เป็นนิยายอีกเรื่องที่ขายดีจนถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ สำหรับ The Girl on The Train ของ พอลลา ฮอว์คกินส์ หรือที่หลายคนคุ้นเคยในชื่อ ปมหลอน รางมรณะ โดยได้ เอริน เครสซิดา วิลสัน มาดัดแปลงบท และมี เทท เทย์เลอร์ เป็นผู้กำกับ
หนังเล่าเรื่องของ “ราเชล” ผู้โศกเศร้าหลังถูกสามีเจ้าชู้ทิ้งเพราะติดเหล้าอย่างหนัก เธอจึงนั่งรถไฟผ่านย่านบ้านเดี่ยวที่ตนเคยอยู่ เพื่อจ้องมอง “เมแกน” และ “สก็อตต์” คู่รักที่ดูเหมือนเพอร์เฟ็กต์ และจินตนาการเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไปของตัวเองเป็นประจำทุกวัน กระทั่งเช้าวันหนึ่งเธอได้เห็นว่าหญิงสาวคนนั้นกำลังอยู่กับชายอื่น เธอจึงคิดจะบอกเรื่องนี้ให้กับฝ่ายชายรู้ แต่ก็ไม่ทันเมื่อจู่ๆ เมแกนหายตัวไปอย่างลึกลับ ขณะที่ราเชลกลายเป็นผู้ต้องสงสัย เมื่อ “แอนนา” ภรรยาใหม่ของสามีเธอให้การกับตำรวจว่าราเชลเป็นบุคคลอันตราย
เธอจึงต้องสืบหาความจริงให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาวคนนั้น
ต้องยอมรับว่าเป็นหนังที่พล็อตเรื่องดีมากซึ่งดีมาตั้งแต่แบบฉบับนิยายแล้ว ด้วยการเล่าเรื่องที่ดูลึกลับซับซ้อนแบบสลับกันไปมาระหว่างตัวละครหญิงทั้งสามคน ซึ่งถ้าไม่ตั้งใจชมให้ดีพลาดไปเพียงเสี้ยววินาทีก็อาจหลุดรายละเอียดสำคัญของหนังไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ เมแกน และ แอนนา ที่มีสีผม รูปร่าง และหน้าตาที่คล้ายคลึงกันมาก จนอาจจำเรื่องราวของทั้งคู่สลับกัน
หนังเลือกให้สาวขี้เมาอย่างราเชลที่จำอะไรไม่ค่อยได้เป็นตัวหลักในการพาคนดูไปสืบหาความจริง นั่นทำให้เรารู้สึกสงสัย ไม่แน่ใจ ไม่ไว้วางใจ ซึ่งนับเป็นเทคนิคที่ค่อนข้างฉลาดในการหลอกล่อคนดูให้ค่อยๆ หลงเชื่อและเดาทางล่วงหน้า แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อหนังค่อยๆ คลายปมที่ผูกไว้ในตอนท้าย และเฉลยความจริงอย่างแจ่มชัด จนทำให้รู้สึกอึ้งไปพักนึงกับความจริงที่นึกไม่ถึง
แต่น่าเสียดายที่ความพยายามปกปิดความจริงของหนัง ยังไม่ชวนให้รู้สึกลุ้นระทึก น่าติดตาม หรืออยากเอาใจช่วยนางเอกอย่างที่ควรจะเป็น อันเนื่องมาจากการเล่าเรื่องที่เนิบช้า เพราะเป็นการเล่าเรื่องในมุมมองของคนสามคนที่รายละเอียดค่อนข้างเยอะ และช่วงเวลาความสัมพันธ์ของตัวละครก็มีมากกว่าที่คิดไว้ และถ้าหากเทียบกับ Gone Girl ที่ลักษณะของโทนเรื่องค่อนข้างคล้ายกัน ยังนับว่าห่างไกล
สิ่งที่โดดเด่นและน่าประทับใจคือการสวมบทสาวขี้เมาอารมณ์แปรปรวนของ เอมิลี บลันท์ ที่เธอแสดงออกถึงความสับสน โดดเดี่ยว ไร้จุดหมาย ทุกข์ระทม ผ่านทางสีหน้าและแววตาออกมาได้อย่างชัดเจน จนเชื่อสนิทใจว่าเธอกำลังบอบช้ำจากการเลิกรามากแค่ไหน ขณะที่นักแสดงแวดล้อมต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างดีไม่แพ้กัน
มากกว่านั้น ทุกตัวละครยังสะท้อนให้เห็นถึงด้านมืดของมนุษย์ เมื่อจิตใจถูกตัณหาราคะครอบคลุม เมื่อสติถูกของมึนเมายึดครอง จากคนดีก็กลับกลายเป็นคนชั่วในพริบตา
ที่สำคัญหนังยังเตือนให้พึงตระหนักอีกว่า “สิ่งที่เห็นอาจไม่เป็นอย่างที่คิดเสมอไป”
