คุณรู้สึกอย่างไร? ยามต้องนั่งกินข้าวคนเดียว บางคนอาจบอกว่าไม่รู้สึกอะไร เพราะชิน กินคนเดียวได้ ไม่แปลก แต่บางคนอาจบอกเหงา กินไม่อร่อย เพราะไม่มีคนเม้ามอย แย่งกิน ก็ว่ากันไป
แต่สำหรับกรณีของทีมนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยการแพทย์และทันตกรรมโตเกียว ร่วมกับอีกหลายสถาบันในประเทศญี่ปุ่นพบว่า ชายสูงอายุที่อาศัยอยู่กับครอบครัว แต่เขาต้องนั่งกินข้าวเย็นเพียงลำพัง มีอัตราที่จะเสียชีวิตสูงกว่าชายสูงอายุที่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัว
สิ่งที่ทีมนักวิจัยศึกษาพบนี้มาจากการเฝ้าสังเกตการใช้ชีวิตของกลุ่มตัวอย่างชายชาวญี่ปุ่นที่มีอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไป จำนวน 29,182 คน ในช่วงระยะเวลา 3 ปี พบว่า อัตราการเสียชีวิตของชายผู้สูงอายุที่อยู่กับครอบครัวแต่ต้องกินข้าวเองเพียงลำพัง มีมากกว่ากลุ่มคนวัยเดียวกันแต่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวถึง 50 เปอร์เซ็นต์
“เราสันนิษฐานว่าการกินข้าวคนเดียวอาจมีผลต่อการเสียชีวิตของผู้สูงอายุกลุ่มนี้และได้ทำการพิสูจน์ในการศึกษานี้” ยูคะโกะ ทานิ หนึ่งในนักวิจัยกล่าว
ผลการศึกษาพบว่าจากกลุ่มตัวอย่างที่ถูกสำรวจ ในจำนวนนี้มีชายสูงอายุที่อาศัยอยู่กับครอบครัวและกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัว จำนวน 1,759 คน คิดเป็น 6 เปอร์เซ็นต์ ที่เสียชีวิตในช่วงเวลา 3 ปีของการทำการศึกษาวิจัยในเรื่องนี้ ขณะที่่มีชายสูงอายุซึ่งอยู่กับครอบครัว แต่ต้องกินข้าวเพียงลำพัง เสียชีวิตมากกว่า โดยมีสัดส่วน 9.5 เปอร์เซ็นต์
ขณะที่ชายสูงอายุที่ทั้งใช้ชีวิตอยู่คนเดียวและต้องกินข้าวคนเดียว เสียชีวิตในช่วงเวลาดังกล่าวมี 7.3 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งเป็นสัดส่วนที่สูงกว่าคนที่อาศัยอยู่กับครอบครัวและกินข้าวพร้อมหน้าครอบครัวถึง 20 เปอร์เซ็นต์
ขณะที่งานวิจัยครั้งก่อนของทานิและเพื่อนนักวิจัย ศึกษาพบว่า ชายสูงอายุที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยตัวเองและไม่ได้กินข้าวกับคนในครอบครัว มีความเสี่ยงสูงที่พวกเขาจะเป็นโรคซึมเศร้า
เป็นที่น่าสังเกตว่าแนวโน้มนี้ยังพบในกลุ่มชายสูงอายุที่อยู่กับครอบครัวญาติพี่น้อง แต่พวกต้องกินข้าวเองคนเดียว นี่เป็นสิ่งที่อาจอธิบายได้ว่าการกินข้าวคนเดียว อาจมีผลกระทบต่อสุขภาพจิตของคนเรา นอกจากนี้ การต้องกินข้าวคนเดียว ทั้งๆที่พวกเขาเหล่านั้นยังอยู่กับครอบครัวญาติพี่น้อง ก็อาจเป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นถึงการดูแลเอาใจใส่กันของคนในครอบครัวที่ไม่เพียงพอด้วย
ผลการวิจัยยังพบอีกว่ากลุ่มชายสูงอายุที่ต้องกินข้าวคนเดียว ยังมักขาดสารอาหาร ที่ทำให้สุขภาพร่างกายย่ำแย่ และยังมีน้ำหนักตัวลดลง ทว่าปัญหานี้กลับไม่พบว่ากระทบกับกลุ่มหญิงสูงอายุที่ก็ต้องใช้ชีวิตอยู่และกินข้าวเพียงลำพังแต่อย่างใด นี่อาจสะท้อนได้เช่นกันว่าผู้หญิงสามารถดูแลเรื่องอาหารการกินของตัวเองให้สมดุลได้ดีกว่าผู้ชาย และมีโอกาสน้อยกว่าที่จะเป็นโรคขาดสารอาหาร นอกจากนี้ ผู้หญิงยังชอบเข้าสังคมมากกว่าและมักออกไปพบปะสมาคมกับผู้คนนอกบ้านมากกว่าผู้ชาย จึงไม่ค่อยน่าห่วงเรื่องนี้
คำแนะนำส่งท้ายของทีมนักวิจัยยังชี้แนะว่าเพื่อให้ผู้สูงวัยเหล่านี้มีสุขภาพแข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ คนในครอบครัวก็ต้องช่วยกันดูแลใจใส่ ให้ได้กินข้าวด้วยกันพร้อมหน้า และคอยกระตุ้นให้พวกเขาได้ออกไปพบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูง จะได้ไม่เป็นไม้เฉาที่รอวันแห้งเหี่ยวตาย…
