สังคมคลั่งป้ายเพื่อสนองประโยชน์ตนเอง จึงมีป้ายโฆษณาเต็มบ้านเต็มเมืองสร้างทัศนะอุจาด และสร้างอันตรายป้ายพังทับคน
ขณะเดียวกันก็เป็นสังคมคลั่งป้ายสี มักกล่าวร้ายป้ายสีคนอื่นด้วยความเท็จ เฮทสปีช
เห็นแก่ตัวสูงมากในสังคมคลั่งป้าย จึงไม่ให้ความสำคัญต่อป้ายสาธารณะ ทั้งๆ ป้ายสาธารณะอย่างนี้ มีคุณค่าต่อข้อมูลความรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นแล้วสร้างมูลค่าจากการเดินทางท่องเที่ยว
เช่น ป้ายบอกถนนหนทางคมนาคม ป้ายบอกสถานที่ เช่น หมู่บ้าน, แม่น้ำลำคลองห้วยหนองบึงบุ่งทาม, ภูเขา, ทะเล, แหล่งประวัติศาสตร์โบราณคดี ฯลฯ
ในไทย ถนนคุณภาพดีๆ มีมากปานใยแมงมุม แต่เดินทางไม่ง่าย เพราะป้ายบอกทางไม่มีทั่วไป หรือที่มีก็คลุมเครือ บอกไม่ชัด หรือบอกให้รู้กันเองในท้องถิ่น ไม่บอกคนต่างถิ่นรู้ง่ายๆ ใครอยากรู้ทางไหนไปยังไงต้องถามเองจากคนแถวนั้น
ทางเลี่ยง เป็นทางเลือกที่ดีมากๆ
ดีมาก สะดวกมาก สบายใจมากๆ เมื่อไปอีสาน ไม่ตามถนนมิตรภาพสายหลัก แต่ไปตาม “ทางเลี่ยงช่วงเทศกาล” ซึ่งเป็นทางเลือกเข้าชุมชนหมู่บ้านท้องถิ่นต่างๆ
เพราะมีป้ายทางเลี่ยงบอกปลายทางจุดใหญ่ๆ เป็นระยะๆ ไม่ขาด ควบคู่ไปกับป้ายทางหลวงซึ่งมีอยู่แล้ว จึงไม่หลง และไม่รู้สึกเปลี่ยว
พอแล่นเข้าถนนมิตรภาพ รถก็เริ่มติดก่อนถึง อ. แก่งคอย แล้วจะติดอีกมากอย่างน้อย 2 ช่วง ซึ่งเป็นทางขึ้นเขา ได้แก่ ช่วงแรก มวกเหล็ก-กลางดง-ปากช่อง, ช่วงหลัง ลำตะคอง
ต้องเลี้ยวซ้ายเข้า อ. แก่งคอย ไปตามถนนเลียบแม่น้ำป่าสัก ถึง อ.วังม่วง เลี้ยวขวาไปทางลำสนธิ เข้าดงพญากลาง ขึ้นช่องเขาที่ราบสูง ถึง อ.ด่านขุนทด ไป อ. โนนไทย- อ. โนนสูง-อ. พิมาย ฯลฯ ไม่มีรถติด เพราะรถไม่มาก
ทางเลี่ยงช่วงเทศกาล เป็นการท่องเที่ยวทางเลือกที่ดีวิเศษอย่างยิ่ง แต่สังคมไทยให้ความสำคัญทางหลักมากกว่าทางเลือก
ป้ายทางหลวง มีปัญหา
กลุ้มใจมากๆ ยุ่งยากมากๆ วุ่นวายมากๆ คือ ป้ายทางหลวงตามท้องถิ่นต่างๆ
- ต้นไม้แผ่กิ่งก้านสาขาคลุมป้ายบอกทางที่มีครบสมบูรณ์ แต่ท้องถิ่นนั้นๆไม่ดูแลลิดกิ่งไม้ลงบ้างให้มองเห็นป้ายนั้นแต่ไกลๆ
- ป้ายบอกทางที่อยู่ในชุมชนเมือง ถูกร้านค้าเอาแต่ได้ทำป้ายโฆษณาสินค้าบดบังมิดชิด โดยเทศบาลนั้นไม่แก้ไข
- ป้ายไม่มี คนต่างถิ่นจะไปทางไหนให้ถามคนแถวนั้น ซึ่งยินดีบอกทาง แต่มันยุ่งยากมากๆ
สังคมคลั่งป้ายขายของ กับคลั่งป้ายสีคนอื่น ล้วนเพื่อสนองตัณหาเห็นแก่ตัวอันวิปริตของตนจนแล้งจิตอาสา ไม่ใส่ใจป้ายสาธารณะบอกถนนหนทาง เพื่อคนทั้งหลายเดินทางสะดวกและปลอดภัย
