ข่าวหญิงขายบริการสูงวัยในเกาหลีใต้ซึ่ง VICE UK และสื่อต่างๆ เพิ่งนำมารายงานเมื่อเร็วๆ นี้ทำให้หลายคนรู้สึกสลดหดหู่
เมื่อนึกภาพคุณย่าคุณยายวัย 60-80 ที่ควรได้ใช้ชีวิตเบาสบายในบั้นปลาย ต้องออกมาเร่ขายบริการทางเพศเพราะความยากจน
เรื่องนี้ ฮอ ซึง (Heo Seung)นักข่าวเกาหลีเคยเขียนเป็นรายงานข่าวไว้แล้วในเว็บไซต์ข่าวฮันเคียวเระ (Hankeoreh) ตั้งแต่ปี 2013
แต่เมื่อปัญหายังคงดำรงอยู่ จึงกลายเป็นข่าวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมคำประณามพวกเธอว่า กำลังทำลายคุณค่าทางวัฒนธรรมอันดีงามของประเทศ
ในรายงานดังกล่าว ฮอ ซึง บรรยายว่าสวนสาธารณะจงมโย (Jongmyo) กลางกรุงโซล คือสถานที่นัดพบคลายเหงาของบรรดาชายสูงวัยผมสีดอกเลา ซึ่งส่วนใหญ่แวะมาเล่นบาดุก (baduk) หรือเกมหมากล้อม (โกะ) จนทั้งสวนเต็มไปด้วยนักเล่นบาดุกที่นั่งล้อมกระดานบาดุกกว่า 100 กระดาน
คุณปู่คุณตานักเล่นบาดุกแห่งจงมโยกลุ่มนี้มีกฎกติกาว่าขณะเล่นบาดุก จะไม่คุยเรื่องการเมือง หากต้องการคุยพวกเขาจะทิ้งกระดานแล้วเดินไปจนสุดด้านของสวนสาธารณะ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่าทิศตะวันออกคือฝั่งสนับสนุนรัฐบาล และทิศตะวันตกเฉียงใต้คือฝั่งสนับสนุนฝ่ายค้าน
นอกสวนสาธารณะใกล้กับประตูทางเข้า คือพื้นที่ของหญิงสูงวัยอายุเฉลี่ย 60-70 ปีหรืออาจมากขึ้นไปอีกจนถึง 80 ปี
พวกเธอมีชื่อเรียกเป็นภาษาอังกฤษที่ชาวเกาหลีรับรู้ว่า “แบคคัสเลดี้ (Bacchus Ladies)” งานของพวกเธอคือขายบริการทางเพศให้แก่ชายสูงวัย
ชื่อ “แบคคัส” มาจากชื่อเครื่องดื่มชูกำลัง “แบคคัส-เอฟ (Bacchus-F)” ของเกาหลีใต้ ที่ออกจำหน่ายตั้งแต่ปี 1963
โดยหลังจากปี 1990 ได้เปลี่ยนชื่อเป็นแบคคัส-ดี (Bacchus-D)
แรกทีเดียวพวกเธอเพียงขายเครื่องดื่มชูกำลังยี่ห้อนี้ในบริเวณสวนสาธารณะ แต่หลายทศวรรษที่ผ่านมา ได้ขยายขอบเขตไปเป็นขายบริการทางเพศด้วย
ตามปกติ พวกเธอซึ่ง “จัดเต็ม” เสื้อผ้าหน้าผม จะมารวมตัวกันตั้งแต่บ่ายโมงหรือบ่ายสองโมง ตามเวลาที่คุณปู่คุณตามาถึงสวน
หากคำทักทายแรกของเธอบางคนถูกใจคุณปู่คุณตา ก็อาจมีคุณปู่คุณตายอมยกเลิกโปรแกรมบาดุก แล้วจูงมือ “เธอ” ไปเช่าโมเต็ลใกล้ๆ ซึ่งเปิดให้บริการในราคาเฉลี่ยวันละ 5,000 วอนหรือประมาณ 150 บาท
เว้นเสียแต่คุณปู่คุณตาอยู่ในอารมณ์อยากเล่นบาดุกจริงจัง พวกเธอก็ต้องรอเวลาคุณปู่คุณตาทยอยเดินทางกลับบ้านประมาณ 5 โมงเย็น
ฮอ ซึง บอกว่าเลดี้คุณย่าคุณยายเหล่านี้ ไม่ยอมเปิดเผยชื่อจริงรวมถึงชีวิตส่วนตัวเด็ดขาด แม้กับผู้มาใช้บริการ พวกเธอตั้งชื่อฉายาของตัวเองและเรียกขานกันด้วยชื่อนั้น
น่าสนใจว่าพวกเธอบางคน ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากสนทนากับผู้มาซื้อบริการด้วยซ้ำ นอกจากเอ่ยคำหยอกล้อขึ้นมาลอยๆ ขณะคุณปู่คุณตาเดินผ่าน
ซึ่งอาจทำให้คุณปู่คุณตาบางคนหัวใจพองโตใจแล้วจ่ายเงินให้เป็นค่าหยอกล้อ โดยไม่ต้องไปถึงโมเต็ล
เมื่อปี 2013 มีรายงานจากสถานีตำรวจฮเยฮวา (Hyehwa) ว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจจับกุมหญิงขายบริการทางเพศบริเวณสวนสาธารณะจงมโยได้ 56 ราย
