เรียงคนมาเป็นข่าว : วันที่ 1 ธันวาคม 2560

•…เข้าสู่เดือนสุดท้ายของปี 2560 พร้อมกับ “ลมหนาว” โชยมาอย่างเป็นจริงเป็นจังมากขึ้น สมควรจะเป็นห้วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลอง “ยินดีกับความสำเร็จในปีที่ผ่านมา และวาดความหวังที่สดใสในปีใหม่ที่จะมาถึง” ทว่า “คนไทย” ยามนี้ ทำเช่นนั้นได้สักกี่คน อย่าว่าแต่ “ประชาชนทั่วไป” แม้กระทั่ง “ผู้มีอำนาจในรัฐบาล” หากถามตัวเองถึง “ความสำเร็จและความหวัง” ตอบตัวเองด้วย “รอยยิ้มที่ไม่เสแสร้ง” ได้จริงหรือ

•…โลกเปิดประตูเข้าสู่ปีใหม่ด้วย “ความรู้สึกตึงเครียด” หลัง “เกาหลีเหนือ” ยิงขีปนาวุธข้ามไปตก “ญี่ปุ่น” ทำให้ “สหประชาชาติ” ต้องเรียกประชุมฉุกเฉินเพื่อพิจารณาข้อเรียกร้องของสมาชิกที่ให้ “คว่ำบาตรอย่างสมบูรณ์แบบต่อเกาหลีเหนือ” ท่ามกลางท่าที “ท้าทายเต็มร้อย” ของ “คิม จอง อึน” ต่อ “โดนัลด์ ทรัมป์” ที่ประกาศ “ขึ้นบัญชีดำเกาหลีเหนือในฐานะประเทศผู้สนับสนุนการก่อการร้าย”

•…สำหรับไทยเรา “เหนือ-อีสาน” หนาวเหน็บ อุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อยๆขณะที่ “ภาคใต้” ยังเผชิญกับ “น้ำท่วมหนักหน่วง” ในหลายพื้นที่ แต่ที่ชาวบ้านชาวเมืองเผชิญชะตากรรมเดียวกันคือ “ทำมาหากินฝืดเคือง” ด้วย “พืชผลการเกษตรขายไม่ได้ราคา” ทำให้ “กำลังซื้อตกต่ำ” สะเทือนมาถึง “คนเมือง” ที่ต้องขายแข่งกับ “ทุนใหญ่” ที่เปิดแข่ง แย่งลูกค้าไปทุกหัวระแหง

•…ความสำเร็จที่ผ่านมา ดูเหมือนจะเริงร่าในคนกลุ่มเดียว “นักร่างกติกาประเทศ” ภายใต้การนำของ “มีชัย ฤชุพันธุ์” ที่สร้าง “นวัตกรรมอำนาจ” ลุล่วงงดงาม ให้ “โครงสร้างอำนาจการบริหาร” อยู่ภายใต้กติกาที่ “คนกลุ่มหนึ่ง” กำหนดทิศทางประเทศ โดย “ประชาชนส่วนใหญ่” เป็นส่วนประกอบ เอาไว้อ้าง “ความเป็นประชาธิปไตยกับชาวโลก”

•…บทบาทของ “พรรคการเมือง” เข้าสู่สภาวะตีบตัน ถึงขนาดที่ “ผู้นำความคิดในแต่ละพรรค” ต้องทบทวนการแข่งขันช่วงชิงคะแนนนิยม ต้อง “หันหน้าร่วมมือกัน” เพื่อความหวังว่าจะ “ปลดล็อกอำนาจ” จาก “อำนาจที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง” ทว่านั่นดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว “กติกาอำนาจ” ที่เขียนขึ้นอย่างรัดกุม ดูจะไม่เปิดช่องว่างให้ “ผลการเลือกตั้งของประชาชน” มีบทบาทมากพอกำหนด “ความเป็นไปในศูนย์กลางอำนาจ”

•…อย่างไรก็ตาม “ผู้นำอำนาจ” ที่ “ส่งตรงมาจากกองทัพ” ใช่ว่าจะราบรื่นในเส้นทางที่ดูเหมือนจะ “ปูด้วยกลีบกุหลาบ” ไว้ให้เรียบร้อยนั้น “สังคมที่ช่องทางการสื่อสารไปไกลและเข้มแข็งเกินกว่าจะปิดกั้น” เรื่องหนึ่ง และ “ความคาดหวังของประชาชนในความรู้ความสามารถของผู้บริหาร” อีกเรื่องหนึ่ง ผนึกกันเป็น “การแสดงออก การวิพากษ์วิจารณ์” ที่เข้มข้น และเอาเป็นเอาตายมากขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ต้องผ่อนคลายสู่ “สิทธิและเสรีภาพ” ทำให้ “ความเชื่อมั่น” ที่เป็นปัจจัยสำคัญของ “การเป็นผู้นำ” ยากจะรักษาไว้ได้

•…ยิ่งวิธีการจัดการในทรรศนะแบบ “ทำดีแล้ว ทำหนักแล้ว จะเอาอะไรกันอีก ปัดโธ่!” ซึ่งสวนทางกับค่านิยมที่สะสมกันมา ที่วางความหวังผู้บริหารไว้ที่ “คณะผู้เข้าใจความต้องการของประชาชน” และใช้อำนาจในทาง “ช่วยคิด ช่วยทำ ช่วยแก้ปัญหา” ความรู้สึกนึกคิดต่อ “ผู้มีอำนาจ” ไปคนละด้านนี้ ทำให้เกิดอาการ “สิ้นหวัง” ต่อท่าที “ไล่ประชาชนให้ไปพึ่งตัวเอง” เรียกร้องความเห็นใจว่า “ผู้มีอำนาจเหนื่อยมากแล้วที่ต้องมาจัดการปัญหาที่หมักหมมมายาวนาน”

•…มาว่า “อำนาจ” จะ “เนรมิตลาภ ยศ สรรเสริญ” คือสุดแล้ว หาก “ลาภ ยศ สรรเสริญ” นั้นไม่ได้มีอยู่ด้วย “ยินดีอย่างจริงใจของเพื่อนร่วมชาติ” ก็แค่เป็น “ละเมอหลอกตัวเองไปวันๆ ว่ายิ่งใหญ่” หากจะมีความหมายต่ออนาคตบ้าง ก็แค่ประชาชนส่วนใหญ่จะไม่รู้สึกเป็นทุกข์เป็นร้อนไปด้วย เมื่อถึงคราว “ลาภ ยศ สรรเสริญ ของเขาเหล่านั้นเสื่อม สลายลง”

ชโลทร