ถ้าพูดถึงคำว่า “ความดี” เราอาจจะนึกถึงคุณธรรมหลายๆ ข้อ แต่สำหรับดิฉันแล้ว คุณธรรมที่เป็นที่สุดแห่งความดีก็คือ “ความกตัญญู” ค่ะ
สวัสดีค่ะ ดิฉัน นางสาวณัฐธิดา สุปิรัยธร ชื่อเล่น ได กำลังเรียนชั้นปีที่ 4 คณะมนุษยศาสตร์ สาขาภาษาไทย มหาวิทยาลัยนเรศวร ครอบครัวของดิฉันเป็นครอบครัวเล็กๆ มีฐานะยากจน พ่อกับแม่แยกกันอยู่ ดิฉันเป็นพี่คนโต มีน้องชายหนึ่งคน กว่าที่ดิฉันจะดำเนินชีวิตมาถึงทุกวันนี้ ชีวิตของดิฉันได้พบเจอทั้งอุปสรรคและเรื่องราวดีๆ มากมาย เรื่องราวจะเป็นอย่างไรไปอ่านกันเลยค่ะ
ดิฉันเป็นคนโชคดีคนหนึ่งที่มีโอกาสเข้าเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ชีวิตของดิฉันดำเนินไปอย่างปกติ จนวันหนึ่งมาถึง “จุดเปลี่ยน” เมื่อแม่ที่เป็นเสาหลักของครอบครัวเกิดล้มป่วยด้วยโรคกล้ามเนื้ออักเสบ มีอาการอ่อนแรงไปทั่วร่างกาย ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ ดิฉันในฐานะลูกคนโตจึงต้องหยุดพักการเรียนเพื่อมาดูแลแม่ อีกทั้งครอบครัวยากจน ดิฉันจึงไม่มีโอกาสได้เรียนต่อ
ในขณะที่แม่ป่วย ดิฉันต้องดูแลแม่ทุกอย่าง ตั้งแต่ล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ ทำกายภาพบำบัด หุงหาอาหาร ตลอดจนเรื่องการขับถ่าย รวมถึง การดูแลน้องชาย และหารายได้พิเศษ ตอนนั้นยอมรับว่าเหนื่อยมาก แต่เมื่อมองกลับไปเห็นแม่ที่ป่วยอยู่ ท่านลำบาก และทรมานกว่าเรา บางครั้งเห็นแม่ร้องไห้เพราะสงสารเรา ยิ่งทำให้รู้สึกว่าท้อไม่ได้ เพราะเราเป็นความหวังของแม่ ทุกๆ วันดิฉันทำหน้าที่ลูกอย่างเต็มความสามารถ ทำอย่างไม่ได้หวังอะไร
วันหนึ่งผลบุญแห่งความกตัญญูก็เกิดขึ้น เมื่อมีนักข่าวท้องถิ่นทราบเรื่อง และเข้ามาช่วยเหลือ นำเสนอข่าวผ่านสื่อแขนงต่างๆ ทำให้ได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยงาน และองค์กรต่างๆ ทั้งภาครัฐและเอกชน โดยเฉพาะ ศ.ดร.สุจินต์ จินายน อธิการบดีมหาวิทยาลัยนเรศวร ที่มอบทุนการศึกษา ค่าเทอม และค่าใช้จ่ายรายเดือน จากกองทุนพันบาทของมหาวิทยาลัย ทำให้มีโอกาสกลับมาเรียนต่ออีกครั้ง ส่วนแม่ก็ได้รับความอนุเคราะห์ให้มารักษาที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร และมูลนิธิครอบครัวข่าว 3 ที่เปิดกองทุนช่วยเหลือแม่น้องได ทำให้มีผู้ใจบุญทั่วประเทศร่วมบริจาคเงินเพื่อใช้จ่ายรักษาแม่
ดิฉันรู้สึกดีใจและปลาบปลื้มมากที่ได้รับความเมตตาจากหลายๆ ฝ่าย โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยที่เปรียบเสมือนเป็นบ้านหลังที่ 2 การกลับมาเรียนครั้งนี้ ดิฉันต้องดูแลแม่ด้วย เพราะแม่ยังเดินไม่ได้ โดยพาแม่มาอาศัยที่หอพักด้วย เพื่อความสะดวกในการดูแลและการเดินทางไปหาหมอ ช่วงแรกยอมรับว่าเครียด และยังจัดการกับการใช้ชีวิตไม่ได้ เพราะต้องทำหน้าที่ที่สำคัญทั้ง 2 อย่างพร้อมกัน คือดูแลแม่ และตั้งใจเรียน นอกจากนี้ ยังต้องทำกิจกรรมต่างๆ อีก
