ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ
โจโช เหวี่ยง เดือดปุด อีเวนต์สาวใหญ่วัยป้าๆ
โชว์กระโจมอกกลางถนน
มหาดไทยก็เต้นใหญ่ ปลัดฯร่อนหนังสือสั่งดูแลดูชาวบ้าน อย่าให้ภาพโผล่
กลัวยูเอ็นประจาน ละเมิดสิทธิถนน
คิวล่า หนูๆ นักเรียนบรบือ มหาสารคาม
พากันปลูกกล้วยซะงั้น
ฟ้องว่า ถนนลูกรัง หลุมบ่อเลี้ยงปลาได้ ยังไม่หมดจากเมืองไทย
ไฮสปีดเทรนเอาไว้ก่อน
ปาร์ตี้กระโจมอก ปลูกข้าว ปลูกกล้วย เป็นอารมณ์ขัน แกมประชดประชัน
เหลืออดเหลือทน
ต้องหาวิธีสื่อสารเรียกร้องความสนใจ ปลุกคนเกี่ยวข้อง กระตือรือร้นแก้ปัญหา
กลบเกลื่อนซุกเรื่องไว้ใต้พรม กับยอมรับความจริงแล้วแก้ไข
อย่างไหนดีกว่า ลองเอาไปคิดดู
ปัญหาชาวบ้าน เมื่อก่อนมี ส.ส. มีตัวแทน
คอยเป็นปากเสียง
แต่ขณะนี้ บ้านเมืองไม่ปกติ
คนคอยมอนิเตอร์ จ้ำจี้จ้ำไชไม่มี กลไกข้าราชการ ประชารัฐก็เป็นอย่างที่เห็น
ประชาชนจะทำอย่างไรได้
คนกรุง ชาวเมืองอาจไม่ต้องลงทุนมากเปื้อนโคลน
ฝนตกน้ำท่วม รถจม ระบายผ่านคลิป โพสต์ เฟซ โซเชียล
ต่างจังหวัด ก็ต้องงัดวิชาสู้แบบนี้
