สถานีคิดเลขที่ 12 : ‘พลัส’ทุกข์-สุข‘น้อย’
ถามว่าตอนนี้ มีอะไร “ยาใจ” ทำให้คนไทยรู้สึกเป็นสุขบ้าง
แน่นอนต้องยกให้ เนเน่ รอยัล หรือ รัตติกานต์ อำลอย เด็กสาววัย 16 ปี จากจังหวัดภูเก็ต ที่ไปคว้าแชมป์ America’s Got Talent 2026
ลิซ่า หรือ ลลิษา มโนบาล ที่ทำให้คำว่า “สวัสดีค่ะ” กระหึ่มไปทั่วโลก
“บิว” ภูริพล บุญสอน ที่สร้างสถิติประวัติศาสตร์ครั้งยิ่งใหญ่ในมหกรรมกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ 2026 ด้วยการคว้า 2 เหรียญทอง และ 1 เหรียญเงิน
รวมถึงทัพนักกีฬาไทย ที่ช่วยทำให้ไทยมีเหรียญรางวัล ติดท็อปเท็นเอเชีย
แต่ทั้งนี้ ต้องหมายเหตุไว้หน่อยความ “สุข” ที่ว่า
เกือบทั้งหมดเป็นความสามารถ “เฉพาะตัว” ของพวกเธอและเขา
นักกีฬาอาจมีงบสนับสนุนและการอัดฉีดจากรัฐบาล
แต่ก็ต้องอาศัยความสามารถแต่ละคนเป็นพื้นฐานสำคัญ
รัฐบาลจะมาเคลมทั้งหมดไม่ได้
และเมื่อว่าด้วยความ “สุข” รัฐบาลเองคงต้องเจียมเนื้อเจียมตัวสักนิด
แม้รัฐบาลของ ภูมิใจไทย และ นายอนุทิน ชาญวีรกูล ชูธง “พลัส” ความสุข ให้กับชาวบ้านนั้น
แต่นายอนุทิน และรัฐบาลภูมิใจไทย เข้ามาบริหารประเทศไม่ทันครบปี คนไทย “สุขพลัส” จริงหรือไม่
หรือเผชิญ “ทุกข์พลัส” มากกว่า?
จน “คนเหนือดวง” อย่าง นายอนุทิน ชาญวีรกูล ต้องตระเวนไป พึ่งพา “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” อย่างเข้มข้น
หลายคนเลยแอบหวังว่า “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” ตามความเชื่อของนายกฯ จะมีผลอานิสงส์ทำให้ทุกข์ลดลงบ้าง
แต่ดูเหมือนทุกข์ไม่ลดเท่าไหร่
น่าสังเกต ตั้งแต่นายอนุทินเข้ามาบริหารประเทศ ทุกข์ถูกพลัสเข้ามาต่อเนื่อง
ตั้งแต่สงครามไทย-กัมพูชา ปัญหาความมั่นคงในภาคใต้ ที่ยืดเยื้อ ไม่รู้จะจบลงตอนไหน และจะมีเหตุรุนแรงขึ้นอีกเมื่อไหร่
อุบัติภัยและเหตุการณ์โครงสร้างพื้นฐานมีปัญหา (จากฝีมือคน/ความประมาท) เกิดต่อเนื่อง
ไม่ว่า ถนนยุบตัว ดินไหลเข้าอุโมงค์รถไฟใต้ดิน อุบัติเหตุเครนก่อสร้างถล่มหลายครั้ง คร่าชีวิตผู้คนและส่งผลให้ทรัพย์สินเสียหายมากมาย
ภัยธรรมชาติและอุทกภัยครั้งใหญ่ก็เกิดหลายหน ทั้งหาดใหญ่ น่าน ล่าสุดก็ที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล ที่ยังแก้ปัญหากันไม่ตก
โศกนาฏกรรมร้ายแรง ไม่ว่า ไฟไหม้ “โรงเบียร์ ณ ลาดพร้าว” รถไฟชนรถโดยสารประจำทาง สาย 206 บริเวณจุดตัดทางรถไฟแยกมักกะสัน รถกระบะพุ่งชนคณะพระธุดงค์ เหตุนักเรียนกราดยิงที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี
นอกจากทำให้ผู้คนเสียชีวิต ทรัพย์สินเสียหายมากมาย มหาศาล ทำให้คนไทย “จิตตก”
ไม่รู้ว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นเมื่อไหร่ ทั้งเกิดแบบซ้ำซาก หรือเกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็น แต่ก็ได้มาประสบ
นี่คือสิ่งที่เราเผชิญในยุคนี้ ซึ่งจะไปชี้นิ้วกล่าวโทษ นายอนุทิน หรือรัฐบาล อย่างเดียวก็อาจไม่เป็นธรรมนัก
เพราะว่าไป เหตุร้ายๆ ที่เกิดขึ้นแบบพลัส-พลัส-พลัส นี้ ก็คือปัญหา “สะสม” อันมากมายมหาศาลของชาติ ที่ “แบก” กันต่อไปไม่ไหว
หลายเรื่อง หลายอย่าง พังทลายกันให้เห็นต่อหน้า
จำเป็นที่จะต้อง “รื้อสร้าง” ประเทศกันใหม่
แต่กระนั้น ด้วยศักยภาพของเสาหลักของประเทศ โดยเฉพาะ ฝ่ายบริหาร นิติบัญญัติ และตุลาการ ตอนนี้
ดูจะอ่อนเปลี้ยเพลียแรงกันไปหมด
จนไม่รู้จะขับเคลื่อนกันไปอย่างไร
นี่คือภาวะ “จมน้ำหมู่” ที่เรากำลังเผชิญร่วมกัน
รอด หรือไม่รอด ไม่รู้
แต่เมื่อรัฐบาลนายอนุทิน เสนอตัวมารับผิดชอบตอนนี้ ก็ต้องรับไป
“พลัส” ภาระให้ดื้อๆ กันอย่างนี้แหละ
