“หัวใจประชาชน” ในที่นี้ มิได้หมายถึงอวัยวะภายในบริเวณหน้าอกด้านซ้ายของปัจเจกบุคคลแต่ละคน
นอกจากนั้น “หัวใจประชาชน” ที่ว่านี้ ยังไม่สามารถตรวจสอบ คาดคะเน และกะเกณฑ์ได้เป๊ะๆ ในเชิงปริมาณที่เป็นรูปธรรม
ไม่ใช่แค่การนับจำนวนประชากรเป็นรายหัว หรือไม่ใช่แค่การทึกทักว่าผู้มีอำนาจคนนั้นกลุ่มนี้ควบคุมบังคับชาวบ้านได้กี่คน กี่ชุมชน
“หัวใจประชาชน” คือ “นามธรรม” ที่สูงส่งกว่านั้น เราอาจนิยมได้ว่า “หัวใจประชาชน” เป็นเจตจำนงร่วม จินตนาการร่วม อารมณ์ร่วม หรือภูมิปัญญาร่วม ของผู้คนส่วนใหญ่ในสังคม-ประเทศชาติ ณ ยุคสมัย-ห้วงเวลาหนึ่งๆ
“หัวใจประชาชน” นั้นแปรผัน-เปลี่ยนแปลง (จาก “หัวใจประชาชน” ในยุคก่อน) ได้ นี่คือนามธรรมอันลื่นไหลจนจับไม่มั่นคั้นไม่ตาย
ในยามที่ทรงประสิทธิภาพถึงขีดสูงสุด “หัวใจประชาชน” เป็นกระแสธารความคิดที่ “แพร่กระจาย-ติดต่อ” กันได้ประหนึ่งโรคระบาดใหญ่
แน่นอน “หัวใจประชาชน” มิใช่ความคิดอุดมการณ์ของปัจเจกบุคคลคนใดคนหนึ่ง หากเป็นสิ่งที่อยู่ในใจของปัจเจกบุคคลรายหนึ่ง ซึ่งสอดคล้องต้องตรงกับปัจเจกชนอีกมากมายหลายคน ผู้อยู่ร่วมสังคมเดียวกัน
บางครั้ง “หัวใจประชาชน” ก็ถูกยึดโยงด้วยความรัก บางหน ถูกยึดโยงด้วยความหวัง บางคราว ถูกยึดโยงด้วยความโกรธ
“หัวใจประชาชน” อาจปรากฏกายออกมาในพื้นที่สาธารณะประเภทต่างๆ ไม่ว่าจะผ่านผลโพล ผ่านการแสดงความคิดเห็นและการผลิตคอนเทนต์ทางโซเชียลมีเดีย หรือผ่านกิจกรรมที่มีมวลชนไปรวมตัวกัน ตั้งแต่เวทีปราศรัยหาเสียงจนถึงคอนเสิร์ตเทศกาลดนตรี
แต่ส่วนใหญ่ “หัวใจประชาชน” มักแทรกซึม หยั่งรากลึก และค่อยๆ คลี่คลายตัวเองอยู่ในวิถีชีวิตประจำวันของสามัญชน คนธรรมดา จนสำรวจตรวจจับไม่ได้จากการส่ง “คนแปลกหน้า” ไปเคาะประตูบ้านพูดคุย หรือโทรศัพท์ไปสนทนาใน “ประเด็นเฉพาะเจาะจง” ด้วยกรอบระยะเวลาสั้นๆ
ทว่า บางโอกาส “หัวใจประชาชน” ก็ระเบิดพวยพุ่งออกมา ให้เราได้สัมผัส พบเห็น รู้สึกถึงอย่างกระจ่างชัดง่ายดาย ผ่านความโกรธกรณี “ประกันสังคม” หรือล่าสุด คือ ความโกรธที่ประชาชนมีต่อความผิดพลาดบกพร่องในกระบวนการจัดการเลือกตั้งล่วงหน้าของ กกต.
ในทางการเมือง คน/กลุ่ม/พรรคที่เข้าใจ-เข้าถึง “หัวใจประชาชน” มากที่สุด ย่อมเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ ในสนามการแข่งขันที่ใช้ “หัวใจประชาชน” เป็นกรรมการกลางตัดสิน
แม้ฝ่ายที่ไม่ค่อยเข้าใจ-ไม่ค่อยเข้าถึง “หัวใจประชาชน” (หรือ “แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ”) อาจมิได้ประสบความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง แต่สามารถต้านทานขัดฝืนความปรารถนาจาก “หัวใจประชาชน” เอาไว้ได้ชั่วคราว ด้วยตัวช่วย-เครื่องมือพิเศษบางชนิด
อย่างไรก็ดี หากประชาชนจำนวนมหาศาลของประเทศนี้สามารถเชื่อมร้อยผนึกรวม “หัวใจ” ของพวกตนได้สำเร็จผ่านคูหาเลือกตั้ง และคูหาการลงประชามติรัฐธรรมนูญ
นั่นย่อมเป็นการประกาศกร้าวยืนกรานว่า พวกเรา-เสียงส่วนใหญ่ ไม่ยินยอมอนุญาตให้ผู้ใดมาบิดผัน ทำลาย ขัดขืนอำนาจของ “หัวใจประชาชน”
