แม้บทบาทของผู้หญิงในโลกปัจจุบัน จะได้รับการยอมรับในหลายมิติ แต่ถึงอย่างนั้น ผู้หญิงยังคงถูกทัศนคติ และมายาคติทางสังคมจำกัดกรอบอยู่ไม่น้อย ว่าต้องอยู่แต่ในบ้านและไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องประเด็นสาธารณะ
คณะอนุกรรมการสิทธิสตรี ในคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (กสม.) จัดงานเชิดชูเกียรติผู้หญิงนักปกป้องสิทธิมนุษยชน เพื่อยกย่องเหล่าผู้หญิงที่ทั้งเสียชีวิต และทำงานอย่างหนักในการปกป้องสิทธิ และเป็นส่วนสำคัญในการสร้างแรงบันดาลใจให้สังคม โดยมีผู้หญิงจากกลุ่มต่างๆ ผู้ได้รับรางวัลมาบอกเล่าประสบการณ์การทำงานของพวกเธอ ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพฯ
อังคณา นีละไพจิตร กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ประธานอนุกรรมการด้านสิทธิสตรี เผยว่า แม้ว่าแนวคิดเรื่องความเสมอภาคระหว่างเพศจะได้รับการยอมรับมากขึ้น แต่พื้นที่ของผู้หญิงในการกำหนดนโยบายหรือตัดสินใจยังมีน้อย การลุกขึ้นมาต่อสู้ของผู้หญิงต้องถูกเลือกปฏิบัติซ้ำซ้อนทางสังคม และวัฒนธรรม ถูกลดทอนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์และสิทธิของผู้หญิง ทำให้เป็นอุปสรรคสำคัญที่เสียงของผู้หญิงไม่ถูกรับฟัง ผู้หญิงที่มีโอกาสก้าวสู่บทบาทของผู้นำ ก็มักถูกวิจารณ์และใส่ร้ายด้วยเรื่องส่วนตัวเพื่อให้ขาดความชอบธรรม แต่เรื่องเหล่านี้กลับไม่พบในหมู่ผู้ชาย
“ผู้หญิงหลายคนต้องต่อสู้ในขณะตั้งครรภ์ เลี้ยงดูพ่อแม่ที่ชรา ไม่เท่านั้นในขณะที่ผู้หญิงหลายคนต่อสู้เพื่อผู้อื่น ชีวิตของพวกเธอยังต้องเผชิญกับความรุนแรงในครอบครัว การล่วงละเมิดทางเพศ ถูกคุกคามทั้งจากคนในครอบครัว เพื่อนร่วมงาน หรือกลุ่มอิทธิพลที่ต่อต้านการเคลื่อนไหวของพวกเธอด้วย” อังคณาเผย
ณัฐพร อาจหาญ นักปกป้องสิทธิมนุษยชนกลุ่มอีสานใหม่ คือหนึ่งคนที่ต้องเผชิญกับการดูถูกไม่น้อย เผยว่า การทำงานของเราจะพบกับความกดดันของเจ้าหน้าที่มากกว่า ช่วงแรกๆ ครอบครัวกดดันมาก ถูกเรียกไปปรับทัศนคติ เจ้าหน้าที่บอกให้ชาวบ้านเลิกยุ่งกับเรา บางครั้งกินข้าวเกิน 5 คนก็มีปัญหา จากที่เคลื่อนไหวมา ทำให้รู้ว่าผู้หญิงอยู่ในการร่วมต่อสู้ทุกครั้งเสมอ และเป็นกำลังหลักที่ทำให้การต่อสู้เป็นไปได้
อีกเสียงหนึ่ง แวววรินทร์ บัวเงิน ตัวแทนกลุ่มรักษ์บ้านแหง จ.ลำปาง ที่ร่วมคัดค้านกรณีสัมปทานเหมืองแร่ลิกไนต์ และยังมีคดีทั้งที่ถูกฟ้องและเป็นโจทก์หลายคดี เผยว่า ในลำปาง หากพูดถึงโรงไฟฟ้า คนจะคิดถึงแต่แม่เมาะ แต่ไม่ค่อยรู้จักชุมชนเล็กๆ ของเรา การทำงานจึงยากที่จะทำให้คนเข้าใจ ที่สำคัญคือการทำงานภายใต้ความเป็นผู้หญิงที่อายุยังน้อยนั้นเป็นความยาก เราต้องเจอกับการดูถูก หลายครั้งเราถูกเหยียดจากเพศชาย การไม่ยอมรับ ถูกมองว่าอ่อนแอ ต้องเจอกับคำพูดที่ว่า การทำงานของผู้หญิงคนเดียวแบบนี้ เขาสามารถอุ้มหายเราได้เลย หรือสภาพอย่างเราคงไม่สามารถหาสามีได้ แต่เราก็ต้องใช้ความอดทนในการพูดสร้างความเข้าใจกับเขาจนเขาปล่อยเราออกมา
“กลับกันแล้วหากเป็นนักปกป้องสิทธิผู้ชายคงไม่ต้องเจอคำพูดเหล่านี้ ทำให้คิดว่าทำไมเราก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง เท่าเทียมกันทุกอย่าง มีร่างกาย สมอง และจิตใจที่พร้อมสู้เพื่อคนอื่น เพียงแต่เพศเราไม่เหมือนกันเฉยๆ ถือเป็นความยากของผู้หญิงที่นอกจากจะต้องต่อสู้เรื่องของเรา ยังต้องสู้ด้วยความเป็นผู้หญิงให้ครอบครัวได้ยอมรับว่า การที่เป็นลูกสาวไม่ได้ด้อยไปกว่าการเป็นลูกชาย” แวววรินทร์ เผย
สิ่งเหล่านี้แสดงออกชัดเจนว่าเส้นทางของผู้หญิงเหล่านี้ ไม่ง่ายเลยจริงๆ
