นุ้ย เชิญยิ้ม ปลื้มใจ ‘น้องภู’ ใช้เงินเก็บสมัยเด็กบินเรียน ป.โท ที่อังกฤษ แซวลูกชายขี้เหนียวได้ยายมาเต็มๆ
เรียกว่าเป็นความภาคภูมิใจของคุณพ่อคุณแม่อย่างมาก สำหรับ น้องภู ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของ พ่อนุ้ย เชิญยิ้ม และ แม่ตั๊ก ศิริพร หลังไปศึกษาต่อปริญญาโทด้านวิศวะคอมพิวเตอร์ที่ประเทศอังกฤษ ล่าสุด เจอนุ้ย เชิญยิ้ม เดินทางมาถ่ายโปสเตอร์ภาพยนตร์ “เสือหอน มังกรหาว” ที่ One Shot Studio ก็ได้เปิดใจถึงลูกชายว่า
เดินทางไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษเมื่อไหร่?
“ก็ไปเมื่อสองเดือนที่แล้วครับ เขาก็ไปอยู่ต่างแดน ไปครั้งแรกไปประมาณที่สามอาทิตย์แล้วก็ไปไม่สบายที่นู่น แต่บ้านเรากับบ้านเขานี่ไม่เหมือนกันนะ เวลาจะเข้าโรงพยาบาลของเรานี่เจ็บป่วยแล้วเราขับรถเข้าโรงพยาบาลได้เลย แต่ของเขาต้องตรวจ ต้องเช็ก ต้องโทรอะไรเยอะแยะหลายอย่าง ก็กักตัวอยู่แต่ในบ้าน ยังไม่ให้เข้าโรงพยาบาล คุยอาการให้หมอฟังอยู่ตลอด เราก็เป็นห่วง ไปติดไข้หวัดใหญ่ตอนนั้น แต่ตอนนี้ก็หายดีแล้วครับ”
เป็นห่วงแค่ไหน?
“จริงๆ แล้วเขาเป็นเด็กที่เราไม่ค่อยห่วงเรื่องเกเรสักเท่าไหร่ เพราะอยู่ด้วยกันมาก็รู้ว่าลูกเขาจะมีมุมของเขา ตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัยแล้ว ปีแรกอาจจะเรียนที่บ้าน ตอนนั้นโควิดพอดี หลังจากที่ไปอยู่มหาวิทยาลัยเขาก็ไปเช่าหออยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยของเขา ก็ปล่อยได้ ถามว่าห่วงไหมไปอยู่ไกลบ้าน ถ้าเราไปอยู่อย่างเขา เรายังงงเลย เส้นถนนไปตรงไหน อะไรไปยังไง แต่เขาอ่านได้หมด เขาก็โอเค เลยหมดห่วงไปเปลาะหนึ่ง เรื่องการเรียนเขาเล่ามา ผมก็ไม่รู้เรื่อง เขาก็เลยไม่เล่าเรื่องนี้สักเท่าไหร่ จะถามว่าเป็นยังไงบ้าง วันนี้เป็นยังไงบ้าง เดินทางยังไงบ้าง นั่งรถไฟฟ้าอะไรบ้าง ก็จะเป็นระเบียบกับเรื่องเวลาด้วย”
มีโอกาสเดินทางไปเยี่ยมลูกชายไหม?
“ผมไม่ค่อยได้นั่งเครื่องสักเท่าไหร่ ถ้าไปแม่เขาคงไป พี่ตั๊กคงไปกับน้าเขา แต่ผมก็อาศัยโทรไลน์คุยกับลูกแค่นั้นครับ ห่วงไหมก็มีบ้างนิดหน่อยนะครับ เขาไปหาวิชาความรู้ จะมาห่วงให้เขาว่า เรียนที่นี่ มันก็ไม่ได้ อันนั้นคืออนาคตของเขา เขาวางแผน วางระเบียบการศึกษาการเรียนไปแล้ว ก็ต้องปล่อยให้เขาไปทำหน้าที่การศึกษาของเขาก็แล้วกัน อย่างที่นุ้ยบอกว่ามีวิดีโอคอลคุยกัน แต่เวลาก็จะต่างกัน อย่างสมมติผมโทรไปประมาณสามทุ่ม ที่นู่นยังบ่าย เรื่องการเรียนเขาเล่ามาผมก็ไม่รู้เรื่อง เขาก็เลยไม่เล่าเรื่องนี้สักเท่าไหร่ จะถามว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง เดินทางยังไงบ้าง นั่งรถไฟฟ้าอะไรบ้าง ก็จะเป็นระเบียบกับเรื่องเวลาด้วย”
เขาบ่นคิดถึงบ้านไหม?
