ผู้เขียนขอแปล เรียบเรียงข้อมูล (บางส่วน) ของชีวิตทหารอเมริกัน “บนเรือบรรทุกเครื่องบิน” แบบทั่วๆ ไปนะครับ…
ต้นเดือนสิงหาคม 2567 เรือบรรทุกเครื่องบินอับราฮัมลินคอล์น (USS Abraham Lincoln) ขุมกำลังรบทางทะเลของกลาโหมสหรัฐ เป็นเรือขนาดยักษ์พลังงานนิวเคลียร์ (โดยปกติจะประจำการในมหาสมุทรแปซิฟิก) ได้รับคำสั่งด่วนให้รีบเดินทางไปเตรียมเข้าสู่สงครามในตะวันออกกลางที่กำลังสุ่มเสี่ยงจะเกิดสงครามใหญ่ ระหว่างอิหร่าน-อิสราเอล
เรือบรรทุกเครื่องบิน คือ เมืองลอยน้ำ
เมื่อต้องออกปฏิบัติการนานหลายเดือน โดยเฉพาะในสถานการณ์สงครามที่อาจจะไม่สามารถกำหนดวัน-เวลาได้ กองทัพจะต้องทำให้ชีวิตของลูกเรือสะดวกสบายมากที่สุด พูดคุยกับครอบครัว คนรักได้ เป็นขวัญและกำลังใจของทหารทุกนาย
ในเรือขนาดยักษ์…ทหารหลายหน่วย หลายเหล่า มีสายการบังคับบัญชาต่างกัน ไม่รู้จักกันมาก่อน สิ่งเดียวที่ควบคุมได้ คือ วินัย อันเคร่งครัด
ทหารชาย-หญิงในเรือ ราว 5,000-6,000 คน จะถูกจำกัดให้ใช้ชีวิตในตัวเรือที่มีหลายชั้นเหมือนตึกในเมือง เราแทบจะไม่เห็นทหารมาเดินกินลมชมวิวบนดาดฟ้าของเรือบรรทุกเครื่องบินในทะเล…
ดาดฟ้าเรือ คือ รันเวย์สำหรับเครื่องบินรบ ถูกเปรียบเทียบว่า เป็นสถานที่ทำงานที่อันตรายที่สุดในโลก
ใบพัดเครื่องบิน แรงขับของเครื่องยนต์เจ็ต ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ เป็นอันตรายที่จะเกิดขึ้นบนดาดฟ้า เรือสามารถบรรทุกเครื่องบินจนเต็มพิกัดได้ประมาณ 100 ลำ การทำงานในพื้นที่จำกัด ถือเป็นงานที่อันตรายถึงชีวิต
ดาดฟ้าเรือเป็นหนึ่งในสถานที่ที่อันตรายที่สุดในโลก และหากลูกเรือไม่ได้ทำงานบนดาดฟ้า ลูกเรือก็อาจเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าได้บ้าง
ทหารผ่านศึกคนหนึ่งเล่าว่า “เครื่องบินสามารถกระแทกคุณตกจากเรือลงทะเลได้ สูงเกือบ 90 ฟุต และอาจต้องใช้เฮลิคอปเตอร์กู้ภัย นี่ยังไม่รวมภัยจากสงคราม ภายในตัวเรือ เราอาจหลงทางได้ง่าย มีทางเดินคดเคี้ยวที่มักจะดูคล้ายกันมาก…”
บนเรือบรรทุกเครื่องบินมีห้องต่างๆ ประมาณ 3,000 ห้อง
ลูกเรือคนหนึ่งบรรยายว่า… “เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินคำรามสนั่นแสบหู แต่เสียงเครื่องบินขึ้นบินนั้นดังน้อยมากเมื่อเทียบกับเสียงเครื่องบินลงจอด …เรือบรรทุกเครื่องบินมีปฏิบัติการตลอด 24 ชั่วโมง ดังนั้นเมื่อรวมกับเสียงอื่นๆ ของเรือแล้ว แทบจะไม่มีช่วงเวลาที่เงียบสงบเลย…”
ข้อมูลที่กระทรวงกลาโหมสหรัฐเปิดเผยต่อสาธารณชน…
ตัวเลขโดยประมาณ…กำลังพลในเรือราว 5,500 คนจะแบ่งเป็นกำลังพลชาย-หญิงของหน่วยบินราว 2,500 คน
เป็นกำลังพลที่ทำงานซักเสื้อผ้า ทำครัว บริการ ดูแลเครื่องจักรพลังงานนิวเคลียร์ ซ่อมบำรุงเรือ แพทย์ ทันตแพทย์ จนท.การเงิน สื่อสาร ดูแลโรงยิม โรงภาพยนตร์ อีกราว 3,000 คน
ไม่มีใครเป็นพระเอก …ทุกคนมีหน้าที่ของตน
ไม่มีความเป็นส่วนตัว จะต้องนอนห้องเดียวกับลูกเรืออีกกว่า 100 คน ทุกคนมีตู้ล็อกเกอร์
งานหนักคือ เตรียมอาหาร 4 มื้อ/วัน ให้กับลูกเรือ5,000 คน
การให้อาหารแก่ลูกเรือหลายพันคนทุกวันไม่ใช่เรื่องง่าย อาหารจะถูกปรุงเป็นปริมาณมากในถังขนาดใหญ่ ห้องครัวเปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมง โดยมีลูกเรือหลายสิบคนทำงานตลอดเวลา มีอาหารปรุงสุกอยู่เสมอ และการเตรียมอาหารไม่มีวันสิ้นสุด
เมื่อถามทหารว่า…อาหารเป็นยังไงบ้าง?
