“พื้นที่สาธารณะแบบใหม่” ในหนังสือ ลืมตาอ้าปาก ของ อรรถจักร สัตยานุรักษ์ เป็นอย่างเดียวกันกับ “พื้นที่วัฒนธรรม” (หรือจะเรียกก็ได้ว่า “พื้นที่ศิลปวัฒนธรรม”) ในความหมายกว้างทั้งอดีตและอนาคต โดยไม่คับแคบเฉพาะอดีตของคนชั้นนำตามความต้องการของวิธีคิดแบบเผด็จการทหาร
วัฒนธรรมเป็นเรื่องวิถีชีวิต “กิน ขี้ ปี้ นอน” ของคนตั้งแต่เกิดจนตาย เพื่อความอยู่รอดของทุกกลุ่ม จึงเป็นอำนาจของคนในสังคมแต่ละชุมชน (ในเมืองก็มีชุมชน) จะเลือกสรรเองว่าต้องการอะไร? เมื่อไร? อย่างไร? ฯลฯ
ไม่ใช่ต้องทำตามอำนาจสั่งการจากกระทรวงทบวงกรมของจอมเผด็จการใดๆ ไหนๆ โดยอ้างความเป็นคนไทยเปลือกๆ ปลอมๆ ปนๆ เพื่อกำจัดฝ่ายตรงข้ามที่คิดต่าง
ถ้าอย่างนี้อยู่เป็นคน (เฉยๆ ไม่คนไทย) ดีกว่า ที่ไม่เอาเปรียบเบียดเบียนคนอื่น
