ภาษาไทยของรัฐราชการ เป็นภาษาราชการกรุงเทพฯ มีลักษณะอนุรักษนิยมสุดโต่ง จึงต่อต้านการเปลี่ยนแปลงสู่ความเสมอภาคเท่าเทียมในระบอบประชาธิปไตยสากล
“เพชรในเพลง” เป็นชื่อรางวัลที่กระทรวงวัฒนธรรม (โดยกรมศิลปากร) จัดประกวด เนื่องในวันภาษาไทยแห่งชาติ (29 กรกฎาคม ของทุกปี)
มอบให้บุคคลในวงการเพลงไทยสากล ลูกทุ่ง ที่มีผลงานดีเด่นเกี่ยวกับภาษาไทย ทั้งนักประพันธ์เพลง และนักร้อง
ผลงานดีเด่นเกี่ยวกับภาษาไทย ต้องเป็นไปตามมาตรฐานภาษารัฐราชการกรุงเทพฯเท่านั้น ถ้างานสร้างสรรค์แหกคอก นอกครู ไม่นับว่าดีเด่น และอาจถูกกล่าวหาว่าทำ ภาษาไทยวิบัติ (เหมือนครูบาอาจารย์สถาบันการศึกษากล่าวหามาแล้วต่องานสำนวน “เพรียวนม” ของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์)
กิจกรรมนี้เท่ากับรัฐราชการเอางบประมาณ (จากภาษีอากรของประชาชนพลเมือง) จัดอีเวนต์ประจำปี เพื่อทำตลาดให้ค่ายเพลงอาชีพ ซึ่งมีทั้งทุนอุ่นหนาฝาคั่งและตลาดกว้างขวางอยู่แล้ว
แต่อีเวนต์เฉิ่มๆ ของรัฐราชการ เหมือนอมน้ำบ้วนปากแล้วถ่มลงทะเลสมุทร ย่อมไม่มีผลให้ทะเลสมุทรรู้สึกว่ารับน้ำเพิ่ม เพราะขี้ปะติ๋วสิ้นดีจึงเท่ากับตำน้ำพริกละลายทะเลสมุทร แค่นั้น
ตั้งแต่อีเวนต์มีปีแรกๆ ก่อนหน้านี้นานแล้ว มีผู้เตือนกิจกรรมเพชรในเพลงว่าน่าจะปรับเปลี่ยนไปสนับสนุนงาน สร้างสรรค์เนื้อใหม่ทำนองใหม่ เพลงนิทานท้องถิ่น ทั่วประเทศ น่าจะมีประโยชน์กว่า มีต้นแบบคือ พร ภิรมย์ กับ จรัล มโนเพ็ชร ฯลฯ
เพราะเพลงนิทานท้องถิ่น มีคุณค่าต่อประวัติศาสตร์ท้องถิ่น และกระตุ้นสนับสนุนเดินทางท่องเที่ยวท้องถิ่นได้ดีมากๆ และเป็นสากล
ที่สำคัญคือไม่มีผู้แต่งเพลงแนวนี้ (หลังสิ้นรุ่นเก่าๆ) หรือมีบ้างแต่ไม่มากจนนับไม่ได้เพราะไม่มีแรงจูงใจ และไม่มีตลาดกว้างพอจะทำเป็นธุรกิจ
แต่รัฐราชการต้องการมีอีเวนต์แสดงตนมากกว่าโดยเกาะกระแสวงการบันเทิง
