มติชนออนไลน์ วันพุธที่ 26 พฤศจิกายน 2568 เรื่องโขน ผมไม่ได้เขียนข้อความที่ว่า “ขอม สยาม เขมร ล้วนไม่ได้รับอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากอินเดีย” แต่ผมเขียนเฉพาะเจาะจงเรื่องนาฏศิลป์และดนตรีเท่านั้น ไม่ได้เขียนเรื่องวัฒนธรรมอินเดีย ดังนี้
“นาฏศิลป์และดนตรีอินเดียก็ไม่มีอิทธิพลเหนือนาฏศิลป์และดนตรีในไทย ดังจะพบว่า ฟ้อน, เต้น, และปี่พาทย์ในโขน ไม่มีในการละเล่นรามายณะของอินเดีย แต่เป็นวัฒนธรรมร่วมของอุษาคเนย์ ไม่น้อยกว่า 3,000 ปีมาแล้ว”
วัฒนธรรมอินเดียหลายอย่างแผ่ถึงอุษาคเนย์ จากนั้นบ้านเมืองอุษาคเนย์รับแบบแผนเหล่านั้นไว้ ได้แก่ ศาสนา, ปราสาทอิฐและหิน, ภาษาและวรรณคดี, การปกครอง, และตัวอักษร ฯลฯ
ถามว่าอักษรขอม หรืออักษรเขมร มาจากไหน? เหตุใดมีลักษณะเหมือนอักษรปัลลวะของอินเดีย?
ศ. ยอร์ช เซเดส์ บอกไว้นานมาแล้ว (พ.ศ. 2487) ว่า ตัวอักษรของอุษาคเนย์ส่วนใหญ่มาจากอักษรสมัยราชวงศ์ปัลลวะของอินเดียใต้ ระหว่าง พ.ศ. 1250-1350 (ตรงกับวัฒนธรรมทวารวดี)
[สรุปจากหนังสือ ประวัติศาสตร์เอเชียอาคเนย์ ถึง พ.ศ. 2000 ศ. หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล นิพนธ์ สมาคมประวัติศาสตร์ฯ พิมพ์ครั้งที่ 6 พ.ศ. 2560 หน้า 8]
อักษรขอมหรือเขมรเป็นอักษรอุษาคเนย์ จึงมีต้นตอรากเหง้าจากอักษรปัลลวะของอินเดียใต้
จากนั้นอักษรขอมหรือเขมรเป็นต้นทางอักษรไทย ก็เท่ากับอักษรไทยเป็นส่วนหนึ่งที่มีพัฒนาการจากอักษรปัลลวะของอินเดีย (รายละเอียดมีใน “ภาคผนวก” ของพจนานุกรม ฉบับมติชน พิมพ์ครั้งแรก พ.ศ. 2547 หน้า 1004-1007)
อินเดียใต้เป็นพื้นที่ถิ่นฐานของประชาชนชาวทมิฬและราชวงศ์โจฬะ
คำว่าทมิฬ (ในอินเดียใต้) หมายถึงคน, คนพื้นเมือง
แต่ทมิฬในภาษาไทย แปลว่าดุร้าย, โหดร้าย เช่น โจรใจทมิฬหินชาติ เพราะคราวรับศาสนาพุทธ เถรวาท แบบลังกา ได้รับคำแปลและความหมายจากมหาวงศ์ (พงศาวดารลังกา) ว่าชาวสิงหล (ลังกา) เป็นศัตรูสู้รบกับทมิฬ (อินเดียใต้) หลายศตวรรษจนปัจจุบันยังตึงเครียด ทำให้ไทยเข้าใจคลาดเคลื่อนแล้วด้อยค่าทมิฬอินเดียใต้ว่าดุร้ายโหดเหี้ยมใจทมิฬหินชาติ ทั้งๆ ทมิฬอินเดียใต้เป็น “ครู” ของอุษาคเนย์ รวมทั้งไทย
และในประวัติศาสตร์โบราณคดีไม่พบหลักฐานว่าทมิฬอินเดียใต้ขัดแย้งรุนแรงต่ออุษาคเนย์และไทย
