หลังจาก เศรษฐพุฒิ สุทธิวาทนฤพุฒิ ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย หรือแบงก์ชาติ ระบุถึงสถานการณ์เศรษฐกิจไทยมีความเปราะบางของโครงสร้าง ถูกเปิดแผลให้กว้างและลึกมากขึ้น หลังจากเกิดการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 ตั้งแต่ปี 2563 ซึ่งไทยพึ่งพารายได้จากการท่องเที่ยวคิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 12% ของจีดีพี จากปีที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติสูงถึง 40 ล้านคน เหลือ 1.2 แสนคน จึงส่งผลกระทบอย่างมากต่อภาคแรงงาน รวมกว่า 3.86 ล้านคน ประเมินรายได้ผู้ประกอบการ-แรงงานจะหายไปถึง 2.6 ล้านล้านบาท
ทางผู้ว่าการจึงเสนอให้รัฐบาลกู้เงินเพิ่ม 1 ล้านล้านบาท เพื่อชดเชยหลุมดำรายได้และการจ้างงานที่หายไป โดยการกู้เงินเพิ่มเติมของภาครัฐจะช่วยให้จีดีพีกลับมาโตใกล้ศักยภาพเร็วขึ้น และจะทำให้สัดส่วนหนี้สาธารณะต่อจีดีพีในระยะยาวปรับลดลงได้เร็วกว่ากรณีที่รัฐบาลไม่ได้กู้เงินเพิ่ม คาดว่าหนี้สาธารณะจะเพิ่มขึ้นไปสูงสุดประมาณ 70% ของจีดีพีในปี 2567 จากปัจจุบันกำหนดไม่เกิน 60% ของจีดีพี และจะลดลงได้ค่อนข้างเร็วตามการขยายตัวของเศรษฐกิจและความสามารถในการจัดเก็บรายได้ของรัฐบาลที่จะกลับมาฟื้นตัวเร็ว พร้อมกับเสนอขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่ม หรือ VAT เพิ่มขึ้น 1% เมื่อเศรษฐกิจกลับมาเป็นปกติ
ประเด็นกู้ภาคเอกชนหลายกลุ่มสนับสนุน แต่อดีตขุนคลังสมัยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) สมหมาย ภาษี แสดงความเห็นว่า มาตรการนี้ถ้าให้รัฐบาลที่กำลังป้อแป้ดำเนินการ จะเสียของ อยากให้รอรัฐบาลใหม่
ขณะที่อดีตนายกรัฐมนตรี “โทนี่” หรือทักษิณ ชินวัตร เห็นแย้งว่า การกู้เพิ่มจะทำให้หนี้สาธารณะต่อจีดีพีสูงมาก เพราะศักยภาพในการสร้างรายได้ของประเทศยังไม่พอที่จะต้องกู้ขนาดนั้น
เมื่อเจอทางแพร่งต้องเลือก รัฐบาลจะตัดสินใจอย่างไร น่าติดตาม!!
