โทรศัพท์แห่งสายลม ช่องทางบอกความในใจถึงคนตายจาก
ทุกคนล้วนเคยผ่านการสูญเสีย ‘บุคคลอันเป็นที่รัก’ และอาจมีความในใจหลายเรื่องที่ไม่เคยพูด ไม่เคยบอกตอนที่ยังเห็นหน้ากันอยู่
ถึงแม้จะไม่มีโอกาสได้ยินเสียง ไม่มีโอกาสได้รับรู้ความรู้สึกของผู้ที่อยู่อีกปลายสาย แต่ ‘โทรศัพท์แห่งสายลม’ ที่ตั้งอยู่ในมุมสงบใต้ต้นซีดาร์ในอุทยานสควอซิน พาร์ค เมืองโอลิมเปีย รัฐวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา สามารถช่วยเยียวยาแผลใจผู้สูญเสียคนรัก หรือคนในครอบครัว มามากมาย
คอรีย์ เดมเบ็ค ทหารผ่านศึกกองทัพสหรัฐฯวัย 41 ปี ซึ่งเคยทำงานเป็นช่างภาพข่าวอยู่ระหว่างปี 2543-2548 หอบอุปกรณ์ เครื่องมือ และโทรศัพท์เก่าแบบหมุน เข้าไปติดตั้ง ‘โทรศัพท์แห่งสายลม’ใต้ต้นซีดาร์ ในอุทยานสควอซิน พาร์ค เมื่อปลายปี 2563 หลังรู้ข่าวการเสียชีวิตของ โจเอล โรส ลูกสาววัย 4 ขวบของเพื่อน ที่จากไปอย่างกะทันหัน หลังจากคออักเสบ แล้วเกิดการติดเชื้อในร่างกาย
เดมเบ็ค เล่าถึงวันที่ได้รู้ข่าวร้ายว่า “เช้าวันหนึ่ง ผมเดินลงบันไดมา ก็เห็นภรรยาผมมีสีหน้าตกใจ และบอกผมว่า โจเอลตายแล้ว มันทำให้ผมว้าวุ่นใจและคิดว่า ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อพวกเขา(ครอบครัวของโจเอล) “
แล้วเรื่องราวของโทรศัพท์แห่งสายลมเครื่องแรกในเมืองโอสึจิ จังหวัดอิวาเตะ ประเทศญี่ปุ่น ซึ่งภายในตู้มีโทรศัพท์โบราณหนึ่งเครื่องที่ปลายสายไม่ได้ต่อไปที่ไหน ก็เป็นแรงบันดาลใจให้ เดมเบ็ค สร้างช่องทางที่เปิดโอกาสให้คนเป็นได้บอกความในใจแก่ผู้ที่จากไปแล้วขึ้นมา
หลังผ่านไปเกือบ 3 ปี และมีผู้คนที่รู้ข่าวเดินทางไปเยี่ยมชมกันมาก ทางอุทยานสควอซิน พาร์ค จึงร่วมมือกับเดมเบ็ค ติดตั้งป้ายอย่างเป็นทางการขึ้นมา รวมถึงทำแผ่นป้ายเพื่อรำลึกถึงโจแอล โรส บุตรสาวของครอบครัวซิลเวสเตอร์ เพื่อนของเดมเบ็ค และภรรยา
ข้อความบนแผ่นป้ายเขียนว่า “โทรศัพท์เครื่องนี้มีไว้สำหรับทุกคนที่เคยสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก โทรศัพท์นี้คือช่องทางเพื่อให้ผู้ที่มีสิ่งอยากจะบอกแก่เพื่อน และครอบครัว นี่คือโทรศัพท์เพื่อรำลีกความทรงจำและบอกลาที่คุณไม่เคยได้พูดมาก่อน”
เอริน ซิลเวสเตอร์ แม่ของโจเอล เล่าว่าเธอและครอบครัวมาที่โทรศัพท์แห่งสายลมในอุทยานสควอซิน พาร์คหลายครั้ง บางครั้งก็ชวนเพื่อนๆมานั่งกินพิซซ่า
“ฉันต้องการโทรศัพท์นี้ ฉันต้องการที่ปลดปล่อย เพราะโทรศัพท์นี้สร้างขึ้นเพื่ออุทิศแก่ลูกสาวของฉัน ฉันรู้สึกแตกต่างจากคนอื่นๆที่มาที่นี่และใช้บริการโทรศัพท์นี้ การที่ไม่สามารถได้ยินเสียงของลูกอีกปลายสาย มันเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง ดังนั้นฉันจะมาที่นี่ก็ต่อเมื่อฉันหาทางออก หาทางปลอบใจตัวเองไม่ได้แล้ว และต้องมองหาทางออกสุดท้าย”
จากปากต่อปาก ตอนนี้โทรศัพท์แห่งสายลมในเมืองโอลิมเปีย กลายเป็นแรงบันดาลใจให้เกิด โทรศัพท์แห่งสายลมขึ้นอีกหลายแห่งทั่ว 50 รัฐในสหรัฐอเมริกา
เดมเบ็ค เล่าว่าจากเรื่องราวที่เขาได้รับฟังจากผู้สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก แล้วได้มาพึ่งโทรศัพท์แห่งสายลม เพื่อเยียวยาจิตใจ
“มันทำให้รู้ว่า สิ่งง่ายๆเช่นนี้สามารถช่วยพวกเขาเหล่านั้นได้อย่างมาก มันทำให้ผมรู้สึกซาบซึ้ง” และรู้สึกว่า นี่คือสิ่งยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิตที่เขาเคยทำ
