ข้อเสนอในเชิงเรียกร้องให้ คสช.และรัฐบาลอันมาจากรัฐประหารเมื่อเดือนพฤษภาคม 2559 อยู่ “ยาว” เริ่มดังและกระหึ่มขึ้นเป็นลำดับ
หากมาจากคนอย่าง นายวันชัย สอนศิริ ก็มิใช่เรื่องแปลก
หากมาจากคนอย่าง นายสุเทพ เทือกสุบรรณ หรือแม้กระทั่งกลุ่มกรีนของ นายสุริยะใส กตะศิลา ก็มิใช่เรื่องแปลก
เพราะท่านเหล่านี้ก็ “ปฏิรูป” ก่อน “เลือกตั้ง” อยู่แล้ว
แต่เมื่อเป็นข้อเสนอและเรียกร้องจากปากของ นายสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล และจากปากของ นายจตุพร พรหมพันธุ์
ก็ค่อนข้าง “แปลก” อย่างชนิด “ประหลาด”
ระยะหลังข้อเสนอและเรียกร้องทำนองนี้จะดังถี่ขึ้นเป็นลำดับ โดยเฉพาะนับแต่ปรากฏหนังสือจาก ครม. 16 ข้อ และหนังสือจาก คสช. 3 ข้อใหญ่
ฟังตอนแรกคล้ายกับ “ประชด”
เข้าทำนอง “ปิ้งปลาประชดแมว” ไหนๆ ก็ไหนๆ “ล่องเรือตามน้ำ” ไปซะเลย เหมือนกับสนองความต้องการลึกๆ ของ คสช.เหมือนกับจะยอมรับสภาพความเป็นจริงในทางการเมือง
เมื่อ “ต้าน” ไม่ได้ก็เข้า “เป็นพวก” ให้รู้แล้วรู้รอด
ถามว่า คสช.และรัฐบาลต้องการอยู่ยาวหรือไม่ ถามว่าคนสำคัญใน คสช.โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เป็น “ทหาร” ต้องการอยู่ยาวหรือไม่
หาก “ฟัง” จาก “คำแถลง” ก็ไม่น่าจะใช่
ไม่ว่าจะในเรื่องของการดำรงตำแหน่งทางการเมือง ไม่ว่าจะในเรื่องของสิ่งที่เรียกกันว่าการสืบทอด “อำนาจ”
ทุกท่านล้วนออกมา “ปฏิเสธ”
ไม่เพียงไม่ปรารถนาใน “อำนาจ” หากแสดงอย่างแจ้งชัดว่ามิได้ต้องการ “ตำแหน่ง” ใดๆ ในทางการเมือง
ที่เข้ามาอยู่ใน “อำนาจ” ที่เข้ามามี “ตำแหน่ง” ก็เพราะความจำเป็น
เป็นความจำเป็นของ “สถานการณ์” เป็นความจำเป็นเพราะถูกสถานการณ์ในทาง “การเมือง” เรียกร้องและกดดัน
หากทุกอย่าง “เรียบร้อย” ก็พร้อม “อำลา”
แต่ที่ต้องอดทนทำงานอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะปัญหาอันเนื่องแต่ความขัดแย้ง แตกแยก ความปั่นป่วนวุ่นวายในทางสังคมยังมีอยู่ จึงต้อง “เสียสละ” ไม่ได้มีความทะเยอทะยาน ไม่ได้มีความมักใหญ่ใฝ่สูงเลยแม้แต่นิดเดียว
นี่คือความจริงจากด้านของ “คสช.” จากด้านของ “รัฐบาล”
กระนั้น หากตรวจสอบระหว่าง “คำพูด” ต่อสาธารณะ กับความพยายามผ่านกระบวนการ “ปฏิบัติ” ที่ปรากฏกลับมิได้ดำเนินไปอย่างเป็นเอกภาพ
ตัวอย่างจาก “ร่าง” รัฐธรรมนูญ สามารถสัมผัสได้
ไม่ว่าจะเป็นร่างรัฐธรรมนูญในยุคกรรมาธิการชุด นายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ ไม่ว่าจะเป็นร่างรัฐธรรมนูญในยุคคณะกรรมการชุด นายมีชัย ฤชุพันธุ์ ล้วนแสดง “ร่องรอย” ปรากฏ
ปรากฏจาก “บทบัญญัติ” ของรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว มาตรา 35
ปรากฏจากข้อเสนอว่าด้วย “คปป.” ปรากฏจากข้อเสนอว่าด้วย “ระยะเปลี่ยนผ่าน” อย่างน้อย 5 ปี ภายหลังการเลือกตั้ง
ปรากฏจากร่าง พ.ร.บ.ยุทธศาสตร์แห่งชาติล่วงหน้าไป 20 ปี
ตรงนี้เองที่ไม่ว่าลูกแหล่งตีนมือระดับ นายวันชัย สอนศิริ ไม่ว่าปรปักษ์ทางการเมืองระดับ นายสุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล นายจตุพร พรหมพันธุ์ ล้วนมองออก
ที่เป็นลูกแหล่งตีนมือก็กระดี้กระด๊า ปีติปราโมทย์
ที่เป็นปรปักษ์ทางการเมืองก็ ล่องเรือตามน้ำ ปิ้งปลาประชดแมว เพื่อสร้างสีสันให้กับ คสช.ให้กับรัฐบาลไปเลย
กระดี้กระด๊าเพราะเข้าใจ ปิ้งปลาประชดเพราะรู้ทาง
สะท้อนทั้ง “ความจริงใจ” สะท้อนทั้งความท้อแท้ อิดระอา ลำบากใจ
คําถามที่เสนอเข้ามาอย่างฉับพลันทันใดก็คือ แล้วเหตุปัจจัยอันใดทำให้ คสช.และรัฐบาลไม่สำนอง “รับ”
ทั้งๆ ที่การอยู่ยาวที่ออกมาจากปาก นายบวรศักดิ์ อุวรรณโณ ปรากฏรูปธรรมและความเป็นจริงเด่นชัดมากยิ่งขึ้นเป็นลำดับผ่านกระบวนการ “ร่าง” รัฐธรรมนูญ
แล้วทำไม คสช.จึงอ้ำอึ้งๆ แล้วทำไมรัฐบาลจึงไม่อ้าขาผวาปีก
