คิดโปรเจ็คต์ อาร์ต ฟอร์ เดอะ ฟิวเจอร์ ที่ไม่ได้มุ่งให้เห็นแค่ความสวยงาม แต่ยูนิเซฟคาดหวังจะสะท้อนปัญหาเด็กและวัยรุ่นในประเทศไทยผ่านผลงานเหล่านี้ไปในคราวเดียวกัน จึงได้ร่วมมือกับ 16 ศิลปินสร้างสรรค์ แล้วนำไปติดตั้งอยู่ติดตั้งอยู่ทั่วกรุงเทพมหานคร ให้ตามไปเช็คอิน ดูปัญหาการล่วงละเมิดในเด็ก ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา ปัญหาในวัยรุ่น และปัญหาการเข้าไม่ถึงปัจจัยสำหรับพัฒนาการในเด็กเล็ก ได้ในหลายจุด อาทิ ที่ Yelo House ในซอยเกษมสันต์ 1 ใกล้สถานีรถไฟฟ้าสนามกีฬาแห่งชาติ ที่จัดแสดงงาน ‘ปลายสายรุ้ง’ ของชนารดี ฉัตรกุล ณ อยุธยา
เธอกับฉัน’ ผลงานบนผ้าแคนวาสของ ศุภโชค ชุมสาย ณ อยุธยา ที่สะท้อนปัญหาอันน่ากังวลของวัยรุ่นไทยที่มีอัตราการคลอดบุตรก่อนวัยอันควร (15-19 ปี) คิดเป็น 51 ต่อ 1,000 ราย
‘คนช่างฝันไม่ได้มีเพียงแค่ฉัน’ โดย พิชฐญาณ์ โอสถเจริญผล ซึ่งต้องการให้ทุกคนได้เห็นว่าเด็กทุกคนมีความฝัน แต่สิ่งที่พวกเขาต้องการคือโอกาสที่เท่าเทียม เพราะยังมีเด็กอีกกว่า 15% ที่ไม่ได้เข้าถึงบริการพัฒนาการปฐมวัย
รวมถึง ‘ฉันไม่อยากเล่น’ ผลงานของ ดริสา ริเอธี การพจน์ ที่ต้องการรณรงค์เรื่องความรุนแรงในเด็ก เพราะทุกวันนี้มีเด็กมากกว่า 10,000 คน ถูกกระทำรุนแรง ส่วนใหญ่เป็นการกระทำรุนแรงทางเพศ
จุดที่ 2อยู่ที่ Woof Pack ย่านพระรามสี่ ที่จัดแสดงผลงานของ 3 ศิลปิน ซึ่งมีทั้งงานศิลปะขนาดใหญ่บนกำแพงทั้ง ‘The Silence of Danger All Around‘ ของ ปกรณ์ ธนานนท์ กราฟฟิตี้ที่ทำให้เห็นภาพเด็กซึ่งอยู่ตรงกลาง โดยตัวเด็กเองไม่รู้ว่ารอบล้อมไปด้วยเทคโนโลยีต่าง ๆ ซึ่งล้วนมีความรุนแรงแอบแฝงเข้ามามากมาย
‘Next Generation’ งานจากสีอะคริลิคและสีสเปรย์บนกำแพงที่ Jayoto-อุทิศ โพธิ์คำ ต้องการสื่อให้เห็นว่าการลงโทษด้วยความรุนแรงไม่ว่าจะด้วยทางวาจาหรือทางร่างกาย ส่งผลต่อตัวเด็กทั้งทางร่างกายและจิตใจ และอาจเกิดการสืบทอดพฤติกรรมการใช้ความรุนแรงไปสู่รุ่นต่อไป
นอกจากนั้นยังมี ‘Destination ผลงานของ ปรัชญพร วรนันท์ ที่ร่วมรณรงค์เรื่องการศึกษาของเด็กข้ามชาติ
จุดที่ 3 แอร์พอร์ตเรลลิ้งค์มักกะสัน ที่มีทั้งงาน ‘ห้องเรียนภาพหุ่นนิ่ง’ สีอะคริลิคบนผ้าใบโดย พีรเวทย์ กระแสโสม ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากชีวิตประจำวันของศิลปินที่สอนหนังสือให้เด็กและเยาวชนที่กระทำความผิดในสถานที่ควบคุมพิเศษบ้านมุทิตา โดยหยิบภาพวาด Sunflower ของ แวน โก๊ะ มาศึกษาและตีความใหม่ พร้อมเปิดโอกาสให้เด็กกลุ่มหนึ่งได้ร่วมสร้างผลงาน เป็นสัญลักษณ์ที่สะท้อนการมีสิทธิ์มีเสียงของเด็กในสังคมปัจจุบันที่มักไม่ค่อยถูกรับฟัง และไม่ถูกเปิดโอกาสให้มีสิทธิออกเสียงถึงแม้จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพวกเขาโดยตรงก็ตาม
