(1.) คนเป็นไทยโดยสัญชาติ จึงไม่มีคนเชื้อชาติไทย เพราะเชื้อชาติไม่มีในโลก
ดังนั้น คนสัญชาติไทยไม่มาจาก “อัลไต-น่านเจ้า” ในจีน แต่ที่สำคัญมากคือไม่เคยพบหลักฐานวิชาการทางประวัติศาสตร์โบราณคดีและมานุษยวิทยาสนับสนุนตามประวัติศาสตร์แห่งชาติของไทย
ทำให้ทิศทางเปลี่ยนไปในถิ่นกำเนิดและความเป็นมาของคนไทยโดยสัญชาติ จากทิศเหนือเป็นทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
(2.) คนไทย (โดยสัญชาติ) มาจากชาวสยามลุ่มน้ำโขง-ชี-มูล และลุ่มน้ำสาละวิน ซึ่งเป็นลูกผสมของ “คน” ในชนเผ่าพื้นเมืองหลายชาติพันธุ์ “ร้อยพ่อพันแม่” ทั้งในอุษาคเนย์และในโลก ที่มีภาษาพูดของตนเฉพาะแต่ละกลุ่มซึ่งต่างกัน
โดยมีภาษาตระกูลไท-ไต (ที่จะเป็นภาษาไทยต่อไปข้างหน้า) เป็นภาษากลางสื่อสารระหว่างชาติพันธุ์และทางการค้าดินแดนภายใน
(3.) ชาวสยาม เฉพาะลุ่มน้ำโขง-ชี-มูล (หรือ “เสียมกุก” มีภาพสลักบนระเบียงปราสาทนครวัด) มีศูนย์กลางอยู่เมืองราด ของพ่อขุนผาเมือง ลุ่มน้ำมูล [ปัจจุบันคือเมืองเสมา (ศรีจนาศะ) อ.สูงเนิน จ.นครราชสีมา] กับรัฐละโว้ ซึ่งเป็นขอมลุ่มน้ำป่าสัก (ลพบุรี-ศรีเทพ) ร่วมกันสร้างเมืองอโยธยา นับถือศาสนาพุทธ เถรวาท แบบลังกา (ที่เป็นเมืองเก่าของอยุธยา) ประชาชนเป็นชาวสยาม เรียกตนเองว่าไทย หรือคนไทย
ความเป็นไทยเริ่มแรกที่เมืองอโยธยาแผ่ไปทุกทิศทาง (ต่างกับความเป็นไทยปัจจุบัน) เหนือ ถึงเมืองสุโขทัย, อีสาน ถึงเมืองนครราชสีมา, ใต้ ถึงเพชรบุรี, นครศรีธรรมราช
(4.) ความเป็นไทยดั้งเดิม เริ่มจากความเป็น “คน” ที่เป็น “ลูกผสม” ของชนเผ่าพื้นเมืองหลายชาติพันธุ์ ทั้งในอุษาคเนย์และนานาชาติ ทำให้ความเป็นไทยแต่ละกลุ่มดีเอ็นเอไม่ตรงกัน ขึ้นอยู่กับกลุ่มไหนใกล้ชิดกลุ่มไหน?
เช่น ภาคเหนือ มีส่วนผสมดีเอ็นเอมอญ-พม่า-ไทใหญ่ ภาคอีสาน มีส่วนผสมดีเอ็นเอของลาว-เขมร-เวียดนาม ภาคกลาง มีส่วนผสมดีเอ็นเอของนานาชาติ เช่น มอญ-เขมร-มลายู-จีน-อินเดีย-อิหร่าน ฯลฯ
ประวัติศาสตร์ไทยหลายชาติพันธุ์ โดย สุจิตต์ วงษ์เทศ (สำนักพิมพ์มติชน พิมพ์ครั้งแรก ตุลาคม 2568 ราคา 320 บาท สั่งซื้อได้ที่ https://www.matichonbook.com) “แตกหัก” ประวัติศาสตร์แห่งชาติของไทย