กิจวัตรประจำวันของดิฉันคือ ช่วงเช้าก่อนไปเรียน ดิฉันจะอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และหุงหาอาหารไว้ให้แม่ คาบว่างจากการเรียนจะกลับหอเพื่อมาดูแลแม่ ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนจะทำกายภาพบำบัดให้แม่ หลังว่างจากการดูแลแม่ จะทำการบ้าน อ่านหนังสือ หรือกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม เมื่อเราบริหารจัดการเวลาได้ การใช้ชีวิตแบบทำหน้าที่ที่สำคัญพร้อมกัน 2 อย่าง ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป เพราะเราตระหนักดีว่าทั้ง 2 อย่างนี้ คือหน้าที่ของเรา
การดูแลแม่ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเรียน และการทำกิจกรรมของดิฉัน เพราะดิฉันตระหนักอยู่เสมอว่า “แม่” คือ “ผู้มีพระคุณ” และคือ “ผู้ที่ยอมเสียสละทุกอย่างได้เพื่อลูก” นี่คือโอกาสสำคัญที่ดิฉันจะได้ดูแลแม่ วิกฤตในชีวิตครั้งนี้ ทำให้ดิฉันได้พบกับโอกาส และได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง สิ่งที่สำคัญคือการได้รับผลแห่งความกตัญญู หากวันนั้นดิฉันไม่เลือกที่จะดูแลแม่ หากดิฉันไม่ทำหน้าที่ลูกที่ดีอย่างเต็มที่ ดิฉันอาจไม่ได้รับความช่วยเหลือ และได้รับการยกย่องว่าเป็น “น้องไดลูกกตัญญู” เหมือนในวันนี้
สุดท้ายดิฉันอยากจะฝากถึงเพื่อนๆ และน้องๆ ชาวมหาวิทยาลัยทุกคนว่า “ความกตัญญูคือที่สุดแห่งความดี” ถ้าเรามีสิ่งนี้ ชีวิตย่อมพบเจอแต่ความเจริญ
**********************
หมายเหตุ… *”ข่าวการศึกษาฯ มติชน”* ขอเชิญชวนนักเรียนชั้นประถม และมัธยมศึกษา บอกเล่าเรื่องราวความประทับใจเกี่ยวกับโรงเรียน กิจกรรม เพื่อน และคุณครู ส่งมาที่คอลัมน์ *”โรงเรียนของฉัน” ([email protected])* และขอเชิญชวนน้องๆ ระดับอุดมศึกษา เขียนบอกเล่าความประทับใจต่างๆ ในรั้วสถาบันอุดมศึกษา ส่งมายังคอลัมน์ *”เด็กมอ..ขอแจม” ([email protected])* ประมาณ 1 หน้า A4 พร้อมภาพประกอบสุดมันส์ของน้องๆ 4-5 ภาพ หรือส่งจดหมายมาที่ *ฝ่ายการศึกษา หนังสือพิมพ์มติชน 12 ถนนเทศบาลนฤมาล หมู่บ้านประชานิเวศน์ 1 ลาดยาว จตุจักร กรุงเทพฯ 10900* พร้อมระบุชื่อ-นามสกุล อีเมล์ หมายเลขโทรศัพท์ และที่อยู่ของน้องๆ เรื่องที่ได้รับการตีพิมพ์ จะได้รับ *”ชุดของที่ระลึก”* สนับสนุนโดย *สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ (PIM)*
