยและไม่งอกงาม มีแต่เหี่ยวเฉาเน่าไป
กวี นักคิด นักเขียน นักประพันธ์ รวมทั้งนักวิชาการจำนวนมาก ในสังคมไม่ประชาธิปไตย ไม่เสรีภาพ ย่อมสร้างสรรค์งานก้าวหน้าไม่ได้ ทำได้แค่งานน้ำเน่าเพื่อหลีกเลี่ยงอำนาจนิยมกุมไปปรับทัศนคติ เป็นอย่างนี้ตั้งแต่เรือน พ.ศ. 2500 (แต่มีจำนวนน้อยสุ่มเสี่ยงทำ)
หนังและละครของไทย ได้รับคำตำหนิมานานมากว่าน้ำเน่า ก็ด้วยเหตุเดียวกันจากสังคมไม่ประชาธิปไตย ไม่เสรีภาพ หาบทประพันธ์ดีๆ ได้ยาก ถึงมีก็ผลิตเป็นหนังและละครไม่ได้ เป็นที่รู้กัน ถูกห้ามเผยแพร่ ห้ามออนแอร์
งานร่วมสมัย แต่เหมือนละครกรมศิลป์
หนังละครย้อนยุคของไทยทั้งๆ เป็นงานร่วมสมัยในวัฒนธรรมป๊อป แต่ผลงานเหมือนละครปลุกใจยุคชาตินิยมคลั่งชาติประกาศอานุภาพต่างๆ
หรือมิฉะนั้นเสื้อผ้าหน้าผมก็อย่างเดียวกับละครจักรๆ วงศ์ๆ ของกรมศิลปากร
เพราะสังคมถูกครอบงำและกล่อมเกลาด้วยประวัติศาสตร์สงครามของวีรบุรุษ (ที่เพิ่งสร้าง) โดยไม่มีประวัติศาสตร์สังคม ที่ประกอบด้วยการเมืองและการค้ากับนานาชาติพันธุ์ ทั้งทางบกทางทะเล
และไม่มีวิถีชีวิตของสามัญชนชาวบ้านที่ถูกเกณฑ์แรงงานโดยไม่มีค่าตอบแทน
รักษาตึกบ้านทรายทอง ทำลายเรือนไม้ชายคลองโอ่งอ่าง
คนชั้นกลางเสพหนังและละครโหยหาอดีตมานานปีพอๆ กับการปฏิวัติรัฐประหารที่มีสืบเนื่องมา จึงพากันยกโขยงฟูมฟายบริจาคร่วมทุนอย่างรวดเร็วเพื่อสงวนรักษาบ้านทรายทองของตระกูลผู้ดีมีทรัพย์ศฤงคาร
ขณะเดียวกันก็เฮโลสนับสนุนการไล่รื้อชุมชนป้อมมหากาฬชายคลองโอ่งอ่าง ที่ถูกตำหนิจากคนชั้นกลางเหล่านั้นว่าสกปรกรกรุงรัง
เหตุเพราะคนในชุมชนยากจน จึงไม่มีทุนทำให้งามเหมือนบ้านทรายทอง และอยู่ในภาวะสงครามนับสิบๆ ปีต่อสู้กับรัฐราชการของคนชั้นกลางในกรุงเทพฯ
แม้จะไม่โดดเดี่ยว แต่ชุมชนป้อมมหากาฬก็ไม่มีหลักประกันว่าสิทธิของคนจนเมือง ยังมีเหลือ
