คู่ชีวิต เผยวาระสุดท้าย ‘อดัม ชเลซิงเกอร์’ ผู้ก่อตั้ง Fountains of Wayne ในห้องผู้ป่วยโควิด-19
เมื่อวันที่ 27 เมษายน เว็บยาฮู รายงาน อเล็กซิส มอร์ลีย์ คู่ชีวิต อดัม ชเลซิงเกอร์ นักแต่งเพลงมากฝีมือ และเป็นผู้ร่วมก่อตั้งวงอัลเทอร์เนทีฟ ร็อก Fountains of Wayne และผู้แต่งเพลง That Thing You Do เพลงประกอบในภาพยนตร์ดังชื่อเดียวกัน ซึ่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 1 เมษายน หลังจากติดเชื้อไวรัสโควิด-19 โพสต์ไอจีส่วนตัวของเธอเมื่อวันอาทิตย์ที่ 26 เมษายน เพื่อรำลึก และบอกเล่าเรื่องราววาระสุดท้ายของชเลซิงเกอร์ก่อนเสียชีวิตในห้องผู้ป่วย
มอร์ลีย์ โพสต์ไอจีด้วยรูปของเธอและชเลซิงเกอร์ระหว่างออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะที่นิวยอร์ก เมื่อวันที่ 15 มีนาคมว่า นักแต่งเพลงดัง มือรางวัลแกรมมี และเอ็มมี ตื่นขึ้นมาตอนตี 4 โดยมีไข้สูง
“ฉันพยายามทำให้เขาสบายตัว ดูแล รอดูว่าไข้จะลด เรามั่นใจว่ามันมีอาการเหมือนไข้หวัดทั่วไป เขายังบอกว่า ผมโอเค ผมมีอเล็กซิสของผม”
มอร์ลีย์เล่าว่า แต่หนึ่งสัปดาห์ถัดมา อาการของชเลซิงเกอร์ยิ่งแย่ลง และต้องนอนรักษาตัวในโรงพยาบาลตามลำพัง ไม่ว่าเธอหรือใครก็ไปเยี่ยมไม่ได้
“เราส่งข้อความถึงกันตอนกลางคืน หาเรื่องคุยสนุกๆ ให้รู้สึกดี เขาพร่ำบอกฉันว่าเขารักฉันมากแค่ไหนและขอบคุณฉันที่ช่วยชีวิตเขา พอเช้ารุ่งขึ้นเขาก็ต้องใส่ท่อ และฉันไม่เคยได้ยินเสียงเขาอีกเลย”
มอร์ลีย์เล่าว่า หลังจากชเลซิงเกอร์นอนรักษาตัวในโรงพยาบาล 10 วัน เธอได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลตอนตีสามว่า ชเลซิงเกอร์ ไม่ไหวแล้ว
เธอถามว่า มีโอกาสที่เธอจะขอพบชเลซิงเกอร์เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม ทางโรงพยาบาลจึงจัดให้เธอเข้าพบในหอรักษาผู้ป่วยโควิด-19
“ในนั้นค่อนข้างมืด ดูน่ากลัว เจ้าหน้าที่สวมชุดพีพีอี แต่อดัมดูอ่อนโยน สงบ งดงาม ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่ได้อยู่กับเขาในชั่วโมงสุดท้าย”
มอร์ลีย์เล่าว่า เธอโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทของชเลชิงเจอร์ เพื่อให้ทุกคนได้ เฟซไทม์ บอกลาเป็นครั้งสุดท้าย
“ฉันอยากคิดว่า เขารับรู้ได้ว่าพวกเราทุกคนอยู่ที่นั่น ถึงแม้เขานอนไม่รู้สึกตัวแล้ว”
มอร์ลีย์เล่าว่า “หลังจากฉันกลับถึงบ้านไม่นาน จอร์แดน บุรุษพยาบาล ซึ่งใจดีมากในหอผู้ป่วยโควิด-19 โทรศัพท์มาบอกฉันว่า อดัมจากไปแล้วอย่างสงบ โดยมีจอร์แดนยืนจับมือของเขาตอนเขาจากไป”
มอร์ลีย์ บรรยายในรูปถ่ายที่โพสต์ในไอจีต่อมาเป็นรูปแสงอาทิตย์ส่องผ่านต้นไม้ในช่วงฤดูหนาวว่า “มันเป็นวันที่มืดครึ้ม แต่เวลานั้น แสงอาทิตย์ได้ฉายแสงบนท้องฟ้าเป็นเวลาไม่กี่นาที แต่ก็ทำให้ท้องฟ้าสว่างทั่ว ฉันรักคุณมาก อดัม ”
??? This is the last photo taken of Adam and me, March 15. We went on a gorgeous, 4 mile walk that day with our friend @davidwatts1978, after driving upstate from NYC the day before. It sounds out of character, but in the past year Adam had grown open to, and eventually enthusiastic about, taking long walks outdoors (we just weren’t allowed to call them “hikes”). This one was “Poets’ Walk” in Red Hook. We’d gone there before, mostly because we liked the name and had lots of jokes about the “poets” we collaboratively conjured (we envisioned old, cartoonishly-tweedy guys, ambling, hands clasped behind backs, gazing to the sky in search of “inspiration”). That night he woke up at 4am with a fever. We spent such a sweet week together, our roles kind of reversed because usually Adam was the one to take care of me. I tried to keep him comfortable, nurse him back to health, as we waited for the fever to break. We were sure it would—just like any other crappy flu. He said, “I’m ok. I have my Alexis.” But 7 days later things got worse and I brought him to the hospital. I wasn’t allowed to walk in with him. I drove home alone through a snowstorm terrified (the first time I’d driven a car in years), but we spent the night texting, making cute jokes, feeling optimistic. He kept telling me how much he loved me and thanked me for “saving [his] life”?. The next morning he was intubated. I never got to hear his voice again. After 10 days of me, our incredible families, and friends drawing on every resource possible trying to help, I got a 3am call from the hospital. He wasn’t going to make it. I asked if there was any way I could see him (a cruelty of the pandemic is a strict ban on visitors). They made special arrangements for me to be allowed into the covid unit: a low-lit, grim, heavy place; the medical workers and I obscured by layers of PPE. But Adam looked sweet, peaceful, beautiful. I’m so thankful that I got to spend that one final hour with him—and that I was able to connect Sadie & Claire and Bobbi & Steve through my phone’s facetime too. I like to think he could sense us there, but he was deeply unconscious. (CONT in comment) #adamschlesinger @adam_schlesinger
โพสต์ที่แชร์โดย Alexis Morley ✨???? (@alexismorley) เมื่อ
