สันติธาร ชี้ 3 จุดเปราะบางเศรษฐกิจโลก ‘กันชนบาง-พายุซ้อน-AI แบกขาเดียว’ ไทยเร่งเปลี่ยนผ่าน รับโลกป่วน

เมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน ที่โรงแรมพูลแมน คิง เพาเวอร์ กรุงเทพฯ ประชาชาติธุรกิจ ในวาระครบรอบ 50 ปี ภายในเครือมติชน จัดงานสัมมนา “Thailand 2027 #ปรับ-เปลี่ยน-ไปต่อ ep2” กับคำถามตัวโตๆ จะเติบโตอย่างไรในยุค ‘โลกป่วน-AI กำหนดเกม’

เวลา 09.10 น. นายสันติธาร เสถียรไทย กรรมการผู้ช่วยรัฐมนตรีประจำกระทรวงการคลัง กล่าวปาฐกถาพิเศษในหัวข้อ “Thailand 2027 #ปรับ-เปลี่ยน-ไปต่อ ep2” ว่าเศรษฐกิจไทยกำลังอยู่ในจุดเปลี่ยนผ่านสำคัญ ทั้งจากสถานการณ์โลกและโครงสร้างเศรษฐกิจภายในประเทศ การไม่เปลี่ยนไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป หากประเทศไทยต้องการเดินหน้าต่อ และการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สำเร็จก็ไม่ใช่ทางเลือกเช่นกัน ไทยต้องเปลี่ยนให้ผ่านให้ได้ เพราะเราอยู่ในช่วงจุดเปลี่ยนผ่านที่สำคัญของทั้งโลก ทั้งนี้ ช่วงปลายปีเป็นเวลาที่ภาคธุรกิจวางแผนและกำหนดยุทธศาสตร์สำหรับปีถัดไป จึงต้องพิจารณาสัญญาณจากเศรษฐกิจโลก โดยเฉพาะข้อคิดที่ได้จากการประชุม IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026 ที่ประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ ซึ่งมีผู้นำจากกว่า 180 ประเทศเข้าร่วม โดยมีประเด็นสำคัญ 2 เรื่อง ได้แก่ จุดเปราะบางของเศรษฐกิจโลก และจุดเปลี่ยนเกมที่จะกำหนดทิศทางเศรษฐกิจในระยะยาว ทั้งนี้ จุดเปราะบางของเศรษฐกิจไทยและเศรษฐกิจโลกในขณะนี้ สามารถอธิบายได้ด้วย 3 คำ ได้แก่ พายุซ้อน, กันชนบาง และเดอะแบกขาเดียว

นายสันติธารอธิบายว่า คำว่า “กันชนบาง” เป็นสิ่งที่ผู้นำเศรษฐกิจโลกกำลังเป็นห่วง โดยกองทุนการเงินระหว่างประเทศ หรือ IMF เตือนว่ากันชนทางการคลังของโลกลดลง กันชนในที่นี้หมายถึงพื้นที่ทางนโยบายการคลัง (Fiscal Policy Space) ของภาครัฐที่มีจำกัดมากขึ้น เนื่องจากหนี้ภาครัฐเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และมีแนวโน้มสูงเกิน 100% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) โลกภายในปี 2029 ซึ่งเร็วกว่าประมาณการเดิมของ IMF ถึง 2 ปี สถานการณ์นี้จึงทำให้รัฐบาลทั่วโลกมีพื้นที่ในการใช้มาตรการทางการคลังที่จะช่วยอุ้มคน อุ้มครัวเรือน อุ้มธุรกิจต่างๆ อาจจะเป็นที่ต้องการน้อยลง เมื่อเกิดวิกฤตหรือแรงกระแทกทางเศรษฐกิจ ไม่ได้มีช่องทางกับเมื่อก่อน

