มีความแน่ชัดมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับ 2 เนื้อหาที่จะกลายเป็น “ประเด็น” ร้อนแรงในสนามเลือกตั้งปลายปี 2561 อย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น
1 ประเด็นการเมือง
โดยเริ่มต้นจาก “รัฐประหาร” และตามมาด้วยผลงานและความสำเร็จของ “คสช.” ตลอด 3-4 ปีที่เข้ามารับผิดชอบ
แน่นอน เมื่อเป็นการเมืองย่อมเน้นไปยัง “ความล้มเหลว”
แม้ว่า คสช.จะยืนยันคะแนนความนิยมอันได้มาจากการสำรวจของสำนักงานสถิติแห่งชาติว่าอยู่ที่ร้อยละ 90 แต่เรื่องนี้ก็จำเป็นต้อง “พิสูจน์”
และไม่มีเครื่องมือใดที่จะพิสูจน์ได้ดีกว่า “การเลือกตั้ง”
ขณะเดียวกัน 1 คือประเด็นในทางเศรษฐกิจโดยเฉพาะเมื่อนำไปเปรียบเทียบกับ “อดีต” ไม่ว่าอดีตในยุค นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ไม่ว่าอดีตในยุค น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และรวมถึงอดีตในยุค นายทักษิณ ชินวัตรอีกด้วย
การหาเสียงในห้วงแห่ง “การเลือกตั้ง” จึงสำคัญ
ในเมื่อ คสช.และรัฐบาลเข้ามานับแต่รัฐประหารเดือนพฤษภาคม 2557 และดำรงอยู่กระทั่งกำหนดการเลือกตั้งขึ้นประมาณปลายปี 2561
จึงเป็นเวลา 4 ปีเศษอันทรงความหมาย
ทรงความหมายทั้ง 1 ในด้านการเมือง ว่าสามารถปรองดองได้ตามเป้าหมายหรือไม่ ทรงความหมาย 1 ในด้านเศรษฐกิจ ว่าสามารถสร้างผลงานได้อย่างโปร่งใส
ทำให้การขยายตัวทางเศรษฐกิจเติบใหญ่อย่างคึกคักเพียงใด
ยิ่งกว่านั้น รูปของรัฐสภาในยุค คสช.โดยกระบวนการของ “สภานิติบัญญัติแห่งชาติ” ยังเป็นปฏิมาสำคัญอันก่อให้เกิดภาพเปรียบเทียบ
เพราะนั่นคือ “รูป” การปกครองโดย “คสช.”
ยิ่งกว่านั้น กระบวนการทางการเมืองภายใต้การนำของ คสช.สามารถส่งผลดีในทางเศรษฐกิจได้มากน้อยเพียงใด
ทั้งหมดนี้อาศัย “ผลงาน” เป็นเครื่องชี้วัดอย่างแท้จริง
ผลงานการเมืองที่ประชาชนสัมผัสได้ 1 คือ การแช่แข็งพรรคการเมือง ไม่ให้ขยับขับเคลื่อนจนถึงเวลา 150 วันก่อนการเลือกตั้ง
เป็นการแช่แข็งโดยประกาศและคำสั่งหัวหน้า คสช.
อำนาจอันเบ็ดเสร็จซึ่งได้จากมาตรา 44 ของรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว พ.ศ.2557 เป็นเครื่องมืออย่างสำคัญให้กับ คสช.
ทำให้การขับเคลื่อน “การเมือง” เป็นอย่างไร
ทำให้การขับเคลื่อน “เศรษฐกิจ” เป็นอย่างไร บรรดา “โครงการขนาดใหญ่” ที่เคยหยุดชะงักในรัฐบาลก่อนในยุค คสช.สามารถก้าวรุดหน้าไปอย่างไร
สัมผัสได้จาก “รูปธรรม” โครงการบริหารจัดการ “น้ำ”
สัมผัสได้จาก “รูปธรรม” รถไฟความเร็วสูงที่จะเชื่อมต่อกับ ลาว กัมพูชา เวียดนาม จีน มาเลเซีย มีความคึกคักมากน้อยเพียงใด
ไม่เพียงเป็น “คำถาม” จากพรรคการเมือง หากยังมาจาก “ประชาชน”
ประชาชนจึงดำรงอยู่ในฐานะเป็น “โจทก์” พรรคการเมืองจึงดำรงอยู่ในฐานะเป็น “โจทก์” เสนอคำถามและความเห็นไปยัง “คสช.”
นับจากวันที่ 6 เมษายน เป็นต้นไป สถานะของ “คสช.” และ “รัฐบาล” จึงค่อยๆ แปรเปลี่ยนสู่สถานะ “ใหม่”
หลังรัฐประหารเดือนพฤษภาคม บรรดา “แม่น้ำ 5 สาย” อาจเป็นฝ่ายรุก เล่นบทเป็นฝ่ายกระทำ แต่นับจากวันที่ 6 เมษายน ก็เริ่มมี “ตัวละคร” ใหม่เบี่ยดแทรกเข้ามา
เป็น “ประชาชน” เป็น “พรรคการเมือง” เป็น “นักการเมือง”
สถานะของ “คสช.” เด่นชัดยิ่งว่าอาจกลายเป็น “จำเลย”
