เจสสิกา แครนซ์ นักชีววิทยาทางทะเล ในสังกัดองค์การบริหารสมุทรศาสตร์และบรรยากาศแห่งชาติ (โนอา) ของสหรัฐอเมริกาประสบความสำเร็จในการบันทึกเสียงเพลงวาฬไรท์ ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ ซึ่งถือเป็นวาฬที่หายากที่สุดสายพันธุ์หนึ่งในโลก ได้สำเร็จเป็นครั้งแรก ทั้งยังตระหนักว่าการบันทึกเสียงครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่มีการบันทึกเสียงเพลงของวาฬไรท์ ไม่ว่าจะในกลุ่มประชากรไหนๆ ได้ด้วยเช่นเดียวกัน หลังจากที่แครนซ์ติดต่อสอบถามข้อมูลของผู้เชี่ยวชาญวาฬไรท์ ทั้งที่เป็นกลุ่มวาฬไรท์ในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ หรือกลุ่มเซาเทิร์น วาฬไรท์ ก็ได้รับการยืนยันว่าไม่เคยมีการบันทึกเสียงของวาฬไรท์ในกลุ่มดังกล่าวได้มาก่อน
วาฬไรท์ในมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือ หรือนอร์ธแปซิฟิก ไรท์ วาฬ เป็นวาฬใหญ่ (Great Whale) 1 ใน 12 ชนิด ในขณะนี้หลงเหลืออยู่เพียง 30 ตัว หลังจากที่ถูกล่าอย่างหนักเพื่อใช้น้ำมันและเนื้อ เพราะตกเป็นเหยื่อได้ง่ายเนื่องจากตัวใหญ่โตและว่ายน้ำช้า
แครนซ์ระบุว่า วาฬหลังค่อม หรือฮัมป์แบ๊ก กับวาฬหัวคันศร หรือวาฬโบว์เฮด และวาฬอื่นๆ เป็นที่รู้กันดีว่ามีเพลงเป็นของตัวเอง ในการสำรวจเมื่อปี 2010 ทีมนักวิจัยทางทะเลของโนอาจึงสังเกตพบรูปแบบของเสียงเพลงที่แปลกประหลาดออกมาได้เป็นครั้งแรก และคิดว่าน่าจะเป็นเสียงเพลงของวาฬไรท์ แต่ไม่สามารถยืนยันได้เพราะไม่สามารถเห็นตัว หลังจากที่การตรวจวิเคราะห์เสียงที่บันทึกไว้มาเป็นเวลายาวนาน ก็พบรูปแบบ
ของเสียงแบบเดียวกันที่น่าจะเป็นเสียงเพลงของวาฬไรท์ แต่หลังจากพยายามมานานถึง 7 ปีเต็มก็ยังไม่สามารถยืนยันรูปแบบเสียงดังกล่าวได้
แครนซ์กับทีมประสบความสำเร็จในปี 2017 เมื่อได้ยินเสียงเพลงดังออกมาจากเครื่องบันทึกเสียงที่ติดตั้งไว้กับทุ่นลอยพร้อมกันในคราวเดียวถึง 4 เครื่อง ทำให้สามารถตรวจสอบหาตำแหน่งที่มาของเสียงที่ชัดเจนได้ เมื่อได้เห็นตัว และตรวจสอบกับบันทึกการศึกษาเกี่ยวกับวาฬไรท์ ก็สามารถแน่ใจได้ว่าเสียงที่บันทึกได้ดังกล่าวเป็นเสียงเพลงของวาฬไรท์เพศผู้ตัวหนึ่ง
จากเสียงที่บันทึกได้ แสดงให้เห็นว่า วาฬไรท์ สามารถเปล่งเสียงได้หลายเสียงมาก เสียงที่พบบ่อยที่สุดเป็นเสียงเรียกดังเหมือนกับเสียงปืน ซึ่งมีทั้งที่เป็นเสียงต่ำและเสียงสูง นอกจากนั้นยังมีเสียงครวญครางเสียงกรีด และเสียงสั่นรัว แต่การทำเสียงหลายเสียง ไม่นับเป็นเสียงเพลง เสียงที่นับเป็นเสียงเพลงของวาฬนั้น ต้องมีรูปแบบเป็นจังหวะจะโคนต่อเนื่องกันเป็นชุด เป็นรูปแบบที่สามารถจดจำได้แน่นอน และสามารถร้องซ้ำได้เป็นปกติสม่ำเสมอ ครั้งแล้วครั้งเล่าได้
ในความเห็นของแครนซ์ เมื่อพิจารณาจากโครงสร้าง, จังหวะและจำนวนของเสียงที่ประกอบขึ้นเป็นเสียงเพลงของวาฬไรท์ มีลักษณะคล้ายคลึงกับเสียงร้องเพลงของ วอลลัส แอตแลนติก มีจังหวะกระแทกๆ คล้ายๆ กันแต่เสียงของวอลลัสจะคล้ายกับเสียงเคาะประตูมากกว่าจะเป็นเสียงปืนเหมือนของวาฬไรท์
เจสสิกา แครนซ์ บอกว่า ความสำเร็จในการบันทึกเสียงวาฬไรท์ได้ครั้งนี้กลับทำให้เกิดคำถามต่อเนื่องมากยิ่งขึ้นไปอีก ตั้งแต่คำถามที่ว่า มีแต่วาฬไรท์กลุ่มที่อยู่ทางตอนเหนือของแปซิฟิกนี้เท่านั้นหรือไม่ที่ร้องเพลงได้ หรือความสามารถนี้เป็นทั้งสปีชีส์ ในทุกกลุ่มประชากรหรือเป็นไปได้ไหมว่าการที่จำนวนประชากรหลงเหลือเพียงแค่ 30 ตัวทำให้วาฬไรท์กลุ่มนี้ต้องร้องเรียกหากันบ่อยครั้ง ร้องเพลงบ่อยขึ้น หรือเป็นเพียงเพราะพวกมันเลียนเสียงวาฬฮัมป์แบ๊ก เพราะวาฬไรท์มักปรากฏตัวร่วมอยู่กับฝูงวาฬฮัมป์แบ๊กบ่อยๆ
แครนซ์บอกด้วยว่า อาจบางที เสียงร้องเพลงของวาฬหนุ่มอาจเป็นการเรียกหาเพศเมีย
การที่หลงเหลือเพียงแค่ 30 ตัวการหาคู่ให้ได้คงยากเย็นไม่น้อย ในความเห็นของแครนซ์
