ชุมชนแถบริมแม่น้ำปิงในเขตเมืองเชียงใหม่ ส่วนใหญ่เป็นชนกลุ่มน้อยที่ตั้งรกรากอยู่มาพร้อมๆ
กับคนเมืองเมื่อนับร้อยปีมาแล้ว บริเวณริมปิงช่วงถนนเจริญประเทศ ละแวกไนต์ บาซาร์ เป็นกลุ่มจีนมุสลิม มีศาสนสถานกลางเป็นศูนย์กลางความเชื่ออยู่ที่มัสยิดเฮดายาตูลอิสลาม บ้านฮ่อ ทุกเช้าวันศุกร์ ที่บ้านฮ่อนี้จะมีกาดขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยสินค้านำเข้าจากจีนตอนใต้แถบมณฑลยูนนาน มีทั้งสินค้าแบบมุสลิมและของพื้นเมืองทั่วๆ ไปวางขายยาวตลอดพื้นที่ข้างมัสยิด เราอาจหาซื้อเต้าเจี้ยว เต้าหู้ยี้ ถั่วเน่า หัวผักกาดดอง หรือไข่เยี่ยวม้าดีๆ ชนิดที่เนื้อไข่ขาวหนึบเด้งเป็น
สีเหลืองทอง ไหนจะกุนเชียงนานาชนิด ข้าวสารหลากหลายพันธุ์พื้นบ้านพื้นดอย ได้จากที่นี่ครับ
ผมเคยซื้อได้กระทั่งลูกตะไคร้ต้น (Litsea cubeba (Lour.) Pers.) รสเผ็ดซ่า แตงมู่กวาเนื้อแน่น เปรี้ยวฝาดจัดๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งของเด็ดของเขา ก็คือ ?เนื้อน้ำค้าง? แฮมเค็มที่แขวนตากฟ้าตากน้ำค้างยาวนานจนได้รสชาติดีเยี่ยม ใส่ปรุงในซุปแกงจืดก็อร่อย ย่างกินทอดกินก็เค็มเนียนดีนัก ไม่ว่าจะกินกับอะไร
สรุปก็คือ ถ้าใครชอบเดินตลาด กาดบ้านฮ่อเป็นอะไรที่ช่างดูมีชีวิตชีวา และจะต้องไม่พลาดด้วยประการทั้งปวง
ผมได้อะไรไปอย่างน้อยสองอย่างเมื่อแรกมาเดินที่นี่ครับ อย่างแรก คือได้กินบะหมี่แห้งสไตล์ยูนนาน ร้านเดียวกับที่เขาขายข้าวแรมฟืน (แป้งถั่วข้นๆ เคี่ยวนาน
ข้ามคืน ราดหน้าด้วยชุดเครื่องปรุงก๋วยเตี๋ยวพื้นเมือง) และอย่างที่สอง คือได้ซื้อ “มะเขือเทศต้น” (tamarillo) กลับไป พอให้คิดทำของกินอร่อยๆ ได้พอควรแก่การทีเดียว
ในที่สุด ก็เกิดอยากลองเอาของสองอย่างที่ว่ามารวมกัน ก้นครัวผมมีเส้นบะหมี่แบบไม่ใส่ไข่ เป็นบะหมี่อิสลามเส้นสีขาว ก็เลยแกะใส่หม้อน้ำ ต้มจนสุก คลุกน้ำมันงาหีบเย็นรอไว้ก่อนครับ
ทีนี้ตำเครื่องพริกแกง คือพริกแห้งเม็ดใหญ่แช่น้ำจนนุ่ม รีดเอาเมล็ดออก บีบจนค่อนข้างแห้ง พริกขี้หนูแห้งนิดหน่อย เกลือ หอมแดง และถั่วเน่าแข็บปิ้งไฟจนกรอบหอม บดละเอียด เราตำทั้งหมดนี้ให้เข้ากัน จะได้พริกแกงสีแดงๆ
ของอื่นๆ ก็มีเนื้อหมูปนมัน เลือกเอาส่วนที่ชอบ สับพอหยาบๆ (ผมใช้คอหมู) เห็ดแชมปิญองหั่นเล็กๆ ลูก tamarillo ปอกเปลือก แล้วหั่นแบบลูกเต๋าก็ได้ ใบผักชี กระเทียมเจียว ถั่วลิสงคั่วบดหยาบ และพริกผัดน้ำมัน ซึ่งเราทำง่ายๆ โดยเอาพริกป่นผัดในน้ำมันก็ใช้ได้นะครับ
ทีนี้ก็เริ่มทำกันเลย โดยผัดพริกแกงที่เราตำไว้นั้นในกระทะน้ำมันจนหอมดี จึงใส่หมูสับและเห็ดลงไป
พอหมูสุก ใส่ tamarillo ครึ่งหนึ่ง เติมน้ำหน่อย เคี่ยวไปสัก 5 นาที คอยเติมน้ำไว้อย่าให้แห้ง
ถ้ายังอ่อนเค็ม เติมเกลือป่นสักหน่อยนะครับ
พอส่วนผสมเริ่มข้นขึ้น ใส่ tamarillo ที่เหลือลงไป สักอึดใจหนึ่งก็ยกลงจากเตาได้
ลองหลับตานึกถึงสปาเกตตี้ซอสเนื้อนะครับ ตอนที่เราคีบเส้นบะหมี่ขาวใส่ชาม แล้วราดซอสที่ดูเหมือนน้ำพริกอ่องเขละๆ นี้ลงไปจนชุ่ม แค่รสเค็มที่หอมกลิ่นถั่วเน่าอ่อนๆ ผสานกับเนื้อหมูนุ่มๆ และรสหวานเปรี้ยวชื่นใจของ tamarillo อันละไมละมุนนี้ก็นับว่าพิเศษสุดแล้วนะครับ แต่ครั้นเราบรรจงแต่งหน้าด้วยถั่วคั่วบดหอมๆ กระเทียมเจียวกรอบๆ แถมเติมรสเผ็ดด้วยพริกผัดน้ำมัน แล้วห่มคลุมทั้งหมดนี้ด้วยกลิ่นหอมชื่นใจของใบผักชี มันก็กลายเป็นอาหารจานหมี่พื้นเมืองที่อร่อยง่ายๆ อย่างมีเอกลักษณ์ ด้วยฝีมือเราเองล้วนๆ
หากประสงค์จะซ้อมทำกินก่อนจะไปหา tamarillo มาได้ ก็ใช้มะเขือเทศแทนเลยครับ ไม่ยากอะไร จะใช้แบบที่ปอกผิวอัดกระป๋องขายตามซุปเปอร์มาร์เก็ตก็ยังได้
ไม่มีถั่วเน่า ก็ใช้เต้าเจี้ยวดำตำลงไปแทน หรือจะเลือกเอากะปิดีๆ ก็ไม่มีใครว่าอีก
ถ้าเกิดคิดจะใช้เส้นหมี่ขาวล่ะ..ใครจะมาทำไม ?
ลองดูนะครับ ว่าเราชอบกลิ่นรสของอะไรแบบไหนมากกว่ากัน
ก็เราทำเอง กินเองนี่ครับ..จริงไหม ?