นายสันติธารกล่าวว่า นอกจากนี้ ยังพบความเปลี่ยนแปลงที่น่าสนใจในเรื่องวินัยทางการคลัง โดยประเทศที่เคยเป็นตลาดเกิดใหม่ (Emerging Markets) ซึ่งในอดีตต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจาก IMF กลับมีวินัยทางการคลังดีขึ้น ขณะที่ประเทศพัฒนาแล้วขนาดใหญ่บางประเทศ เช่น สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศส กลับกลายเป็นกลุ่มที่มีความเปราะบางด้านการคลังมากขึ้น สำหรับประเทศไทย แม้หนี้สาธารณะไม่ได้อยู่ในระดับต่ำ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศในภูมิภาคและประเทศที่มีขนาดเศรษฐกิจใกล้เคียงกัน ยังถือว่ามีกันชนทางการคลังมากกว่าหลายประเทศ โดยผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลอายุ 10 ปี (Government Bond Yield) ของไทยอยู่ที่ประมาณ 2.09% หรือ 2.1% ต่ำกว่าญี่ปุ่น สิงคโปร์ สหรัฐอเมริกา และประเทศเพื่อนบ้านหลายประเทศ สะท้อนว่าต้นทุนการกู้ยืมของรัฐบาลไทยยังอยู่ในระดับที่ค่อนข้างต่ำเมื่อเทียบกับหลายประเทศ อย่างไรก็ตาม ไม่ได้หมายความว่าไทยจะประมาทได้ เพราะว่าไทยอยู่ในโลกที่กันชนบาง คนกังวลเรื่องนี้มากขึ้น

“หากเปรียบเทียบนักลงทุนเป็นเหมือนอาจารย์ ก็เป็นอาจารย์ที่เข้มงวดและถือไม้เรียวมากขึ้น ดังนั้น เรื่องวินัยทางการคลังจึงเป็นสิ่งที่ประมาทไม่ได้ อย่างไรก็ตาม แม้กันชนทางการคลังของโลกจะบางลง แต่ยังมีหลายประเทศที่เผชิญสถานการณ์หนักหนาสาหัสกว่าไทยมาก เพราะฉะนั้นตรงนี้จึงไม่ใช่จุดเปราะบางที่สุดของเรา” นายสันติธารกล่าว

นายสันติธารกล่าวต่อว่า จุดเปราะบางที่สองคือ “พายุซ้อน” ประเทศไทยและเศรษฐกิจโลกกำลังเผชิญแรงกระแทกจากวิกฤตพลังงานที่ยังไม่สิ้นสุด ขณะที่พายุดอกเบี้ยขาขึ้นกำลังกลับมาเป็นความเสี่ยงอีกระลอก
ความกังวลเรื่องดอกเบี้ยไม่ได้มีเฉพาะอัตราดอกเบี้ยนโยบายของสหรัฐ และประเทศต่างๆ ที่เริ่มปรับตัวสูงขึ้นเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาล (Bond Yield) ของหลายประเทศที่ปรับตัวสูงขึ้นมาก จนทำให้การกู้ยืมเงินของหลายรัฐบาลนั้นยากขึ้น แล้วก็ทำให้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดปัญหาภายในของหลายประเทศ เพราะว่ากู้ไม่ได้ก็ต้องมาลดการใช้จ่าย พอลดการใช้จ่ายก็เกิดเป็นปัญหาสังคมและเศรษฐกิจภายในประเทศ

นายสันติธารกล่าวว่า ความท้าทายของการดำเนินนโยบายในภาวะที่ประเทศไทยเผชิญพายุเศรษฐกิจ 2 ด้านพร้อมกัน คือ พายุพลังงานและพายุดอกเบี้ย อยู่ที่การสร้างสมดุลในการรับมือ หากภาครัฐเลือกเป็นกันชนให้ประชาชนด้วยการใช้งบประมาณและมาตรการทางการคลังเข้าไปช่วยเหลือมากเกินไป แม้จะช่วยบรรเทาภาระประชาชนได้ แต่หากทำให้หนี้สาธารณะเพิ่มขึ้นและกันชนทางการคลังลดลงอย่างรวดเร็ว ก็อาจกระทบความเชื่อมั่นของนักลงทุน จนนำไปสู่การเทขายพันธบัตรและค่าเงิน และกลายเป็นวิกฤตซ้อนขึ้นมาอีกด้านหนึ่ง การทำ Balancing Act หรือการสร้างสมดุลระหว่าง 2 ด้าน จึงเป็นสิ่งที่ท้าทายและสำคัญมาก การพิจารณาว่าประเทศไทยควรสร้างสมดุลอย่างไร ต้องเริ่มจากการประเมินว่าประเทศมีจุดอ่อนด้านใดมากกว่ากัน

