ปลายสัปดาห์ก่อน ในวันเดียวกับที่อดีตนายกรัฐมนตรี “ทักษิณ ชินวัตร” พ้นมลทินจาก “คดี 112”
“ณัฐนนท์ ดวงสูงเนิน” เยาวชนผู้มีความสนใจและหลงใหลในองค์ความรู้เรื่องวิทยาศาสตร์ จนกลายเป็น
ผู้ก่อตั้งและบรรณาธิการของเว็บไซต์ spaceth.co ซึ่งเคยออกมาร่วมเคลื่อนไหวท่ามกลางการลุกฮือทางการเมืองของคนรุ่นใหม่เมื่อไม่กี่ปีก่อน ก็เพิ่ง “พ้นมลทิน” จากคดีความเช่นกัน
เมื่อศาลแขวงปทุมวันพิพากษายกฟ้องคดีที่เขาและเพื่อนๆ ถูกตั้งข้อหาว่าฝ่าฝืน พ.ร.ก.ฉุกเฉิน และยุยงปลุกปั่นให้เกิดความไม่สงบ เพราะการเข้าไปวาง “โบขาว” ระหว่างการสลายการชุมนุมในคืนวันที่ 16 ตุลาคม 2563
หลังมีสถานะเป็นผู้บริสุทธิ์ ณัฐนนท์ได้โพสต์แสดงความรู้สึกของตนเอง ที่เชื่อมโยงกับชะตากรรมและปัญหาของบ้านเมือง เอาไว้อย่างน่าสนใจ แหลมคม ชวนขบคิด ดังเนื้อหาส่วนหนึ่งว่า
“ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ภูมิทัศน์การเมืองไทยเปลี่ยนไปมาก ทั้งผู้คน สถานการณ์ และมุมมอง ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ (นั่นคือ) ความโง่เขลา ความโง่เขลาที่บีบให้เราทำอะไรโง่ๆ ต่อกัน ปฏิบัติต่อเพื่อนมนุษย์โดยไร้เมตตา
“บาดแผลจากความโง่เขลานี้ลึกเกินเยียวยา เราไม่อาจชุบชีวิตคนที่ล้มตายไปแล้ว ไม่อาจพาผู้ลี้ภัยกลับบ้านได้ และทุกวันนี้ คนอย่างพี่อานนท์ (นำภา) ก็ยังคงถูกจองจำ แม้คดีของผมจะสิ้นสุด แต่คดีของสังคมไทยยังไม่จบ
“หน้าที่ของเราคือการต่อสู้กับความโง่เขลา เพื่อไม่ให้ใครต้องเจ็บปวดซ้ำอีก คดีของผมจบลงด้วยคำว่า ยกฟ้อง แต่หน้าที่ของเรายังดำเนินต่อไป เราจะไม่หยุดส่งต่อแสงเทียนแห่งปัญญา จนกว่าสังคมนี้จะได้เรียนรู้การอยู่ร่วมกันด้วยความถ้อยทีถ้อยอาศัยมากกว่านี้
“ศัตรูสุดท้ายของเราคือความโง่เขลา”
โดยส่วนตัว อยากขออนุญาตขยายความเพิ่มเติมจากแง่คิดของณัฐนนท์อีกสักนิดว่า
ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องการเมือง หรือเรื่องนักโทษการเมือง แต่หากมองไปยังเรื่องเศรษฐกิจ การศึกษา ความสัมพันธ์กับประเทศเพื่อนบ้าน มาจนถึงเรื่องศาสนา และการหากินกับความศรัทธาของผู้คน
ก็ต้องยอมรับว่า นอกจากจะถูกปกครองด้วยระบอบ “ประชาธิปไตยที่ไม่เคยเต็มใบ” แล้ว สังคมไทยยังถูกปกคลุมด้วย “ความโง่เขลา/ความไม่รู้/การขาดความรู้/การรู้อะไรผิดๆ” มาอย่างยาวนานจริงๆ
(นานเสียจนไม่อาจแน่ใจด้วยซ้ำว่า พวกเราไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นไหน เคย “ไม่โง่เขลา” บ้างหรือไม่?)
ผมจึงเห็นด้วยกับคนรุ่นใหม่รายนี้อย่างเต็มที่ ว่า “ศัตรู” หรือ “อุปสรรค” ที่สำคัญมากๆ สำหรับประเทศไทยในปัจจุบัน ซึ่งติดแหง็กอยู่กับความขัดแย้ง การไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า และความผุพังของสถาบันทางสังคมจำนวนมาก
ก็คือ “ความโง่เขลา” ในหมู่พวกเราเองนี่แหละ
ปราปต์ บุนปาน
