อีกไม่นานจะถึงช่วงเวลาประวัติศาสตร์เลือกตั้งปี 2566
พรรคการเมืองต่างๆ ได้ออกนโยบายเรียกคะแนน โดยเฉพาะนโยบายการแจกเงินหลากหลายรูปแบบ ทั้งสานต่อโครงการเก่า อย่างคนละครึ่ง อัดฉีดเงินบัตรสวัสดิการแห่งรัฐ เติมเงินดิจิทัล รวมถึงสร้างกองทุนต่างๆ
ขณะเดียวกันยังออกนโยบาย ทั้งลดดอกเบี้ย ลดเงินกู้ ยกหนี้ให้เกือบจะฟรี ลดภาษีและการปรับปรุงเกณฑ์ ยกเลิกประวัติแบล๊กลิสต์หนี้เสีย และเครดิตบูโรต่างๆ
นักวิชาการด้านเศรษฐศาสตร์ต่างประเมินว่า ถ้ารวมนโยบายหาเสียงทั้งหมดทุกพรรค รัฐบาลใหม่ต้องหาเงินราว 1-3 ล้านล้านบาท เพิ่มเติมจากเงินงบประมาณในแต่ละปีอีกเกือบเท่าตัว ซึ่งแต่ละพรรคเองไม่เคยกล่าวถึงที่มาของเงินที่ชัดเจนได้
คำถามต่อมาคือ แล้วจะหาเงินจากไหน ในเมื่องบประมาณมีจำกัด รายจ่ายทั้งสวัสดิการ เบี้ยดูแลเด็ก คนชรา คนพิการ ด้านการศึกษา ด้านสาธารณสุข และการลงทุนต่างรัดตัว หรือจะหาเงินกู้ ก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เพราะมีผลกระทบตามมาทั้งภาระหนี้และความน่าเชื่อถือของระบบเศรษฐกิจไทย
ส่วนนโยบายเรื่องแก้ไขหนี้สินเองก็เป็นที่จับตา หากถามใครต่อใครทุกคนต่างอยากได้ความช่วยเหลือเรื่องเงิน ยิ่งใครติดหนี้ก็อยากให้ยกหนี้ให้ ซึ่งรูปแบบการยกหนี้อาจส่งผลให้ประชาชนมีนิสัยทางการเงินผิด ไม่มีวินัย กู้เงินมาเพิ่ม ต้องรอรัฐบาลมายกหนี้ให้อีกในอนาคต
ดังนั้น ทุกคน ทุกฝ่าย ทั้งภาคประชาชน ภาคการเมือง และที่เกี่ยวข้อง ควรชั่งน้ำหนักนโยบายต่างๆ ว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นมีประโยชน์กับใครบ้าง ทั้งตัวเอง สาธารณะ และสังคม รวมถึงความสามารถและกำลังของประเทศที่จะทำได้ด้วยเหตุและผลและความเป็นไปได้
ถ้าทุกฝ่ายใส่ใจนโยบาย การเลือกตั้งครั้งใหม่อาจสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ก็เป็นได้
