กวาง กมลชนก เล่าความผูกพัน ‘บรรเจิดศรี’ ความรู้สึกเหมือน ‘อังศุมาลิน’ สูญเสียคุณยาย
เป็นนักแสดงอีกคนที่รักและผูกพันกับ คุณยายบรรเจิดศรี ยมาภัย เป็นอย่างมาก สำหรับ กวาง กมลชนก ผู้เคยร่วมแสดงละครด้วยกันในเรื่อง คู่กรรม ปี 2533 ซึ่งกวาง รับบทเป็น อังศุมาลิน และแสดงเป็นหลานของคุณยาย ทำให้กวางเริ่มสนิทสนมกับคุณยายบรรเจิดศรีนับตั้งแต่นั้นมา
กวาง พร้อมด้วย น็อต นุติ สามี และ น้องเน็ต ลูกชาย มาร่วมพิธีสวดพระอภิธรรมคุณยาย ที่วัดมกุฏกษัตริยารามราชวรวิหาร เขตพระนคร กรุงเทพฯ พร้อมถ่ายทอดความรัก ความผูกพันที่มีต่อคุณยายให้ฟังว่า
วันนี้กวางมางานศพคุณยาย เห็นว่าตั้งใจจะมาทุกวันเลยใช่ไหม?
กวาง: ใช่ค่ะ ได้มีโอกาสไปกราบคุณป้า ได้บอกกับคุณป้าว่าป้าศรีได้ไปอยู่สวรรค์แล้ว จริงๆ ป้าศรีเป็นผู้ใหญ่ใจดีมากๆ ให้ความสุขประชาชนคนไทยมานานแล้ว และอยู่ในใจของพวกเรามาตลอด วันนี้ป้าศรีคงจะมองพวกเราและก็ยิ้มตามคาแร็กเตอร์ของป้าศรี
กวางก็ผูกพันกับป้าศรีมาก เหมือนเป็นญาติผู้ใหญ่ของพี่ แล้วก็ครอบครัวพี่ด้วย จริงๆ แล้วครอบครัวของกวางสนิทกับป้าศรีมาก สนิทตั้งแต่เล่นเป็นหลานของคุณยายแล้ว เป็นอังศุมาลินของคุณยาย 30 กว่าปีแล้ว ซึ่งกวางไม่ได้เล่นแค่คู่กรรมกับคุณยาย กวางเล่นหลายเรื่อง แต่คู่กรรมเป็นภาพจำอังศุมาลิน แล้วก็เป็นละครเรื่องแรกที่ได้เล่นกับคุณยาย
คุณยายได้แนะนำ หรือได้สอนอะไรบ้างไหมตอนที่เล่นคู่กรรมด้วยกัน?
กวาง: เราอยู่ด้วยกันมา 8 เดือน เป็นความสัมพันธ์แบบป้าศรีเอ็นดูกวางเหมือนหลานจริงๆ มากกว่า
ในการร่วมงานกับคุณยายเป็นความทรงจำที่งดงามและมีความสุขมากทุกครั้ง ทุกครั้งที่ได้เจอป้าศรีที่กองถ่ายจะเห็นแต่รอยยิ้มและเสียงเบาๆ ป้าศรีจะมีคาแร็กเตอร์เป็นผู้ใหญ่ใจดีและตัวจริงก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ใจดีมาก แล้วก็นึกภาพป้าศรีดุหรือโมโหไม่ออกเลย
ทุกปีใหม่กวางก็จะไปหาป้าศรีอยู่ที่บ้าน ไปสวัสดีปีใหม่ ไปขอพร เราไปทุกปี แล้วป้าศรีเริ่มป่วยเรื่อยๆ ตามวัย อายุ 100 แล้วนะ ถือว่าอายุยืนมาก แล้วอายุยืนแบบจำได้
ตอนป้าศรีป่วยไปหลายรอบก็ไปเยี่ยม แต่รอบหลังเห็นป้าแดงบอกว่าป้าศรีป่วย 2 เดือนหลัง พี่กวางไม่รู้เรื่อง เพราะตัวเองงานยุ่งมาก แต่แปลกนะคิดถึงตลอด โดยเฉพาะวันที่เสีย บอกพี่น็อตว่าคิดถึงป้าแดงกับป้าศรีจังเลย ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ พี่น็อตก็ยุ่งงาน เลยบอกเดี๋ยวเลยคอนเสิร์ตแล้วไปเยี่ยมป้าศรีกันดีกว่า แล้วพอวันรุ่งขึ้นป้าแดงก็บอกว่าป้าศรีเสียเมื่อ 3 ทุ่ม ซึ่งก่อนหน้านั้น 2 วัน เรารู้สึกคิดถึงเป็นพิเศษ กวางเป็นคนที่มีเซ้นส์ เวลานึกถึงใคร เขาตายจริงๆ หมายถึงมีเซ้นส์กับคนที่ผูกพัน และเซ้นส์นี้มักจะตรงหลายครั้งแล้ว