นายสันติธารกล่าวีอกว่า เมื่อเปรียบเทียบความเปราะบางของไทยต่อพายุพลังงานและพายุดอกเบี้ย พบว่าไทยมีความอ่อนไหวต่อความผันผวนด้านพลังงานค่อนข้างสูง เนื่องจากพึ่งพาการนำเข้าพลังงานในระดับสูงเมื่อเทียบกับประเทศในภูมิภาค โดยเฉพาะภาคคมนาคมซึ่งเป็นภาคส่วนที่ใช้พลังงานในสัดส่วนมาก ทำให้ความผันผวนของราคาพลังงานและต้นทุนการนำเข้าส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทยอย่างชัดเจน ขณะที่ความเปราะบางจาก Yield Shock หรือการปรับขึ้นของผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาล อยู่ในระดับค่อนข้างต่ำ ซึ่งจากการประเมินในครั้งนี้พิจารณาจากการเปลี่ยนแปลงของอัตราผลตอบแทนพันธบัตรในแต่ละประเทศ เพื่อดูว่าตลาดเรียกเก็บต้นทุนดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นมากน้อยเพียงใด เมื่อเริ่มกังวลต่อสถานะทางการคลังและความเสี่ยงของพันธบัตรรัฐบาล ทั้งนี้ พบว่าผลตอบแทนพันธบัตรของฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย และสหรัฐ ปรับเพิ่มขึ้นค่อนข้างมาก ขณะที่ของไทยขยับขึ้นในระดับค่อนข้างน้อยเมื่อเทียบกับประเทศอื่น สะท้อนว่าประเทศไทยยังมีพื้นที่ทางการคลังรองรับความผันผวนอยู่ ขณะที่ความเปราะบางด้านพลังงานยังอยู่ในระดับสูง ทำให้การใช้นโยบายการคลังเพื่อช่วยดูดซับแรงกระแทก (Absorb Shock) และเป็นกันชนให้ประชาชนยังมีความสำคัญ รวมถึงยังมีช่องทางดำเนินการได้ แต่ต้องใช้อย่างระมัดระวัง เป็นมาตรการชั่วคราว และมุ่งช่วยเหลือเฉพาะกลุ่มเป้าหมาย (Targeted) ซึ่งเป็นโจทย์สำคัญในการรับมือกับพายุเศรษฐกิจที่เข้ามาพร้อมกันทั้ง 2 ด้าน

สำหรับจุดเปราะบางประการที่สาม นายสันติธารกล่าวว่า คือ “เดอะแบกขาเดียว” หมายถึงบทบาทของ AI ที่กลายเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญของเศรษฐกิจโลก ท่ามกลางแรงกดดันจากวิกฤตพลังงานและดอกเบี้ย แต่การเติบโตดังกล่าวยังพึ่งพาการลงทุนใน AI มากกว่าการนำ AI ไปใช้เพิ่มผลิตภาพในภาคเศรษฐกิจโดยรวม AI มี 2 ขา โดยขาแรกเรียกว่า “All in AI” คือการลงทุนในห่วงโซ่อุปทาน AI ตั้งแต่การผลิตชิป การสร้าง Data Center การลงทุนโครงสร้างพื้นฐานและพลังงานเพื่อรองรับ Data Center ตลอดจนการพัฒนาโมเดลและแอปพลิเคชัน AI การลงทุนในกลุ่มดังกล่าวเติบโตอย่างรวดเร็วทั่วโลก และกลายเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญที่ช่วยพยุงการลงทุนและการเติบโตของเศรษฐกิจโลก หากไม่มีการลงทุนใน AI เศรษฐกิจโลกจะเติบโตต่ำกว่าที่เป็นอยู่มาก ส่วนขาที่สองเรียกว่า “AI in All” คือการนำ AI ที่สร้างขึ้นไปใช้ในทุกภาคส่วน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและผลิตภาพทางเศรษฐกิจ เช่น การพัฒนาระบบโลจิสติกส์ ช่วยให้แพทย์มีเวลาทำงานมากขึ้น เพิ่มประสิทธิภาพการทำธุรกิจ ช่วยให้ผู้ประกอบการขายสินค้าได้ดีขึ้น และช่วยให้ครูสามารถออกแบบการเรียนการสอนให้เหมาะสมกับนักเรียนแต่ละคน

