ทีมนักดาราศาสตร์จากออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา และสหราชอาณาจักร เผยแพร่รายงานการค้นพบ “ระบบสุริยะ” ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการค้นพบกันมา หลังจากตรวจสอบยืนยันได้ว่าดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านี้เชื่อกันว่าโคจรอยู่โดยลำพังนั้น จริงๆ แล้วเป็นดาวเคราะห์บริวารของดาวฤกษ์ซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ดังกล่าวออกไปราว 1 ล้านล้านกิโลเมตร หรือคิดเป็นราว 7,000 เท่าของระยะห่างจากดวงอาทิตย์ถึงโลก
ดาวเคราะห์ดังกล่าวมีชื่อรหัสทางดาราศาสตร์ว่า “2MASS J2126-8140” ถูกตรวจพบว่าโคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ชนิด “ดาวแคระแดง” ที่ถูกตั้งชื่อรหัสว่า “TYC 9486-927-1” กลายเป็นระบบสุริยะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่นักดาราศาสตร์เคยรับรู้กันมา ดร.ไซมอน เมอร์ฟี จากสำนักวิจัยดาราศาสตร์และดาราศาสตร์ฟิสิกส์ ของมหาวิทยาลัยแห่งชาติออสเตรเลีย หนึ่งในผู้ค้นพบระบบสุริยะขนาดมหึมานี้ ระบุว่า ระยะห่างระหว่างดาวเคราะห์และดาวฤกษ์ดังกล่าวถือว่ากว้างใหญ่มากเป็นพิเศษเทียบเท่ากับระยะราว 0.1 ปีแสง ส่วนระยะทางของวงโคจรนั้นยาวกว่าดาวเคราะห์แคระ พลูโต ซึ่งโคจรอยู่นอกสุดในระบบสุริยะของเราถึง 140 เท่า
ดร.เมอร์ฟี ซึ่งค้นพบระบบสุริยะมหึมานี้ร่วมกับ ดร.ไนออล ดีคอน จากมหาวิทยาลัยฮาร์ทฟอร์ดเชียร์ ตอนใต้ของอังกฤษ และ ดร.โจชัว ชลีเดอร์ จากศูนย์วิจันอาเมสขององค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ (นาซา) สหรัฐอเมริกา ให้ความเห็นว่าทุกคนในทีมที่ค้นพบพากันประหลาดใจกับการค้นพบดาวเคราะห์ที่มีมวลต่ำขนาดนี้ในระยะที่ห่างจากดาวฤกษ์ที่เป็นดาวแม่มากถึงขนาดนี้ เพราะหลังจากการวิเคราะห์แล้วทางทีมประมาณว่าดาวเคราะห์ดวงนี้ต้องใช้เวลาโคจรอยู่นานถึง 1 ล้านปีโลกจึงจะโคจรได้ครบ 1 รอบ นอกจากนั้น แสงจากดาวแม่ของมันต้องใช้เวลาเดินทางนานถึง 1 เดือนจึงจะถึงดาวเคราะห์ที่เป็นดาวบริวาร
ดร.เมอร์ฟีเชื่อว่า ระบบสุริยะขนาดใหญ่นี้ก่อรูปขึ้นในลักษณะที่แตกต่างออกไปจากระบบสุริยะของโลกเรา โดยน่าจะเริ่มต้นจากฝุ่นและแก๊สที่หมุนวนเป็นรูปจานขนาดมหึมาเมื่อราว 10-45 ล้านปีที่ผ่านมา แต่ต้องไม่อยู่ในสภาพที่หนาแน่นมาก แรงยึดโยงระหว่างดาวฤกษ์ที่เป็นดาวแม่กับดาวเคราะห์ที่เป็นบริวารของระบบสุริยะนี้มีน้อยมากจนแทบไม่มีหมาย เพราะแรงโน้มถ่วงของดาวฤกษ์อื่นๆ ที่อยู่ใกล้อาจส่งผลกระทบขัดขวางวงโคจรของระบบสุริยะนี้ได้โดยสมบูรณ์แบบ
ดร.ดีคอนยอมรับว่า นักดาราศาสตร์มีข้อกังขามากมายเกี่ยวกับระบบสุริยะที่เพิ่งค้นพบใหม่นี้ซึ่งจำเป็นต้องแสวงหาคำตอบในการวิจัยต่อเนื่องต่อไป อย่างเช่นรูปแบบการก่อตัวของระบบสุริยะขนาดใหญ่นี้ ซึ่งมีความเป็นไปได้อยู่หนึ่งถึงสองทาง ตามแบบจำลองที่ทางทีมวิจัยจำลองขึ้น ทางหนึ่งก็คือ แต่เดิมระบบดังกล่าวนี้เกิดขึ้นโดยมีศูนย์กลางเป็นระบบดาวคู่ (ไบนารี สตาร์) หรือไม่ในตอนแรกเริ่มก่อรูปนั้น ดาวเคราะห์ที่เป็นดาวบริวารก็เกิดอยู่ใกล้กับดาวแม่เหมือนปกติ
แต่ทำไมถึงถูกผลักออกมาจนอยู่ห่างเหมือนเช่นที่เป็นอยู่ในเวลานี้ เป็นหนึ่งในคำถามที่ต้องหาคำตอบกันต่อไป