น็อต: พี่ถ่ายหนังกับป้าศรีเรื่องแรก เรื่องเรือนมยุรา น่าจะประมาณปี 2537 ได้ จำได้ว่าถ่ายที่นครปฐม ก็เดินไปส่งป้าศรีแล้วถามว่าป้าศรีกลับยังไง ป้าศรีบอกขับรถกลับเอง แล้วสมัยนั้นทางก็ไม่ได้สะดวกสบายเหมือนสมัยนี้ ตอนนั้นแกก็น่าจะประมาณ 70 กว่า แล้วหลังจากนั้นก็เล่นละครกับป้าศรีหลายเรื่อง
กวาง: ต้องบอกว่าป้าศรีเป็นผู้หญิงเก่งเลยนะคะ ขับรถจนถึงน่าจะอายุ 80 คนแก่ปกติจะหูตึงๆ จะพูดดังๆ แต่ป้าศรีเป็นคนพูดเบา แล้วหูดีมากได้ยินหมด เริ่มช่วงที่ถือไม้เท้าก็ไม่อยากถือ เพราะเป็นผู้หญิงเก่งนี่คะ รถไม่ให้ขับก็ยังอยากขับ พี่แดงมาฟ้องตอนหลังยอมนั่งรถเข็น แล้วกวางได้เข็นรถให้ป้าศรีนั่ง
พี่กวางเหมือนอยู่ทุกช่วงเวลาของคุณยายเลย?
กวาง: เราอยู่ไกลกันนะคะ กวางอยู่สุขาภิบาล ป้าศรีกับพี่แดงอยู่ปทุมธานี
อะไรที่ทำให้อยู่ไกลกันแล้วรู้สึกอยากจะไปหาเสมอ?
กวาง: ความรัก ความผูกพัน จริงๆ แล้วถ้าเราจับเวลาได้ มันมีเหมือนกันว่าบางช่วงเวลาเราหายไปเพราะบางทีเรายุ่ง ช่วงไหนรับละครก็จะยุ่ง พอหยุดปุ๊บ พอมีเวลาสมมุติว่าปีใหม่เราก็อยากไปกราบผู้ใหญ่ ป้าศรีก็อยู่ในลิสต์ผู้ใหญ่ที่เราเคารพนับถือ เพราะอายุ 100 ปี ก็เหลือไม่กี่คนแล้ว ส่วนใหญ่พี่จะรู้จักคนอายุยืนเยอะ ก็จะไปหา
ทุกปีพี่กวางจะต้องไปสวัสดีปีใหม่คุณยาย อย่างปีนี้เปลี่ยนไปแล้ว คิดไว้ไหมว่าจะเปลี่ยนจากสิ่งนี้เป็นไปทำบุญให้?
กวาง: เป็นคนทำบุญเรื่อยๆ อยู่แล้ว ทำเงียบๆ เวลาทำบุญก็จะนึกถึงคนที่รักๆ เราไม่ต้องอุทิศส่วนกุศลให้แค่คนคนเดียว เราอุทิศให้หลายๆ คน คนในวงการหลายคนที่สนิทกันเป็นพิเศษนึกถึงตลอด
คำสอนของคุณยายที่เราจำได้เสมอ?
กวาง: ก็ไม่มีเป็นคำสอน ภาพจำของกวางต่อป้าศรีคือรอยยิ้ม การกอดอันอบอุ่น การนั่งเจียนหมากในละครคู่กรรม ในละครคุณยายจะขี้กลัวนิดหน่อย แต่ตัวจริงจะขับรถ จะเป็นความน่ารักอะไรแบบนี้ แต่มานั่งสอนอะไรไม่ได้เป็นแบบนั้น
พี่กวางดีใจไหม เพราะว่าละครเรื่องนั้นเป็นละครที่แจ้งเกิดพี่กวางเลย ได้เล่นกับป้าศรีด้วย?
กวาง: จริงๆ ทุกอย่างในคู่กรรม ทุกคนที่ร่วมในการผลิต และการแสดงคู่กรรมเป็นความภูมิใจของพี่ เป็นความประทับใจ มันเป็นเมมโมรี่ที่เดอะเบสต์ของกวาง
การมีผู้หญิงคนนี้อยู่ในชีวิตของพี่กวาง แล้วพี่กวางก็เข้าไปในชีวิตเขาเหมือนกัน ดียังไง?
