ประเพณีขึ้นเขา เผาข้าวหลาม (ในวันมาฆบูชาผ่านมา) ที่ อ. พนมสารคาม จ.ฉะเชิงเทรา หมายถึงเผาข้าวหลามแล้วเอาไปทำบุญที่วัดและนมัสการสิ่งศักดิ์สิทธิ์บนเขาดงยาง แล้วกินกลางทางขึ้นเขาลงเขา เกี่ยวข้องกับชื่อบ้านนามเมืองประวัติความเป็นมาของอำเภอ ชื่อพนมสารคาม
อ.พนมสารคาม อยู่บนเส้นทางคมนาคม เลยวัดหลวงพ่อโสธร ไปตามถนน 304 ก่อนถึงเขาหินซ้อนทางแยกไปตลาดโรงเกลือ (อ. อรัญประเทศ จ. สระแก้ว)
ในเอกสารเก่า พนมสารคาม เขียน (คำ สาร เป็น สาล แปลว่าต้นยาง) ว่า พนมสาลคาม เป็นชื่อผูกขึ้นใหม่สมัย ร.4 แปลว่า บ้านดงยาง โดยรักษาความหมายของชื่อเดิมว่า ดงยาง หมายถึงบริเวณที่มีต้นยางขึ้นหนาแน่นเป็นดง (เหมือนชื่อ จ. มหาสารคาม เดิมเขียน มหาสาลคาม แปลงจากชื่อเดิมว่า กุดยางใหญ่)
แผนที่ราชอาณาจักรสยามของ ม.ปาวี (กงสุลฝรั่งเศส) ระบุชื่อพนมสารคามไว้บริเวณ เขาดงยาง เป็นชื่อท้องถิ่น บอกความเป็นมาว่าภูเขาลูกนี้มีต้นยางขึ้นหนาแน่น และอยู่กลางดงไม้ยาง [น่าเชื่อว่าเป็นแลนด์มาร์กหลักหมายสำคัญ ที่พระเจ้าตากใช้เดินทางข้ามทุ่ง จากอยุธยา ไปหัวเมืองชายทะเลตะวันออกถึงจันทบุรี]
ต้นยาง รู้จักทั่วไปในชื่อ ยางนา เป็นต้นไม้ท้องถิ่น (ไม่ใช่ยางพารา เป็นพืชจากทวีปอื่นแล้วเอาพันธุ์มาปลูกสมัย ร.5) มียางใช้ทำน้ำมันยาง และมีลำต้นถ้าเลื่อยหรือถากเป็นแผ่นเรียกไม้ยางใช้ก่อสร้างทั่วไป
น้ำมันยาง ได้จากกการสกัดโคนต้นโดยสุมไฟ ได้น้ำมันไหลออกมาเป็นสีคล้ำถึงดำแดง ใช้ทารักษาเนื้อไม้แล้วใช้คลุกเศษไม้สับๆ ทำเป็นก้อนหรือเป็นดุ้นเรียก ขี้ไต้ เป็นเชื้อเพลิงมีคุณภาพสมัยก่อน
น้ำมันยางและขี้ไต้ เป็นทรัพยากรสำคัญอย่างยิ่งที่ผลิตขึ้นในดงยางแล้วส่งเข้า กรุงเทพฯ ตั้งแต่ยุคต้นกรุงรัตนโกสินทร์
