คอลัมน์หน้า 3 : แนวรบ การเมือง เพื่อไทย VS ก้าวไกล ช่วงชิง ‘การนำ’
เป้าหมายระดับสุดยอดจากการสัประยุทธ์ภายใต้การชิงตำแหน่ง “ประธานสภา” คล้ายกับจะรวมศูนย์อยู่ที่ใครเข้ายึดกุม
หากดูจากชื่อ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา เหมือนกับจะพลาด “เป้า”
เพราะหากประเมินจาก “น้ำเสียง” ไม่ว่าจะเป็นของ นพ.ชลน่าน ศรีแก้ว ไม่ว่าจะเป็นของ นายภูมิธรรม เวชยชัย
เหมือนจะอยู่ตรง “โควต้า” เป็นของ “ใคร”
คล้ายกับว่าเมื่อเป็นของ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา ก็ย่อมจะเป็น “คนกลาง” มิได้เป็นของ “เพื่อไทย” นั่นก็คือ เป็นของ “ประชาชาติ”
กระนั้น ไม่ว่า นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ ไม่ว่า นายชัยธวัช ตุลาธน ย่อมตระหนักรู้เป็นอย่างดีว่าชื่อของ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา ปรากฏขึ้นอย่างไร
ที่สุดแล้วก็คือ ใคร “เสนอ”ใครชิง “การนำ”
พลันที่นำเอาบทบาทของ นายอดิศร เพียงเกษ ประสานกับสำทับจาก ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ก็เริ่มจับ “จังหวะ” ในแต่ละก้าวย่างได้
เด่นชัดว่าเป็นลีลาในแบบ “ผู้อาวุโส” เจนจัดระดับ “สมภาร”
เมื่อตามมาด้วยน้ำเสียงของ นายประยุทธ์ ศิริพานิชย์ จากมหาสารคาม และรับลูกโดย นายพิเชษฐ์ เชื้อ
เมืองพาน จากเชียงราย
กระบวนท่าจาก นายภูมิธรรม เวชยชัย จึงดำเนินไปอย่างคล่องแคล่ว
นี่คือการเคลื่อนทัพอย่างได้จังหวะจะโคน สำแดงให้ฝุ่นคลีตลบอบคลุ้ง จนยากเป็นอย่างยิ่งที่จะนำ นาย
ปดิพัทธ์ สันติภาดา ตีฝ่าไปได้
ไม่ว่าจะเป็น “พิธา” ไม่ว่าจะเป็น “ชัยธวัช”
เมื่อถึงกาละอันเหมาะสมก่อนวันสุกดิบเพียงไม่กี่ชั่วโมงชื่อของ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา จึงได้รับการนำเสนอ
เป็น “ข้อเสนอ” ที่ยากต่อ“การปฏิเสธ”
ไม่จำเป็นต้องย้อนกลับไปอ่าน “อัศวินแห่งคลื่นลูกที่สาม” ไม่ว่าด้วยสำนวนของ “หนุ่มเมืองจันท์”
ไม่ว่าด้วยสำนวนของ “วัลยา”
ก็อ่านทะลุว่า “กลยุทธ์” นี้ผลักรุนมาโดย “ใคร”
มอตโตที่กึกก้องตั้งแต่การเลือกตั้งเดือนมกราคม 2544 กระทั่งเดือนกุมภาพันธ์ 2548 ก็กังวานขานรับโดยอัตโนมัติ
ใคร “กำหนด” เกม คนนั้นย่อม “กำชัย”
เป็น นายภูมิธรรม เวชยชัย ต่างหากที่มากด้วยกระบวนท่า สะท้อนท่วงทำนองในการ “รุก” อย่างต่อเนื่อง
ตั้งแต่ต้นจนจบ
เป็น นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ ต่างหากที่ “ตั้งรับ”
อาจเพราะความเชื่อต่อ “คนเดือนตุลา” ผู้มากด้วยเกียรติภูมิ อาจเพราะมั่นใจต่อคำมั่นที่ให้ต่อกันผ่าน “บันทึกช่วยจำ”
กว่าจะรู้ชื่อของ นายวันมูหะมัดนอร์ มะทา ก็ลอยเด่น
แม้กระทั่ง “รายละเอียด” ในการแถลงร่วม ณ แลงคาสเตอร์ แม้ว่า นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ จะสามารถ “กุมไมค์” ตัวหลักเอาไว้ได้
แต่ท่วงท่าจาก “ชลน่าน” จาก “ภูมิธรรม” ก็ชัดเจน
ชัดเจนว่าพร้อมที่จะแย่งยึด “ไมค์” มาอยู่ในความครอบครอง พร้อมที่จะเป็นผู้กำหนด “วาระ” แม้กระทั่งจังหวะการถอนหายใจ
สะท้อน “รูปธรรม” ความต้องการช่วงชิงบทบาท “นำ”
