โควิดซ้ำความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา

อีกด้านหนึ่งในเขตโคดากู รัฐกรณาฏกะ เด็กหญิงชเรชมา วัย 8 ปีกำลังฟังเสียงที่อยู่ในโน๊ตของWhatsAppด้วยโทรศัพท์ของแม่อยู่ตรงระเบียง พร้อมทั้งพูดตามประโยคต่างๆที่ได้ยิน เช่น นี่คือแมว

แต่ในประเทศที่โรงเรียนต้องปิดนานกว่า 1 ปี และเป็นหนึ่งในประเทศที่ล็อกดาวน์นานที่สุดในโลก เธอและเพื่อนร่วมชั้นของเธอยังถือว่าโชคดี โดยจากข้อมูลของยูนิเซฟ มีเด็กเพียง 1 ใน 4 ของเด็กอินเดียทั้งหมดที่สามารถเข้าถึงอุปกรณ์ดิจิทัลและอินเตอร์เน็ตได้

หลายครอบครัวต้องขายทรัพย์สินหรือกู้เงินมาซื้อสมาร์ทโฟนให้กับลูกๆของพวกเขาเพื่อให้ได้มีโอกาสเรียนต่อไป ในพื้นที่ชนบทบางแห่ง เด็กๆต้องเดินเท้าหลายไมล์ขึ้นเขาผ่านป่าที่เต็มไปด้วยงูเพื่อพยายามเชื่อมต่อสัญญาณกับคุณครู

นายฌอง แดรซ นักเศรษฐศาสตร์ด้านสวัสดิการ ระบุว่า สถานการณ์ดังกล่าวจะทำให้ความไม่เท่าเทียมกันอย่างมากในการเข้าถึงการศึกษาเลวร้ายลงไปอีก ซึ่งส่งผลต่อเนื่องไปถึงการแบ่งแยกทางชนชั้น วรรณะ และเพศของอินเดีย

“โดยทั่วไปแล้ว เด็กที่มีฐานะสามารถเรียนรู้ต่อไปผ่านการศึกษาออนไลน์ได้ อย่างไรก็ตาม สำหรับเด็กๆ ที่ยากจน การศึกษาออนไลน์เป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน และส่วนใหญ่ในหลายรัฐ ไม่มีการจัดเตรียมอะไรเพิ่มเติมสำหรับเด็กกลุ่มนี้” นายแดรซกล่าว

จากการรายงานของยูนิเซฟพบว่า แม้กระทั่งก่อนการระบาดของโควิด-19 เด็กหญิงและเด็กชายชาวอินเดียมากกว่า 6 ล้านคนก็ไม่มีโอกาสไปโรงเรียนอยู่แล้ว และเกือบ 30% ของเด็กที่เคยไปเรียนต้องลาออก โดยอัตราส่วนดังกล่าวในกลุ่มเด็กผู้หญิงและเด็กจากชุมชนชายขอบส่วนใหญ่ยังคงสูงขึ้น

การระบาดของโรคติดต่อครั้งใหญ่และผลกระทบที่รุนแรงต่อเศรษฐกิจอินเดียทำให้สิ่งต่างๆ แย่ลงไปอีก โดยเฉพาะคนยากจนซึ่งได้รับผลกระทบสูงสุด เนื่องจากคนหาเลี้ยงครอบครัวตกงาน หลายครอบครัวจึงแทบไม่มีทางเลือกนอกจากต้องให้เด็กๆเลิกเรียนเพื่อช่วยหาเลี้ยงครอบครัว และจากหลักฐานระบุว่าการแต่งงานในเด็กและการค้ามนุษย์เพิ่มสูงขึ้น

นอกจากนี้ยังมีความกลัวที่ว่าเด็กจำนวนมากจะไม่กลับไปเรียนต่อ แม้ว่าโรงเรียนจะเปิดอกครั้ง ทำให้เกิด “รุ่นที่สูญหาย” ซึ่งหมายถึงกลุ่มคนอายุน้อยที่ไม่มีความสามารถเพียงพอ

“หากเด็กๆรู้สึกว่าเรียนตามไม่ทัน ก็มีโอกาสน้อยที่พวกเขาจะกลับไปโรงเรียนอีก” นายเทอร์รี ดูร์เนียน หัวหน้าฝ่ายการศึกษาของยูนิเซฟอินเดียกล่าว