ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อเวลา 07.00 น. วันที่ 8 กรกฎาคม นายสนิทและนางจันทร์ศรี โทวรรณา พ่อ-แม่ของ น.ส.จุฬารัตน์ โทวรรณา หรือครูอิ๋ว ซึ่งทำบุญตักบาตรเช้าและกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้กับลูกสาว ที่วัดบ้านบุ่งค้า หมู่ 3 ต.พระธาตุ อ.เชียงขวัญ จ.ร้อยเอ็ด หลังจากฌาปนกิจศพ น.ส.จุฬารัตน์ อาชีพครูอัตราจ้าง โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในอำเภอแก่งคอย ที่ถูกฆ่าตาย ซึ่งนำศพกลับบ้านบำเพ็ญกุศล และฌาปนกิจศพไปแล้ว บนเมรุ หรือกองฟอนชั่วคราวเมื่อวันที่ 6 ก.ค.ที่ผ่านมา และทำพิธีต่ออีก 3 วันตามประเพณี จึงจะเก็บอัฐิ ไปประกอบพิธีกรรม ซึ่งจะทำพิธีเก็บอัฐิในวันที่ 9 ก.ค. แล้วลอยลงในลำน้ำชีข้างวัด ตามประเพณีอีสานต่อไป
และหลังจากการร่วมกันทำบุญเสร็จสิ้น โดยมีนายสมพงษ์ โพธินาม กำนัน ต.พระธาตุ และชาวบ้านมาร่วมกิจกรรมแล้วในวันนี้ นายสนิทและนางจันทร์ศรี พ่อและแม่ของ น.ส.จุฬารัตน์ หรือครูอิ๋ว ได้แสดงความจำนงต่อหน้ากำนัน และพระอธิการบัวกัน จันทะโร เจ้าอาวาสวัดบ้านบุ่งค้าว่า จากการฌาปนกิจศพ น.ส.จุฬารัตน์ พบเห็นความลำบากของสถานที่และขาดเมรุ จึงมีแนวคิดที่จะสร้างเมรุถาวรขึ้นภายในวัด เพื่อเป็นที่ระลึกรำลึกถึง จึงจะมอบเงินเริ่มต้น 2 หมื่นบาท เพื่อเป็นจุดเริ่มต้นที่จะสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์อุทิศส่วนกุศลให้กับลูกสาวที่เสียชีวิตไป ซึ่งที่ประชุมกันภายในก็เห็นชอบที่จะดำเนินการสร้างเมรุ ซึ่งไม่มีในวัดต่อไป
โดยนางจันทร์ศรีกล่าวว่า ยังสะเทือนใจกับการสูญเสียลูกที่กำลังจะก้าวไปได้ด้วยดี เรื่องนี้มีการปรึกษากันกับพ่อ-พี่ชายพี่สาว รวมทั้งแฟนของลูกสาวแล้วมีมติเห็นด้วย และคุยกันว่าถ้าหากทำได้ก็อยากจะสร้างเองทั้งหมด ซึ่งต้องใช้วงเงินไม่ต่ำกว่า 7-8 แสนบาท ซึ่งเกินกำลังที่ตนเองจะทำให้เสร็จได้ทีเดียว จึงจะมอบเงินเป็นเบื้องต้นก่อน 20,000 บาท เพราะตอนนี้นอกจากการสูญเสียลูกสาวไป นับว่าทำให้ครอบครัวที่ตนเองเป็นเพียงผู้ประกอบอาชีพชาวนา ลำบากมากขึ้น เพราะจากเดิมที่ส่งลูกสาวเรียนจบได้ทำงานได้เงินเดือนกว่า 15,000 บาท นอกจากจะส่งตัวเองเรียน และเจียดเงินมาช่วยพ่อแม่บ้างเป็นครั้งคราว และบอกพ่อแม่ว่าจะสร้างบ้านให้พ่อแม่อยู่ แต่กลับโดนคนมาพรากไป
ความสูญเสียครั้งนี้นอกจากจะมีความทุกข์ต่อการสูญเสียลูกสาวไปแล้ว ยังเกิดภาระอื่นตามมาที่ยังคิดหาทางออกไม่ได้ คือเงินยืมเรียนหรือ กยศ.ที่ลูกสาวยืมมาเรียนเป็นเงินกว่า 400,000 บาท ที่ลูกสาวทำสัญญาการผ่อนใช้คืนครั้งละ 4,500 บาท/ปี เมื่อลูกสาวเสียชีวิต ก็กลายเป็นภาระหนักใจที่ยังหาทางออกไม่ได้ ซึ่งก็ยังไม่ทราบว่าจะสามารถขอผ่อนผัน หรือแก้ปัญหาอย่างไรต่อไป
