สุภาพสตรีรายหนึ่งค้นพบวิธีการใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ของเธอ ด้วยการประดิษฐ์ที่น่าทึ่ง และบันทึกออกแสดงในโลกสาธารณะให้ชื่นชมกัน
ไม่ต้องใช้เทป ไม่ต้องใช้กาว เพียงเศษสิ่งที่ได้จากแม่พระธรณี นำมาจัดวางให้เกิดสมดุล ก็กลายเป็นงานสร้างสรรค์ต้นแบบได้ และสำหรับเธอ นั่นเหมือนกับการเยียวยาอย่างหนึ่ง ใช้เวลาไม่น้อยนอกบ้าน เดิน สอดส่ายสายตามองหาและคุ้ยเขี่ยผืนดิน ดวงตาจับสำรวจแทบทุกตารางนิ้วรอบตัว
เก็บใบไม้ที่ร่วงหล่นใส่ถุง ภายหลังอาจกลายเป็นคิ้วหรือใบหูสุนัข เธอเก็บกิ่งไม้แห้ง หวังว่าจะกลายเป็นโหนกแก้ม หรือปลายคาง ความเป็นไปได้ดูไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อกลับสู่ห้องทำงาน กิ่งก้านก็ถูกประกอบเข้าเป็นใบหน้า กลีบกุหลาบกลายเป็นริมฝีปากงาม จากนั้นด้วยความระมัดระวังมิให้จู่ๆ เกิดจามขึ้นมา เธอก็ค่อยๆ ใช้กลีบดอกสแตติสเยอรมันจบลงที่ดวงตา
เธอเป็นอิสระที่รู้ว่าสามารถจะทำอะไรได้ขณะนั้นๆ
หลังจากเสร็จไปชิ้นหนึ่ง เธอก็บันทึกภาพไว้ พยายามไม่เผลอทำโต๊ะกระเทือน ภาพจากแม่พระธรณีเหล่านั้น เหมือนกับบ้านที่ประกอบขึ้นจากไพ่
จากนั้น วัสดุจากธรรมชาติทั้งหลายดังกล่าว อาจจะกลับลงในถุง หรือกลายเป็นงานชิ้นใหม่
ทุกสิ่งที่ผู้ชมได้เห็นจากภาพใบหน้าเหล่านั้น ล้วนมาจากผืนดิน นั่นเป็นวิธีที่เธอแสดงความเคารพอย่างไม่รู้ลืมต่อธรรมชาติมาตา ใครๆ ก็ทำอย่างนี้ได้ที่บ้าน ออกไปข้างนอก มองหารอบๆ เพื่อนบ้าน ในสวนของตัวเอง พลิกเขี่ยสรรพสิ่งที่หล่นปรกผิวดิน พร้อมกับจินตนาการไปด้วย
อาจมีหลายสิ่งที่นึกไม่ถึงดึงดูดความคิดได้ฉับพลัน
ขอบคุณข้อมูลและภาพจาก www.boredpanda.com
