กบ ไมโคร เล่าเหตุการณ์ปี’57 ถูกม็อบหมายหัว อดีตคิดยังไงก็คิดอย่างงั้น ให้วิกฤตโควิดเป็นคำตอบ

“ไอ้กบ มึงดูดิ เขาห้อยสายธงชาติกันหมดเลย”

“อืมๆๆ เห็นและ คือไรวะ”

“มึงไม่รู้อ๋อ”

“กูตกข่าว”

น้องคนจัดงานวิ่งเข้ามา “พี่ครับ ทางผมดูแลความปลอดภัยเต็มที่ พี่ไม่ต้องห่วงสบายใจได้ พี่ขึ้นเล่นได้เลย คนที่มาดูถึงจะห้อยสายธงชาติแต่เขารักพี่”

โชว์นั้นที่ด้ามขวานเป็นเวทีที่สนุกมาก แต่ผมมารู้ตอนหลังเล่นเสร็จว่าเกิดมีกระแสความไม่พอใจอย่างรุนแรง ที่ผมแสดงความเห็นตรงข้ามกับม็อบธงชาติ ซึ่งในช่วงนั้นยังไม่มีการเอานกหวีดมาใช้เป็นอุปกรณ์

สายๆ วันต่อมา เพื่อนบอกผมก่อนจะไปสนามบิน

“มึงโดนหมายหัวแล้วละไอ้กบ ระวังตัวด้วยเว้ย เจอกันกรุงเทพฯ”

ผมเป็นคนเดียวในวงที่กลัวความสูง จะไกลแค่ไหนก็นั่งรถตู้ เพื่อนออกไปแล้วผมก็ขึ้นรถเหมือนกัน กะว่าจะวนในเมืองหาข้าวกินกันก่อนตียาว

“ผมว่าออกนอกเมืองก่อนดีกว่าพี่ เอาชัวร์ไว้ก่อน ค่อยไปหาไรกินระหว่างทาง” ตุ้ย คนขับรถตู้บอกกึ่งๆ ขอ “ได้เลยตุ้ย ไปปั๊มใหญ่นอกเมืองก็ได้”

ระหว่างทางผมแซงรถทัวร์เช่าเหมาขบวนเหมือนคณะกฐิน คันแล้วคันเล่า ได้แต่ถามตุ้ยว่ากฐินไรน่ะ ทำไมเยอะแยะจัง

ตุ้ยพยายามจะเข้าปั๊มใหญ่แต่เข้าไปแล้วก็ตีวนออกทันที ทุกปั๊มมีรถทัวร์จอด มีคนโบกธงชาติเป็นเซ็นเตอร์

“พี่ ผมจอดให้พี่ลงไม่ได้ครับ แบบนี้ผมว่าพี่โดนแน่ๆ”

เราล่องขึ้นมาเรื่อยๆ จนเจอปั๊มเล็กๆ เงียบๆ ถึงได้แวะเข้าห้องน้ำ เรื่องกินว่ากันอีกที

…………………………..

ช่วงปีหลังมานี้ผมได้ลงไปเล่นทางใต้อีกหลายครั้ง บางครั้งก็เล่นในค่ายทหาร ผมรู้เลยว่าบรรยากาศความขัดแย้งแบบในช่วงม็อบไฟลุกโชนมันจางไปแล้ว พี่น้องทางใต้ยังคงเป็นคนน่ารักเสมอสำหรับผม

ผมรู้ว่าทุกคนรักชาติเหมือนกัน เพียงแต่ภาพในหัวนั้นต่างหากที่ต่างกัน ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ผมคิดมาตั้งแต่ปี’49 (ที่สนธิบุญทำรัฐประหาร) นั้นถูกหรือผิด ผมแค่มั่นใจว่าทางที่ประเทศกำลังมุ่งหน้าไปนั้น มันอาจดีสำหรับบางชั้นชน แต่มันไม่ดีพอสำหรับคนข้างล่าง

ปัจจุบัน ผมเคยคิดยังไงก็คิดอย่างงั้น

เคยพูดยังไงก็พูดอย่างงั้นเสมอ

ไม่เคยต้องการพรรคพวกเพื่อนฝูงที่จะร่วมขบวนความคิด ผมขอแค่ได้คิดและพูดในฐานะเสรีชน ประชาชนคนหนึ่งที่รักชาติและประชาชนทุกระดับชั้น

วันนี้มหาวิกฤตโควิดให้คำตอบที่ชัดที่สุด

ชัดมากจนผมไม่ต้องพูดอะไรแล้ว

ดูแลตัวเองและคนที่รักให้ดีนะครับ

ขอให้เราทุกคนได้กลับมาเจอกันในวันปลอดภัย’