หากมองจากบรรทัดฐานของ จิตร ภูมิศักดิ์ อันกำหนดไว้ใน “ศิลปะเพื่อชีวิต ศิลปะเพื่อประชาชน” ทิม พิธา ย่อมมิใช่ “ซ้าย”
ยิ่งมองผ่าน กรณี เทย์เลอร์ สวิฟต์ ยิ่งชัดเจน
ใครที่ติดตามความเห็นของ “ซ้าย” ยุคก่อน 2500 ไม่ว่าจะเป็น ชาญ กรัสนัยบุระ ไม่ว่าจะเป็น ศิลป์ พิทักษ์ชน
“กีตาร์” คือตัวแทน “วัฒนธรรม”อันเน่าเฟะ เสื่อมโทรม
การมาของ เอลวิส เพรสลีย์ คือ ความเลวร้ายจาก “จักรวรรดินิยม”การมาของ พอล แองกา ยิ่งเป็นสิ่งแปลกปลอม
เพราะ “กีตาร์” มาพร้อมกับ “โยก และ คลึง”
แล้วการโพสต์ข้อความของ ทิม พิธา เชิญชวน เทย์เลอร์ สวิฟต์ ให้มาจัด “คอนเสิร์ต” ในเมืองไทย หมายความว่าอย่างไร
รับไม่ได้ เสียเวลาเปล่า
กระบวนท่าในทางการเมืองแบบนี้ ทิม พิธา จึงแตกต่างไปจากกระบวนท่าของบรรดาลุง ลุง อย่างสิ้นเชิง
ตรงนี้ สามารถเข้าใจได้
เข้าใจได้เพราะว่าบรรดาลุง ลุงล้วนเติบใหญ่อยู่ในค่ายทหารชมชอบอย่างเป็นพิเศษกับ “เพลงมาร์ช” เร้าใจ
ออกนอก “ค่าย” ก็ต้องเป็น“สุนทราภรณ์”
ร้อยวันพันปี ลุง ลุง ย่อมไม่คิดที่จะ “โพสต์” ข้อความเพื่อเชิญชวน เทย์เลอร์ สวิฟต์ เข้ามาในพื้นที่อย่างแน่นอน
ไม่ว่าลุงยุค “จิตร” ไม่ว่าลุงยุค “ประยุทธ์”
การดำรงอยู่ของ ทิม พิธา จึงไม่เข้าบรรทัดฐานในแบบ “ซ้าย” หรือบรรทัดฐานในแบบ “ขวา”
หากแต่เป็นแบบ คิดถึงเสมอ อยากเจอทุกวัน
พลันที่ ทิม พิธา โพสต์ “ข้อความ” โดยตรงไปยัง เทย์เลอร์ สวิฟต์ จึงได้กลายเป็นอีกสีสันหนึ่งในทางการเมือง
มิได้เป็น “ขวา” แบบ “เก่า”
แตกต่างอย่างสิ้นเชิงไปจาก “ซ้าย” ไม่ว่าในยุคของ จิตร ภูมิศักดิ์ ไม่ว่าในยุคของ หงา คาราวาน
หากเป็นซ้ายก็เป็น “ซ้ายบันเทิง”
หากเป็นการซ่องสุมกำลังพลใน “ซา ล็อง” ก็สะท้อนออกผ่าน “สมรสเท่าเทียม” และ “สุราก้าวหน้า”
ผ่านบรรยากาศแห่ง Sol Bar
ยุคของ ทิม พิธา จึงเป็นยุคที่พร้อมจะใช้ “กีตาร์” เป็นอาวุธ จึงเป็นยุคที่พร้อมจะหยิบยืมพลัง “แฝง” ในทางการเมือง
ก่อให้เกิด “ขีปนาวุธ” โดยฉับพลันทันใด
ยุคของ ทิม พิธา จึงแตกต่างไปจากยุค เทพ โชตินุชิต แตกต่างไปจากยุค แคล้ว นรปติ แตกต่างจากยุค ไขแสง สุกใส
เป็นยุคแห่ง “อินเตอร์เน็ต” เป็นยุคแห่ง “คริปโท”
การขีดเส้นแบ่งว่าเป็นซ้ายเป็นขวา เปลี่ยนแปลงไปแล้วอย่างสิ้นเชิง และยากยิ่งที่จะหวนกลับถอยหลัง
ขณะที่ “สายธาร” แห่ง “ความคิด” ยังไหลไม่เคยหยุดนิ่ง