ลูกเรือคนหนึ่งบอกว่าอาหารที่นี่ไม่ดีที่สุด…แต่ก็ไม่ได้แย่ที่สุด มีสลัดบาร์และทำแซนด์วิชเองได้ เช่น แฮมร้อนและชีส นอกจากนี้ยังมีเมนูพิเศษเฉพาะ ซึ่งประกอบด้วยไก่รสเผ็ด ข้าวผัด เมนูอื่นๆ ที่พบได้ทั่วไปในเมนู ได้แก่ แฮมเบอร์เกอร์ และเมนูไก่ตามสั่ง
ลูกเรือส่วนใหญ่จะอยู่บนเรือนาน 6-9 เดือนต่อการออกเรือ 1 ภารกิจ กองทัพตระหนักดีถึงกำลังพลที่มีลูกเล็ก นี่คือชีวิตของลูกเรือ ซึ่งมักใช้เวลาครึ่งปี(หรือมากกว่านั้น) เรือมักจะออกปฏิบัติการทุกๆ 18 ถึง 24 เดือน
ผู้สื่อข่าวที่ได้รับเชิญให้ร่วมเดินทางไปกับเรือ รายงานว่า…
“…เรือบรรทุกเครื่องบินมีลูกเรืออยู่ประมาณ 5,000 คน ซึ่งหมายความว่า ต้องจองคิวยาวเพื่อรออาหาร ตัดผม อาบน้ำ ทำฟัน…”
ลูกเรือมากกว่าครึ่ง อยู่โดยไม่ได้เจอแสงแดดเป็นเวลาหลายสัปดาห์ ซึ่งเป็นเรื่องอึดอัด แต่สำหรับลูกเรือบนเรือบรรทุกเครื่องบินแล้ว นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของงานเท่านั้น
ในเรือมีโทรทัศน์ มีภาพยนตร์ที่เพิ่งออกฉาย ลูกเรือยังมีโอกาสลงเล่นน้ำทะเลบ้างเป็นครั้งคราว ผู้บังคับการเรือจะอนุญาตให้บุคคลที่ไม่ติดภารกิจมีโอกาสว่ายน้ำในทะเลเปิด
มีร้านกาแฟให้นั่งสบายๆ เหมือนอยู่ในเมือง มีร้านค้าแบบร้านสะดวกซื้อขนาดย่อมให้ลูกเรือช้อปปิ้ง
กฎ ระเบียบที่สำคัญยิ่งยวด คือ กฎแห่งความปลอดภัย และต้องเป็นระเบียบ ลูกเรือทุกคนบนดาดฟ้าเครื่องบินจะต้องใช้ “สีเสื้อ” ที่ตกลงกัน กองทัพเรือสหรัฐ ได้พัฒนาสีเสื้อขึ้นมา 7 สีเพื่อแสดงถึงบทบาทที่แตกต่างกันของเจ้าหน้าที่บนดาดฟ้าบิน
เสื้อสีม่วง คือ พวกเติมเชื้อเพลิงให้เครื่องบิน มีชื่อเล่นว่า “องุ่น”
เจ้าหน้าที่ควบคุมเครื่องบินจะสวมชุดสีน้ำเงิน
เจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุงและขนถ่ายสินค้าจะสวม ชุดสีเขียว และผู้ที่สวมชุดสีเหลือง คือ เจ้าหน้าที่ควบคุมอากาศยาน
เสื้อแดง เป็นเจ้าหน้าที่เก็บกู้และกู้ภัย รวมถึงเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบในการกำจัดวัตถุระเบิด
ชุดสีน้ำตาล คือ กัปตันอากาศยาน
ชุดสีขาว คือ จนท.หน่วยบิน จนท.ส่งสัญญาณลงจอดจนท.สังเกตการณ์ด้านความปลอดภัย และ จนท.ทางการแพทย์
เรือบรรทุกครื่องบินอับราฮัมลินคอล์น มีเครื่องบินรบทันสมัยที่สุด คือ F-35 F/A-18 และเครื่องบินควบคุมและแจ้งเตือน เครื่องบินลำเลียง และเฮลิคอปเตอร์ อีกเกือบ 80 ลำ