“ไม่นะ ภูเป็นคนที่เวลาไปทำอะไรเขาจะตั้งใจมากๆ เลย ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว อันนี้เขาตั้งใจไปเรียนนะครับ เรียนก็ยากอยู่ เห็นเขาบอกนะ เพราะว่ามีเพื่อนๆ ในสายการเรียนของเขาเกรดดีมากและเรียนเก่งมากๆ เลย ภูไปเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์ แต่ก็มีเด็กที่เก่งกว่า เก่งขึ้นไปอีก เก่งขึ้นไปอีก อันนี้ก็ดีเลย เราก็บอกว่า ดีแล้วลูก ได้แลกเปลี่ยนกัน เขาเก่งกว่าเรา เราก็ถามเขา ไม่รู้อะไรก็ถามเขาไป เราจะได้รับความเก่งพอๆ กับเขา แต่จบมาเขาอยากจะทำอะไรก็เราปล่อยเขาอยู่แล้ว ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไม่เคยไปวางแผนอะไรเขา จบมาจะต้องทำงานอันนี้ไปอันนั้น อันนี้ให้เขาตัดสินใจ”
เรียนจบเมื่อไหร่?
“น่าจะเป็นต้นปี 2571 เลย แป๊บเดียว“

แสดงว่าไม่มาสายงานพ่อแม่แน่นอน?
”เคยถามเค้านะ ทุนที่เขาไปเรียนตอนนี้ บางคนบอกว่า โอ้โห แม่ตั๊กทุ่มเงินให้ไปเต็มที่เลย จริงๆ แล้วไม่ใช่เงินพวกพ่อแม่เลย คือเขาไปเล่นละครสมัยเด็กๆ ตอนที่เล่นกับโพลีพัสตอนนู้น แล้วก็มีถ่ายโฆษณานิดๆ หน่อยๆ ให้เขาเก็บเงินที่เขาเคยทำไว้ ไปเรียนเลย ใช้เงินตัวเองเรียนแล้วกันนะลูก พ่อแม่ก็จะซัพพอร์ตบ้างเป็นบางเรื่อง”
มีอะไรให้บอก?
“ส่วนมากจะบอกตลอดนะ เพราะเขาขี้เหนียวเหมือนยาย นิสัยไม่เหมือนพ่อแม่เลย พ่อแม่เนี่ยโอเคสายเปย์ เขาขี้เหนียวอัตโนมัติเลย ได้ยายมาเยอะ ที่บ้านยายนะ แอร์ 20-30 ปีก็ยังใช้ตัวเก่าอยู่เลย ขาเหลืองๆ บางทีใบพัดที่แบบปรับระดับขึ้นลงไม่ได้แล้ว ก็เอาที่หนีบไปหนีบ บางทีภูทวงเงินพ่อ ขาด 10 บาท ขาด 20 บาท เราก็นึกๆ ว่าเขานี่สายยายจริงๆ เลย การใช้จ่ายไม่ห่วงเลยครับ มีเท่าไหร่เก็บอย่างเดียวเลย พ่อแม่ไม่ค่อยเก็บ ของผมก็ยิ่งไม่ค่อยเก็บเลย ภรรยาเก็บหมดเลย ผมว่าเขาเป็นของเขาเองเลย เรื่องการเก็บเงินบอกกันไม่ได้หรอก เราก็สังเกตเขาเวลาจะซื้อของอะไรก็แล้วแต่ ภูไปซื้อนี่หน่อย พ่อ อย่าเพิ่ง รออีกเดือนหนึ่ง ทำไมอะ เดี๋ยวเขาเซล เขาเซลมันต้องรอ แบบของเซล ของราคาลงแล้วถึงไปซื้อ ไม่ได้มีใหม่เลย ไม่เอาหรอลูก ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ พ่อ ให้เขาใช้ไปก่อน เดี๋ยวเรามาซื้อมาอีกทีเป็นใหม่ของเราเลย แล้วอีกอย่างหนึ่งจากร้อยหนึ่งเหลือ 50 บาท พ่อไม่เอาเหรอ แต่เราจ่ายไปเต็มนะ แล้วเขาก็ไปซื้อของแค่นั้นเอง เข้าใจๆ ก็เก็บไว้ใช้ของเขา ในอนาคตของเขาครับ”
อนาคตหลังเรียนจบ?
“เขาบอกว่าเดี๋ยวขอพักนิดนึง ถ้าจบแล้วขอพักนิดนึง จะเรียนต่อไม่เรียนต่อเดี๋ยวว่ากันอีกเรื่องหนึ่งครับผม ให้ลองมาใช้ชีวิตกัน ทำงานบริษัทดูไหม อันนั้นก็ปล่อยเขา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่ไปสอนเขาเรียนอย่างนั้นเรียนแบบนี้เลย ไม่มีทางเลย ภาษาที่เขาใช้ ภาษาที่เขาเรียนไม่เหมือนกันเลย ของพ่อแม่นี่ ป.5 ป.6 เอง ของเขาไปไกลแล้ว ก็ยินดีด้วย เขาตั้งใจเรียน จบมาก็เป็นวิชาความรู้ของเขาเท่านั้นเองครับ ภูมิใจก็สบายใจ แค่ไม่เป็นภาระสังคม”