ที่แห่งนั้นยังมีผลงานสีอะคริลิคบนหนังสือพิมพ์ของ ไพโรจน์ พิเชฐเมธากุล ที่ชื่อว่า ‘ความหวัง’ ที่ต้องการกระตุ้นให้ผู้คนตระหนักถึงประเด็นที่เกี่ยวข้องกับเยาวชน และปัญหาการติดเชื้อเอชไอวีที่มีขึ้้นในกลุ่มเยาวชน
จุดที่ 4 ย่านเจริญกรุง ทั้งนั้นเจริญกรุง 31 ผลงาน ‘มหาลัยชีวิต’ ของ ชาญณรงค์ ขลุกเอียด
ส่วนที่เจริญกรุง 32 มีงานของ จักรกฤษณ์ อนันตกุล ชื่อ ‘Book’ จากแนวคิด “เด็กทุกคนต้องการหนังสืออย่างน้อย 3 เล่ม”
ที่แยกมหาเศรษฐ์ มี ‘กาลครั้งหนึ่งวันเด็ก’ ของ พิเชษฐ์ รุจิวรารัตน์ งานศิลปะบนกำแพงที่สะท้อนปัญหาการขาดโอกาสของเยาวชนในการเข้าถึงการพัฒนาทักษะชีวิตในรูปแบบต่างๆ อันส่งผลให้ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างเต็มศักยภาพ
แล้วต่อกันที่เจริญกรุง 41 กับผลงาน ‘Education for All’ ของน้ำน้อย ปรียศรี พรหมจินดา ที่สื่อถึงช่องว่างทางภาษาที่กลายเป็นสิ่งที่สร้างความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาให้กับเด็กที่ไม่ได้พูดภาษาไทยเป็นภาษาแม่ ซึ่งเด็กกลุ่มนี้คือเด็กชาติพันธุ์ และเด็กที่พูดภาษามลายูในภาคใต้ การไปโรงเรียนของเด็กกลุ่มนี้เป็นเหมือนการไปต่างประเทศ เพราะเด็กทำความเข้าใจการเรียนการสอนที่ใช้ภาษาไทยได้อย่างยากลำบาก ไม่เข้าใจสิ่งที่ครูพูด เด็กกลุ่มนี้มักมีแนวโน้มลาออกกลางคัน และมีผลการเรียนต่ำ
ที่ออเรียนทัล เฮอริเทจ เรสซิเดนซ์ กำแพงด้านหนึ่งมีภาพเด็กขาวดำเปรียบเสมือนเด็กที่รู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยว โดยรอบข้างเป็นเหมือนสีสันที่เด็กยังขาดหายไปและรอมาแต่งแต้มเติมเต็ม นั่นคือภาพ ‘เด็กร้องไห้’ ผลงานของ ทศพร เหมือนสุวรรณ สะท้อนปัญหาเด็กเล็กถูกทอดทิ้ง
ส่วนที่ เจริญกรุง 40 เป็นงานของ ศุภิสรา เปรมกมลมาศึ ที่ชื่อว่า #วาระนมแม่แห่งโลก
จุดที่ 5 พระนคร บาร์ ที่นี่มีผลงาน ‘พลาด’ ของสยาม เนียมนำ โดดเด่นอยู่บนตึก เป็นภาพชีวิตของเด็กสาวที่ไม่ได้สวยงามอย่างที่คาดหวังไว้ จากการท้องในวัยที่ไม่เหมาะสม ผลงานชิ้นนี้ต้องการรณรงค์ปัญหาท้องก่อนวันอันควร ปัญหานี้มีอัตราเพิ่มขึ้นทุกปี
นี่คืองานสตรีทอาร์ต ที่พร้อมให้เสพความงาม พร้อมตระหนักถึงปัญหาไปพร้อมๆกัน.
