รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 คำปรารภบัญญัติไว้ว่า (ที่การปกครองมิได้มีเสถียรภาพหรือราบรื่น…) เหตุส่วนหนึ่งเกิดจากที่มีผู้ไม่นำพาหรือนับถือยำเกรงกฎเกณฑ์การปกครองบ้านเมือง ทุจริตฉ้อฉลหรือบิดเบือนอำนาจ หรือขาดความตระหนักสำนึกรับผิดชอบต่อประเทศชาติและประชาชน จนทำให้การบังคับใช้กฎหมายไม่เป็นผล
จำเป็นต้องป้องกันและแก้ไขด้วยการปฏิรูปการศึกษาและการบังคับใช้กฎหมาย และเสริมสร้างความเข้มแข็งของระบบคุณธรรมและจริยธรรม
แต่เหตุอีกส่วนหนึ่งเกิดจากกฎเกณฑ์การเมืองการปกครองที่ยังไม่เหมาะสมแก่สภาวการณ์บ้านเมืองและกาลสมัย ให้ความสำคัญแก่รูปแบบและวิธีการยิ่งกว่าหลักการพื้นฐานในระบอบประชาธิปไตย หรือไม่อาจนำกฎเกณฑ์ที่มีอยู่มาใช้แก่พฤติกรรมของบุคคลและสถานการณ์ในยามวิกฤตที่มีรูปแบบและวิธีการแตกต่างไปจากเดิมให้เกิดผล
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติไว้ในมาตรา 2 ประเทศไทยมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
มาตรา 3 อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย พระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็นประมุข ทรงใช้อำนาจนั้นทางรัฐสภา คณะรัฐมนตรี และศาล ตามบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญ
ขณะที่มีกำหนดไว้ว่า การมีสิทธิเสรีภาพเป็นหลัก การจำกัดตัดสิทธิเสรีภาพเป็นข้อยกเว้น แต่การใช้สิทธิเสรีภาพต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์เพื่อคุ้มครองส่วนรวม
คำว่า “ประชาธิปไตย” ซึ่งนำมาเรียกการปกครองระบอบนี้ มาจากคำ 2 คำ คือ “ประชา” หรือ “ประชาชน” และ “อธิปไตย” ซึ่งหมายความว่า อำนาจสูงสุดของรัฐเอกราชที่ใช้ในการปกครองประเทศ
ประชา คือ หมู่คน ประชาธิปไตย คือ ระบอบการปกครองที่ถือมติปวงชนเป็นใหญ่ การถือเสียงข้างมากเป็นใหญ่ โดยปริยายหมายถึง การยอมรับฟังความคิดเห็นของคนอื่น
ประชาธิปไตยมีหลายรูปแบบ แต่การได้มาซึ่งประชาธิปไตยต้องมาจากประชาชนเท่านั้น
การปกครองประเทศในระบอบประชาธิปไตยต้องมาจากปวงชนชาวไทย เพราะอำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชนชาวไทย มีรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดของประเทศ
อำนาจอธิปไตยมี 3 อำนาจ คือ อำนาจนิติบัญญัติ อำนาจบริหาร และอำนาจตุลาการ
ทั้งสามอำนาจ 2 อำนาจมาจากการเลือกตั้งของประชาชนโดยตรงและลับ อีกอำนาจหนึ่งมาจากการสอบคัดเลือกบุคคลของฝ่ายตุลาการ
อำนาจนิติบัญญัติ คือ อำนาจบัญญัติกฎหมายตามชื่อ เป็นภาระหน้าที่ของประชาชนทุกคน ที่ต้องเลือกตั้งสมาชิกสภานิติบัญญัติ หรือสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ไปปฏิบัติหน้าที่แทน
การเลือกตั้งผู้เป็นสมาชิกสภานิติบัญญัติ หรือสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ต้องผ่านกฎเกณฑ์ที่กำหนดขึ้นจากสภานิติบัญญัติเป็นกฎหมาย กรณีประเทศไทยต้องเป็นสมาชิกพรรคการเมืองจึงส่งสมัครได้ เท่ากับว่ามีการกลั่นกรองชั้นหนึ่งจากพรรคการเมือง ที่สุดคือพรรคการเมืองต้องคัดเลือกผู้ที่ประชาชนส่วนหนึ่งเห็นชอบ
เมื่อสมาชิกพรรคการเมืองที่สมัครรับเลือกตั้งผ่านการเลือกตั้ง พรรคการเมืองใดได้รับเลือกตั้งเข้าไปมีจำนวนมาก ถือเป็นเสียงข้างมากที่ได้รับเลือกจากประชาชน พรรคการเมืองนั้นจึงมีสิทธิเข้าไปบริหารประเทศ หรือถืออำนาจบริหาร ที่ประชาชนให้ความไว้วางใจจากเสียงข้างมากเลือกผู้นำการบริหาร คือ นายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี
ดังนั้น ผู้ที่เข้าไปเป็นรัฐบาลต้องตระหนักสำนึกรับผิดชอบต่อประเทศชาติและประชาชน หากไม่ดำเนินการตามที่แจ้งเป็นนโยบายกับประชาชน อาจมีการยุบสภาให้มีการเลือกตั้งใหม่
ดั่งนี้จึงจะเป็นการปกครองในระบอบประชาธิปไตยที่มีการเลือกตั้งจากเสียงข้างมากเป็นสำคัญ