กวาง: เป็นความสุขที่มีโอกาสได้รู้จักกับผู้ใหญ่ใจดี ผู้หญิงเก่งที่เลี้ยงลูกตามลำพัง 2 คน ให้เติบโตมาเป็นคนที่มีคุณภาพ และตัวของท่านก็เป็นผู้หญิงที่มีคุณภาพ เล่นละครก็เก่งมีความสามารถ เฉพาะตัว นิสัยก็ดี เป็นที่รักของทุกคน เชื่อไหมว่าอะไรก็ตามที่กวางโพสต์เกี่ยวกับป้าศรี คอมเมนต์เป็นพันๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปถ่าย หรือคลิปอะไรก็ตาม ไม่ใช่แค่กดหัวใจเฉยๆ แต่เป็นคอมเมนต์ที่พูดถึงรักคุณยายนั่นนี่ ตอนคุณยายเสียแล้วกวางไปโพสต์ ทุกคอมเมนต์ของกวางเข้าไปดูเลย เยอะมาก แสดงว่าป้าศรีอยู่ในใจของทุกๆ คน ภูมิใจมาก และภูมิใจแทนลูกๆ ของป้าศรี และกวางก็เหมือนเป็นหลาน ป้าศรีก็เหมือนเห็นกวางเป็นลูกหลาน และกวางก็ดีใจที่ลูก 2 คนของกวางได้รู้จักกับคนแก่ที่มีคุณภาพแบบนี้ แล้วท่านไม่เป็นภาระกับใครเลย ป่วยแล้วเดี๋ยวก็หาย เดี๋ยวก็ป่วยใหม่อยู่อย่างนี้
น็อต: เวลาป่วยพอเราไปหา ป้าศรีไม่สบายอยู่ในห้องแกก็เดินออกมาเอง พี่แดงไม่ให้เดิน แกก็เดินออกมา แล้วก็พูดเบาๆ อยากมาคุย
กวาง: เสียงก็ไม่ค่อยสั่นด้วยนะ แล้วก็ไม่ลืมด้วย ทำไมความจำดีได้อย่างนี้
น็อต: เป็นคนใจดี ใครที่คุยด้วยก็จะรู้ ก็จะสัมผัส
ป้าศรีเล่นละครเยอะมาก เรื่องไหนที่ประทับใจมากๆ?
กวาง: คู่กรรม เล่นกับพี่นี่แหละ ป้าศรีเล่นดีมาก จะรู้สึกว่าเป็นยายของเราจริงๆ เลยนะ พี่เล่นจนพี่รู้สึกว่าแกเป็นยายเราจริงๆ จนวันนี้พี่ก็ยังรู้สึกอย่างนั้น พอป้าศรีเสีย พี่รู้สึกว่ายายอังศุมาลินจะไปแล้ว คือพี่เคยเป็นอังศุมาลิน มันยังมีจิตวิญญาณความเป็นอังศุมาลินอยู่เนอะ มันรู้สึกว่าอังศุมาลินสูญเสียคุณยาย แต่จากไปหลังโกโบรินานมาก เพราะโกโบริจากไปในละคร พูดแล้วคิดถึง จริงๆ ต้องบอกว่ามันเสียใจอยู่แล้วล่ะค่ะ แต่ผู้ใหญ่จากไปแบบนี้เราเข้าใจ เราก็พยายามที่จะเข้าใจในชีวิต คงนึกถึงและอยู่ในใจตลอดไปแหละ เมื่อคืนก่อนจะนอนก็นึกถึงท่าน ป้าศรีจะมาหากวางบ้างไหม
อยากจะบอกอะไรกับป้าศรีบ้างไหม?
กวาง: เมื่อกี้พี่บอกแล้ว บอกว่าป้าศรี กวางมาหาป้าศรีแล้วนะ รักป้าศรีนะ มีความสุขอยู่บนสรวงสวรรค์นะคะ แล้วเดี๋ยวจะตามไปเล่นละครด้วย จะไปเป็นหลานป้าศรีอีก แล้วเดี๋ยวจะซื้อครีมมาฝาก ป้าศรีเป็นคนชอบทาครีม ต้องผิวสวย เห็นพี่แดงบอกว่าไปนอนอยู่โรงพยาบาลต้องทาครีม ทาปาก น่ารักมาก
ภาพจำป้าศรีของพี่กวางคือความสุขทั้งนั้นเลย?
กวาง: ความสุขค่ะ คือตอนที่ป้าศรีป่วยมากๆ หลายรอบ พี่เคยกลัวป้าศรีไปหลายรอบแล้วนะ เตรียมจะให้กำลังใจพี่แดงหลายรอบ แล้วแกก็กลับมา แล้วกลับบ้านด้วย แล้วเราก็ไปเยี่ยมอีก
