เพราะทางเดินชีวิตของแต่ละคนหาได้เหมือนกันเสมอไป ทั้งการมองหาจุดหมาย การแสวงหาตัวตน ยอกย้อนถึงความพยายามก้าวพ้นวัฏจักรที่มองไม่เห็น ด้วยหากยิ่งดิ้นหนี ยิ่งมัดแน่นจนยากจะหลุดพ้น
และบนหนทางเดียวกัน แม้ภาพฝันที่ควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตจะเปล่งประกาย กระนั้นต่อให้ควานคว้าจิ๊กซอว์จากแง่มุมของความฝันได้ คำถามต่อไปก็คือ…สิ่งนั้นทำให้เราพบเห็นจุดมุ่งหมายในชีวิตได้ละหรือ
นวนิยาย “ชายผู้เขียนหนังสือได้ไม่เกินเจ็ดหน้า” ก่อกำเนิดจากปลายปากกาของ พิชา รัตนานคร นักเขียนผู้ก้าวสู่ถนนสายวรรณกรรมอย่างจริงจัง จึงถือเป็นกุญแจสำคัญที่ไขปริศนาจากคำตอบของการใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดี
นวนิยายเรื่องนี้จึงเต็มไปด้วยการตั้งคำถามเกี่ยวกับการดำเนินชีวิต แต่ไม่เร่งเร้าหรือสร้างจุดหักเหที่บีบอารมณ์จนเกินไป เนื่องเพราะแทบทุกมุม ทุกฉาก ล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความคิดคำนึง การตั้งคำถามถึงการทำงาน การดำเนินชีวิต จนถึงแง่มุมเกี่ยวกับความรักและความผูกพันที่ไม่อาจนิยามได้ลงตัว เกี่ยวร้อยผ่านภาพยนตร์ บทเพลง และรสชาติของการสนทนา อันเป็นวิธีการนำเสนอเนื้อหาที่สอดประสานเป็นอย่างดี
“ชายผู้เขียนหนังสือได้ไม่เกินเจ็ดหน้า” จึงยังคงแก่นเรื่องที่แข็งแรง ในความหมายของงานวรรณกรรมคุณภาพที่ตั้งคำถามถึงการแสวงหาสิ่งที่ดีกว่าได้อย่างเหมาะสม เปี่ยมพร้อมด้วยคุณค่าอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