นายสันติธารชี้ว่า อย่างไรก็ตาม การนำ AI ไปใช้เพิ่มผลิตภาพในภาคเศรษฐกิจต่าง ๆ ยังเกิดขึ้นไม่มากนัก พบในบางภาคส่วน เช่น เทคโนโลยีและการเงิน แต่ยังไม่ขยายตัวในวงกว้าง ทำให้การเติบโตของ AI ยังคงพึ่งพาการลงทุนเป็นหลัก และมีความเสี่ยงหากเกิดเหตุการณ์ที่กระทบต่อความเชื่อมั่นในการลงทุน
สำหรับประเทศไทย กระแส AI ส่งผลทั้งด้านบวกและด้านลบ โดยประเทศที่อยู่ในห่วงโซ่อุปทาน AI เช่น เกาหลีใต้ ไต้หวัน และไทย มีแนวโน้มเติบโตได้ดีกว่าที่คาดการณ์ไว้ ขณะที่ประเทศตะวันออกกลางที่ได้รับผลกระทบจากสงครามมีแนวโน้มเติบโตต่ำกว่าที่คาดการณ์ นอกจากนี้ ความเหลื่อมล้ำไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะระหว่างประเทศ แต่ยังเกิดขึ้นภายในประเทศด้วย โดยเศรษฐกิจไทยมีลักษณะ K-shaped คือบางอุตสาหกรรมฟื้นตัวและเติบโตได้ดี ขณะที่อีกหลายภาคส่วนยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ภาคการท่องเที่ยวฟื้นตัวขึ้นมาก่อน ขณะที่อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับ AI และเทคโนโลยีเติบโตอย่างก้าวกระโดด แต่เศรษฐกิจส่วนอื่นยังเติบโตไม่มากนัก โจทย์สำคัญจึงอยู่ที่การทำให้การเติบโตกระจายจากกลุ่มที่อยู่ขาขึ้นไปสู่ภาคเศรษฐกิจส่วนอื่นให้มากขึ้น

นายสันติธารกล่าวว่า นอกจากจุดเปราะบางแล้ว อีกประเด็นสำคัญจากการประชุม IMF-World Bank Group Annual Meetings 2026 คือโลกกำลังเข้าสู่จุดเปลี่ยนเกมครั้งใหญ่ โดยกำลังเปลี่ยนไปสู่โลกที่มีความขัดแย้งและแตกแยกมากขึ้น หรือ Fragmented World ในโลกที่แตกแยกมากขึ้น ประเทศที่สามารถทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างประเทศและภูมิภาค หรือ Trusted Connector จะมีความสำคัญมากขึ้น และมีโอกาสได้รับบทบาทสำคัญในระบบเศรษฐกิจโลก การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวมี 3 มิติสำคัญ ได้แก่ 1. เปลี่ยนจากการให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพ (Efficiency) เพียงอย่างเดียว ไปสู่ความยืดหยุ่นและความสามารถในการรับมือกับความเสี่ยง (Resilience) 2. เปลี่ยนจาก Just in Time ที่เน้นการมีสินค้าและวัตถุดิบเท่าที่จำเป็น เพื่อลดต้นทุนและลดความสูญเปล่า ไปสู่การมีสินค้าสำรองและกันชนเพิ่มขึ้น แม้ต้องยอมรับต้นทุนที่สูงขึ้น และ 3. เปลี่ยนจากการกระจุกตัวของอุตสาหกรรมและห่วงโซ่อุปทานในพื้นที่ที่มีต้นทุนต่ำที่สุด ไปสู่การกระจายความเสี่ยงและกระจายฐานการผลิตในหลายประเทศ (Diversification)

นายสันติธารระบุว่า จากการพูดคุยกับนักลงทุนต่างชาติที่เข้ามาลงทุนในประเทศไทย พบว่าส่วนหนึ่งตัดสินใจขยายการลงทุนในไทยเพราะต้องการกระจายความเสี่ยง เนื่องจากมีฐานการลงทุนในหลายประเทศในเอเชียอยู่แล้ว แต่ต้องการเพิ่มประเทศไทยเข้าไปเป็นอีกหนึ่งฐานการลงทุนในยุคที่การกระจายความเสี่ยงมีความสำคัญมากขึ้น ทั้งนี้ ประเทศไทยได้รับประโยชน์จากกระแสการกระจายการลงทุน โดยตัวเลขการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) ในช่วงครึ่งปีแรกเติบโตเกือบ 37% และตัวเลขในช่วง 9 เดือนอยู่ที่ประมาณ 1.7 ล้านล้านบาท โดยเป็นการลงทุนในอุตสาหกรรมแห่งอนาคต ทั้งดิจิทัลและ AI อิเล็กทรอนิกส์ อาหารและเกษตร พลังงาน และโลจิสติกส์