ในจำนวนนี้ 28 รายเป็นหญิงวัย 60-70 ปี และ 7 ราย เป็นหญิงในวัย 70 ปีขึ้นไป
เลดี้คนหนึ่งบอกกับฮอ ซึงว่า อันที่จริงไม่มีใครสนใจหญิงสูงวัย แม้แต่ชายสูงวัยด้วยกัน แต่ที่พวกเธอยังขายได้ก็เพราะค่าตัวถูก กระทั่งบางครั้ง ยังมีเด็กหนุ่มและชายหนุ่มวัย 20-40 ปีมาซื้อบริการ
โดยทั่วไป อัตราค่าบริการของหญิงขายบริการวัยไม่เกิน 50 ปีซึ่งส่วนใหญ่มักนั่งรอลูกค้าแถวๆ สถานีรถไฟใต้ดิน อยู่ที่ 30,000 วอน หรือประมาณ 900 บาทต่อครั้ง
โดยบางเดือนพวกเธอบางคนอาจมีรายได้ถึง 2,000,000 วอนหรือประมาณ 60,000 บาท
ขณะที่หญิงขายบริการวัยคุณย่าคุณยายอยู่ที่ 20,000 วอน หรือประมาณ 600 บาท และไม่เคยทำรายได้เกิน 1,000,000 วอนต่อเดือน
เมื่อดูจากอัตราค่าบริการ เราอาจบอกว่า 600 บาทไม่ต่างจาก 900 บาทมากนัก แต่คุณปู่คุณตาผู้ใช้บริการบางรายบอกว่า พวกเขาสะดวกใจกับผู้หญิงวัยเดียวกันมากกว่า
โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในอารมณ์โดดเดี่ยวอยากคุยกับผู้หญิง ที่สำคัญคือ ผู้หญิงวัยสาวมักทำงานในลักษณะเร่งให้จบชั่วโมง และไม่สนใจความทุกข์ของลูกค้า
คุณปู่คุณตาบางรายบอกว่า ว้าเหว่เพราะไม่มีใครคุยด้วยที่บ้าน บางคนสูญเสียภรรยาไปหลายปีแล้ว ส่วนลูกหลานก็แยกย้ายกันไปมีชีวิตของตนเอง
จึงเป็นเรื่องดีที่จะได้รับความอบอุ่นบ้างแม้เพียงชั่วขณะจากผู้หญิงสักคน
ด้านหนึ่ง งานของคุณย่าคุณยายผู้ขายบริการทางเพศ จึงเป็นลักษณะผสมผสานระหว่างธุรกิจกับความสัมพันธ์ฉันเพื่อน
และงานบริการทางเพศที่ว่าก็อาจเป็นเพียงสัมผัสเบาๆ ทางร่างกาย เช่นช่วยอาบน้ำขัดหลัง หรือ นอนจับมือ หรือ นอนกอดกันเงียบๆ
ขณะคุณปู่คุณตาบ่นหรือรำพึงถึงความหดหู่สิ้นหวัง
ที่สุดแล้วนี่จึงไม่ใช่เรื่องราวของคนแก่บ้าเซ็กส์ คนแก่จิตวิปริต คนแก่ไม่เจียมตัว หรือคนแก่ลุกขึ้นมาทำลายขนบประเพณีอันดีงามของสังคมแต่เป็นเรื่องราวชีวิตของคนเหงาและคนยากผู้ตกขอบสำรวจการดูแลจากสวัสดิการรัฐ
ศาสตราจารย์นัม กิ ชอล (Nam Ki Choel) อาจารย์ด้านสวัสดิการสังคม มหาวิทยาลัยสตรีดงดุก เคยให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนเกาหลีหลายสำนักว่าปัญหาหญิงขายบริการสูงวัย คือปัญหาความยากจนของผู้สูงวัย โดยสถิติล่าสุดเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา
ระบุว่ามีหญิงสูงวัยในเกาหลีใต้อายุมากกว่า 65 ปีถึง 47.2 อยู่ในภาวะยากจนมาก ไม่มีรายได้ ไม่มีเงินเก็บ และไม่มีใครให้พึ่งพิง
หญิงขายบริการสูงวัยเกือบทั้งหมดอยู่ในภาวะเดียวกันคือไม่มีสามีและลูกดูแล บ้างก็สามีตาย บ้างก็หย่ากับสามี ส่วนลูกของพวกเธอก็กำลังตกงาน หรือมีรายได้น้อยมาก
เรื่องจริงที่เกิดขึ้นในเกาหลีใต้นี้ ยังคงท้าทายความสามารถในการแก้ปัญหาของรัฐบาลเกาหลีใต้
เราคนไทยได้แต่เอาใจช่วยและติดตามดูซีรีส์เกาหลีที่อบอุ่นน่ารักกันต่อไป
ส่วนหนังไม่อบอุ่นเรื่อง The Bacchus Lady ของผู้กำกับเกาหลี อี แจ ยง (E J Yong) ที่ไปโด่งดังในเทศกาลภาพยนตร์เบอร์ลินและซีแอตเติลเมื่อปีที่แล้ว คนไทยหลายคนอาจไม่สนใจนัก
