เปิดคำจารึกบนแหวนทองคำ อักษรพราหมี อายุ ประมาณ2,000 ปี จากแหล่งโบราณคดีดอนยายทอง
จากรณี กรมศิลปากร ออกมาเปิดเผยว่า ในการเก็บหลักฐานทางโบราณคดีจาก แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง ต.สมอพลือ อ.บ้านลาด จ.เพชรบุรี นักโบราณคดีได้พบแหวนทองคำเพิ่มอีก จำนวน 2 วง จากโครงกระดูกหมายเลข 4 โดยหนึ่งวงพบว่าส่วนหัวแหวน มีการสลักอักษรโบราณ เป็นลักษณะของแหวนตราประทับ เบื้องต้น ดร.อุเทน วงศ์สถิต คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านภาษาโบราณ กรมศิลปากร สันนิษฐานว่าเป็นอักษรอินเดียโบราณพราหมี อายุระหว่างพุทธศตวรรษที่ 5-7 หรือประมาณ 1,900-2,100 ปีที่ผ่านมา อ่านว่า “ปุสรขิตส” แปลว่า “ของปุสรขิตะ” หมายถึงผู้ที่ถูกรักษาโดยฤกษ์หรือดาวปุษยะ สันนิษฐานว่า เจ้าของแหวนน่าจะอยู่ในวรรณะแพศย์ (พ่อค้า) ส่วนแหวนอีกหนึ่งวง ไม่มีลวดลายประดับตกแต่งนั้น
อ่านข่าว – กรมศิลป์ พบแหวนทองคำมีจารึก ขณะเก็บโครงกระดูกและโบราณวัตถุ แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง
เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม สาขาวิชาจารึกภาษาไทยและภาษาตะวันออก Epigraphy in Thai&Oriental Languages มหาวิทยาลัยศิลปากร โพสต์ภาพและข้อความระบุว่า
คำอ่านจารึกบนแหวนทองคำจากแหล่งโบราณคดีดอนยายทอง จังหวัดเพชรบุรี
จากการค้นพบแหวนทองคำจารึกอักษรพราหมี อายุประมาณ 2,000 ปี ที่แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี
สาขาวิชาฯ ขอเสนอคำอ่านจารึกอย่างเป็นทางการของ อ.ดร.อุเทน วงศ์สถิตย์ อาจารย์ประจำหลักสูตรจารึกภาษาไทยและภาษาตะวันออก ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร
ข้อความจารึกบนหัวแหวนอ่านได้ว่า “ปุสรขิตส” ซึ่งเป็นรูปคำในภาษาปรากฤต แปลว่า “ของปุสรขิตะ” (ภาษาบาลี ใช้ว่า ปุสฺสรกฺขิตสฺส ภาษาสันสกฤต ใช้ว่า ปุษฺยรกฺษิตสฺย)
สัมพันธ์กับชื่อสันสกฤต ปุษฺยรกฺษิต / Puṣyarakṣita มีความหมายว่า “ผู้ถูกรักษาโดยฤกษ์หรือดาวปุษยะ” อันเป็นชื่อบุคคลที่พบได้ในอินเดียโบราณ
การอ่านดังกล่าวสอดคล้องกับลักษณะรูปอักษรพราหมีในช่วงพุทธศตวรรษที่ 5-7 ซึ่งมีรูปแบบเฉพาะของตัวอักษรแต่ละตัว และเป็นข้อมูลสำคัญที่ช่วยให้การตีความด้านภาษาและประวัติศาสตร์มีความแม่นยำยิ่งขึ้น
นับเป็นหลักฐานสำคัญที่ช่วยสะท้อนความสัมพันธ์ด้านการค้า วัฒนธรรม และการติดต่อระหว่างดินแดนสุวรรณภูมิกับอินเดียในช่วงต้นประวัติศาสตร์ ที่ขุดพบในแหล่งโบราณคดีในประเทศไทย
สาขาวิชาจารึกภาษาไทยและภาษาตะวันออก (Epigraphy in Thai & Oriental Languages)