นายสันติธารกล่าวว่า ขณะนี้สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน (BOI) กำลังปรับวิธีประเมินผลการลงทุน โดยไม่ได้พิจารณาเฉพาะมูลค่าเงินลงทุนที่เข้ามา แต่จะให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ที่เกิดขึ้นกับเศรษฐกิจไทยด้วย ตัวชี้วัดสำคัญ ได้แก่ การสร้างงาน การจัดซื้อวัตถุดิบและสินค้าจากซัพพลายเออร์ในประเทศ การวิจัยและพัฒนา (R&D) รวมถึงการร่วมมือกับมหาวิทยาลัยเพื่อพัฒนาหลักสูตรและบุคลากร
จากตัวเลขการลงทุนในช่วงครึ่งปีแรก มีการประเมินว่าจะสร้างงานได้มากกว่า 80,000 ตำแหน่ง และเกิดการจัดซื้อสินค้าจากซัพพลายเออร์ในประเทศประมาณ 830,000 ล้านบาท โดยเกณฑ์เหล่านี้จะเป็นส่วนหนึ่งของการพิจารณาให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีแก่นักลงทุน เพื่อให้มั่นใจว่าการลงทุนจะสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับประเทศไทยจริง นอกจากนี้ ยังพบว่าการลงทุนที่ยื่นขอรับการส่งเสริมจาก BOI เริ่มเปลี่ยนเป็นการลงทุนจริงมากขึ้น โดยการลงทุนภาคเอกชนเติบโตอย่างชัดเจน มูลค่าการลงทุนภาคเอกชนล่าสุดอยู่ในระดับสูงที่สุดนับตั้งแต่ช่วงวิกฤตต้มยำกุ้ง เมื่อพิจารณาในแง่ดัชนี และหากพิจารณาอัตราการเติบโต ถือว่าเติบโตเร็วที่สุดในรอบ 14 ปี ทั้งนี้ การลงทุนที่มาจาก BOI คิดเป็นประมาณ 30% ของการลงทุนในประเทศ และเริ่มส่งผ่านไปสู่การลงทุนจริงในภาคธุรกิจแล้ว อย่างไรก็ตาม โจทย์สำคัญยังอยู่ที่การทำให้ผลประโยชน์จากการลงทุนกระจายไปสู่เศรษฐกิจทุกภาคส่วน

นายสันติธารกล่าวเพิ่มเติมว่า ปัจจุบันประเทศไทยกำลังอยู่ในจุดเปลี่ยนผ่านที่สำคัญ เหมือนรถไฟ 2 ขบวน ได้แก่ รถไฟความเร็วสูง ซึ่งหมายถึงอุตสาหกรรมเศรษฐกิจแห่งอนาคตที่โลกต้องการ และรถไฟขบวนเดิม ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมดั้งเดิมที่มีผู้ประกอบการและแรงงานไทยอยู่เป็นจำนวนมาก รถไฟความเร็วสูงประกอบด้วยอุตสาหกรรมที่เติบโตเร็ว เช่น AI Infrastructure, Green Energy และ Longevity หรือเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องกับการมีอายุยืนและสังคมสูงวัย แต่ข้อจำกัดคือประตูขึ้นรถไฟยังแคบและมีที่นั่งจำกัด ทำให้คนไทย บริษัทไทย และซัพพลายเออร์ไทยเข้าไปมีส่วนร่วมในห่วงโซ่เศรษฐกิจใหม่ได้ไม่มากนัก

