บอย โลโมโซนิก กับความในใจอยากให้รักที่ผลงาน หากตัวตายเพลงยังอยู่
‘กูหวั่นใจเวลาที่ได้ยินว่าเป็น “ไอดอล” เพราะมันคือความคาดหวัง หวังว่ากูจะเป็นแบบนั้น หวังว่ากูจะเป็นแบบนี้ หวังว่ากูจะต้องเป็นคนดี ตามรูปแบบมาตรฐาน ที่เขาเข้าใจ กูจึงไม่เคยคิดว่ากูจะเป็นแบบอย่างใครได้ กูคือ “คนธรรมดา” ที่มีความผิดพลาดได้ และกูก็ไม่เคยบอกใครว่ากูเป็นคนดีหรือไม่ดี
กูมีอุดมการณ์ที่ยืนพื้นอยู่บนความทะเยอทะยานของกู
ส่วนความสำเร็จนั้น กูยังห่างไกล
กูไม่เคยภูมิใจ ถ้าใครจะเอาแบบอย่างของเปลือกกูไป รอยสัก หรือวาทกรรมใดๆ ที่ผิดพลาด ถ้าจะเอาขอให้เอาในส่วนที่ดีไป เอาความตั้งใจ เอาวินัยไป กูเป็นคนตั้งใจเรียน อย่าเอาเปลือกไป อย่าลอกรอยสักกู เพราะมึงไม่มีทางรู้ว่ากูผ่านอะไรมาบ้าง แต่ที่สุดแล้ว กูไม่สามารถควบคุมอะไรได้
กูเป็นคนจริงจัง มากๆ คนหนึ่ง และกูจะไม่เปลี่ยนตรงนั้น
อยากให้มึงรัก “เพลง” เพราะวันหนึ่งกูก็ต้องตาย แต่ “เพลงจะยังอยู่” มึงจะได้อะไรไปบ้างจากเนื้อถ้อยใจความใน ศิลปะภาษา ในเพลงของโลโม
กูคือส่วนหนึ่งของวง กูคือผู้รับใช้แฟนเพลง กูคือคนของแฟนเพลง กูไม่ได้รับใช้ประชาชน อย่าเอาคำว่าคนของประชาชนมาแปะหน้ากู และกูไม่เคยเดือดร้อน ถ้าใครจะไม่รู้จักกู และกูก็ไม่เคยเดินไปบอกใครก่อนว่ากูเป็นใคร กูไม่เดือดร้อน กูสบายใจในสิ่งที่กูเป็น และไม่เคยขี้เกียจที่จะเป็น
“ตัวเอง”
เพราะ แฟนเพลงสมควรที่จะได้ชมโชว์ที่ดีที่สุดของโลโมโซนิก ในทุกๆ ครั้ง
และกู ไม่เคยใหญ่กว่า “เพลง”
จนกว่า จะพบ กันใหม่
