ยิ่งภาพในแบบ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ในแบบ นายอดิศร เพียงเกษ ในแบบ นายประยุทธ์ ศิริพานิช ในแบบ นายพิเชษฐ์ เชื้อเมืองพาน ถูกขยาย
ตัวตนในแบบ “เพื่อไทย” ยิ่ง “ชัดเจน”
เป็นความชัดเจนในลักษณะอันเป็น “ตัวแทน” ในทาง “ความคิด”ในทาง “การเมือง” ด้วยท่วงทำนองแบบพรรคเพื่อไทย
ต่อเนื่องจาก “ไทยรักไทย”ต่อเนื่องจาก “พลังประชาชน”
เมื่อเข้าสู่ความแหลมคมในการต้องตัดสินใจเลือกในเรื่อง “ประธานสภา” ในเรื่อง “นายกรัฐมนตรี”
แต่ละเปลาะ แต่ละปล้อง ล้วนปรากฏ
ละม้ายเหมือนกับองคาพยพซึ่งประกอบส่วนอยู่ในพรรคพลังประชารัฐ อยู่ในพรรครวมไทยสร้างชาติ อยู่ในพรรคภูมิใจไทย
สะท้อน “ความต่าง” กับ“ก้าวไกล”
ในความอึกทึกครึกโครมอันดังมาจากบางบอน ในความอึกทึกครึกโครมอันดังมาจากขอนแก่น จากมหาสารคาม จากเชียงรายเหมือนกับเป็น “เสรีภาพ” อย่าง “อิสระ”
น้ำหนักของ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ทรงความหมาย ของ นายอดิศร เพียงเกษ ต้องให้เวลาอย่างเต็มที่
ประสานกับ นายประยุทธ์ ศิริพานิช นายพิเชษฐ์ เชื้อเมืองพาน
สายตาจึงมองไปยังคำพูดจาก นพ.ชลน่าน ศรีแก้ว ไปยังคำพูดจาก นายประเสริฐ จันทรรวงทอง ด้วยความไม่แน่ใจ
ในความเป็น “หัวหน้า” ในความเป็น “เลขาธิการ”
แม้กระทั่ง น.ส.แพทองธาร ชินวัตร จะออกมายืนยัน แม้กระทั่ง นายเศรษฐา ทวีสิน จะออกมาตอกย้ำ ก็แทบไม่มี “น้ำหนัก”
ตกลงใคร “นำ” ตกลงใคร “ตาม”
ปมอันเนื่องจากตำแหน่ง “ประธานสภา” มิได้ดำรงอยู่อย่างเลื่อนลอย ว่างเปล่าและไร้ข้อกำหนดของเวลา
ตรงกันข้าม ชี้ขาดภายใน 4 กรกฎาคม
สังคมรู้เป็นอย่างดีว่ารากฐานของปัญหาเนื่องจากกลไกอันกำหนดจากรัฐธรรมนูญ พ.ศ.2560 อย่างแน่นอน
แต่ถามว่าใครกันเล่ารับผลสะเทือนและตกเป็นเหยื่อ
ในความสงบนิ่งของพรรคก้าวไกลสังคมตระหนักในความเป็นเอกภาพ การประสานสอดคล้องในทาง
ความคิด
เมื่อวางอยู่กับความปั่นป่วนจาก “เพื่อไทย”
ยิ่งใกล้ถึงวันที่ 4 กรกฎาคม ยิ่งเรียกร้องต้องการความชัดเจน เพราะนี่ย่อมเป็นบทสรุปอันชี้ทิศทางในอนาคต
จาก “ประธานสภา” สู่ “นายกรัฐมนตรี”
แจ่มชัดยิ่งว่าความปั่นป่วนก่อนวันที่ 4 กรกฎาคม มีจุดเริ่มมาจากเอกภาพในทางความคิดภายในพรรคเพื่อไทย
สะเทือนถึงปัญหา “การนำ”
สถานะการนำของ นพ.ชลน่าน ศรีแก้ว หัวหน้าพรรค สถานการณ์นำของ นายประเสริฐ จันทรรวงทอง
เลขาธิการพรรค จึงเป็นคำถาม
ความไม่ชัดเจนกำลังเป็น “เอกลักษณ์” ของพรรคเพื่อไทย