มีนาวิกโยธินที่ขึ้นฝั่งไปรบบนบกได้ ขณะอยู่บนเรือจะมีการฝึกใช้อาวุธปืนเล็ก ปืนพก ยิงอาวุธชนิดต่างๆ เพื่อความพร้อมรบ
อเมริกา คือ มหาอำนาจที่มีกำลังรบเคลื่อนที่เรียกว่าCarrier Strike Group ไปได้ทุกที่ในโลก มีนายทหารยศพลเรือตรีเป็นผู้บัญชาการ ซึ่งจะเดินทางไปกับกองเรือตลอดเวลา
เมื่อออกปฏิบัติการ เรือบรรทุกเครื่องบินขนาดยักษ์จะกลายเป็น “เป้าหมาย” ที่โดดเด่น
ในหลักการประกอบกำลัง จะมีเรือพิฆาต มีเรือปราบเรือดำน้ำ เรือพิฆาตต่อสู้กับเรือผิวน้ำ มีระบบการป้องกันภัยทางอากาศให้กับกองเรือในการยิงสกัดจรวดต่างๆ ที่หลุดลอดเข้ามาในกองเรือ
ที่จะไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็น คือ เรือดำน้ำติดหัวรบนิวเคลียร์
เรือบรรทุกเครื่องบินอับบราฮัมลินคอล์น ปฏิบัติภารกิจสงครามมาโชกโชน มีเกียรติประวัติดีงาม เรือรบมหึมาลำนี้ตั้งชื่อตามประธานาธิบดีผู้ยิ่งใหญ่ของสหรัฐ และเป็นหนึ่งในเรือรบที่ทรงพลังที่สุดในโลก
ทุกคนบนเรือมีหน้าที่เฉพาะ ที่เป็นหลักและต้องปฏิบัติหน้าที่ทั้งวันทั้งคืน คือ เครื่องบินรบที่ต้องขึ้นลงในทุกสภาพอากาศ ทุกภารกิจจะผิดพลาดไม่ได้ เพราะมันคือ หายนะ
เรือบรรทุกเครื่องบินเปรียบเสมือนฐานบินลอยน้ำที่สามารถเดินทางไปยังที่ต่างๆ ได้ทั่วโลก และใช้เครื่องบินรบครองอากาศตามหลักการสงครามที่ว่า การที่ผู้ใดครองอากาศได้จะมีความได้เปรียบในการทำสงคราม
ไม่ว่าจะเข้าสู่สนามรบ หรือนอกสมรภูมิรบ เรื่องที่ไม่เคยหยุด คือ เรื่องการประกอบอาหารบนเรือ อาหาร ผัก ผลไม้ ที่ทหารทุกคนบนเรือจะได้ทาน ต้องสด ใหม่มีคุณภาพ เฉพาะ “นมสด” ก็หนักเป็นตัน ที่จะมีเฮลิคอปเตอร์ นำมาส่งให้ตามวงรอบส่งกำลังบำรุง คือ ทุก 7 หรือ 10 วัน ที่ขาดไม่ได้คือ ไอศกรีม ขนม ของกินเล่น
ในห้องอาหารรวม จะจัดปาร์ตี้ย่อยๆ สำหรับวันเกิด มีดนตรีเล่น ก็จองล่วงหน้าได้
ที่เรียบเรียงมาบอกกล่าวกัน คือ การใช้ชีวิตของลูกเรือบนเรือบรรทุกเครื่องบินสหรัฐ ที่พร้อมรบ กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่ภารกิจสำคัญในตะวันออกกลางครับ
ไม่อยากจะคิดถึง “งบประมาณ” ในแต่ละวันที่จะต้องใช้จ่ายสำหรับ “กองทัพลอยน้ำ” อาวุธไฮเทคแต่ละชนิดที่จะใช้ทำสงคราม รวมไปถึง “ค่าน้ำมัน” สำหรับอากาศยาน…