นายสันติธาร กล่าวว่า ส่วนรถไฟขบวนเดิม ได้แก่ อุตสาหกรรมท่องเที่ยว อาหาร และเกษตร ซึ่งเป็นภาคเศรษฐกิจที่มีความสำคัญและมีผู้ประกอบการจำนวนมาก แต่เครื่องยนต์การเติบโตเริ่มไม่ร้อนแรงเหมือนในอดีต หากประเทศไทยเลือกเดินหน้าเฉพาะอุตสาหกรรมใหม่ โดยไม่พัฒนาอุตสาหกรรมเดิม จะทำให้ประเทศเพื่อนบ้านก้าวขึ้นรถไฟความเร็วสูงและเติบโตแซงหน้าไทย ขณะที่หากมุ่งรักษาเฉพาะอุตสาหกรรมเดิมและไม่เข้าสู่อุตสาหกรรมใหม่ ก็จะทำให้ปัญหาเศรษฐกิจแบบ K-shaped รุนแรงขึ้น เพราะมีคนเพียงบางกลุ่มที่ได้รับประโยชน์จากการเติบโตของเศรษฐกิจใหม่ ดังนั้น ประเทศไทยต้องใช้ยุทธศาสตร์การสร้างพอร์ตโฟลิโอการเติบโต (Growth Portfolio Strategy) โดยเดินหน้าทั้งอุตสาหกรรมใหม่และอุตสาหกรรมดั้งเดิมควบคู่กัน

นายสันติธารกล่าวว่า ทั้งนี้ ในกรอบ Reinvent Thailand ซึ่งภาคเอกชนและภาครัฐร่วมกันดำเนินการ โดยกลุ่มคณะกรรมการร่วมภาคเอกชน 3 สถาบัน (กกร.) มีการกำหนด 7 กลุ่มอุตสาหกรรมสำคัญ หรือ 7 กองหน้า แบ่งตามลักษณะการเติบโต 3 กลุ่ม ได้แก่ 1.กลุ่มที่มีลักษณะเป็นรถไฟความเร็วสูง ได้แก่ Smart Electronics และ Mobility บางส่วน เช่น รถยนต์ไฟฟ้า (EV) และแบตเตอรี่ 2.กลุ่มอุตสาหกรรมดั้งเดิม ได้แก่ เกษตร อาหาร ท่องเที่ยว และค้าปลีก และ 3.กลุ่มที่อยู่ตรงกลางและผสมผสานระหว่างอุตสาหกรรมเดิมกับอุตสาหกรรมใหม่ ได้แก่ Medical, Wellness และ Creative อย่างไรก็ตาม ไม่มีอุตสาหกรรมใดเป็นอุตสาหกรรมเก่าหรือใหม่ทั้งหมด แต่ละกลุ่มมีองค์ประกอบของทั้งสองด้านผสมกัน เพียงแต่ต้องกำหนดยุทธศาสตร์ให้เหมาะสมกับลักษณะของแต่ละอุตสาหกรรม

นายสันติธารกล่าวว่า การดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศต้องไม่หยุดอยู่เพียงเม็ดเงิน แต่ต้องเปลี่ยน “Global Capital เป็น Local Capabilities” ด้วยการเปิดโอกาสให้ผู้ประกอบการไทย โดยเฉพาะ SME และซัพพลายเออร์ไทย เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อุปทานระดับโลก พร้อมผลักดันให้บริษัทต่างชาติเข้ามาช่วยพัฒนาผู้ประกอบการไทย ทั้งด้านการวิจัยและพัฒนา การฝึกอบรม และการพัฒนาหลักสูตร เพื่อยกระดับทักษะและขีดความสามารถของคนไทย ขณะเดียวกัน อุตสาหกรรมดั้งเดิมก็ต้องต่อยอดสู่โอกาสใหม่ เช่น การเชื่อมภาคท่องเที่ยวกับ Medical Tourism และ Wellness Tourism รวมถึงภาคเกษตรและอาหารสุขภาพ เพื่อสร้าง S-curve ใหม่จากจุดแข็งที่ไทยมีอยู่

นอกจากนี้ การขับเคลื่อน 7 อุตสาหกรรมเป้าหมายต้องประสานพลังและเชื่อมโยงกัน ไม่ใช่ต่างฝ่ายต่างเดินหน้า เช่น Medical และ Wellness เชื่อมกับ Tourism และอาหารสุขภาพ หรืออุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ต่อยอดสู่อุปกรณ์ทางการแพทย์ โดยแนวคิดการยกระดับอุตสาหกรรมเดิมควบคู่กับการเปิดทางสู่อุตสาหกรรมใหม่ ยังนำไปใช้กับภาคธุรกิจได้เช่นกัน ซึ่งต้องบริหารพอร์ตโฟลิโอการเติบโตให้เหมาะสม ไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่างธุรกิจเดิมกับธุรกิจใหม่เพียงด้านเดียว เป้าหมายของประเทศไทยจึงต้องทำทั้งสองด้าน คือ ยกระดับทั้งขบวนเดิม เปิดทางขึ้นขบวนใหม่