เรียนไทยได้จีน : นิทานสุภาษิตจีน (248) 成语故事 (二四八)
นิทานสุภาษิตจีนที่ “เรียนไทยได้จีน” จะนำเสนอในฉบับนี้คือ 二卵弃干城/ 二卵棄幹城 èr luǎn qì ɡān chénɡ (เอ้อร์ หล่วน ชี่ กาน เฉิง ) โดย คำว่า 二 èr (เอ้อร์) แปลว่า สอง 卵 luǎn (หล่วน) แปลว่า ไข่ 弃 qì (ชี่) แปลว่า ละทิ้ง 干城/ 幹城 ɡān chénɡ (กานเฉิง) แปลว่า ผู้รักษาปกป้องบ้านเมือง ผู้พิทักษ์ ดังนั้น เมื่อรวมกันแล้ว หมายถึง ละทิ้งผู้พิทักษ์ปกป้องบ้านเมืองด้วยเหตุไข่สองฟอง หรือไข่สองฟองเป็นเหตุให้ละทิ้งคนเก่ง ในที่นี้จะใช้เปรียบเทียบกับการใส่ใจข้อผิดพลาดอันเล็กๆ น้อย แต่ไม่ใส่ใจงานใหญ่ หรือที่สำคัญกว่า ใส่ใจแต่จุดเล็กน้อยแต่ละทิ้งจุดสำคัญ
ประเทศชาติหรือองค์กรใดๆ ก็ตาม จะเจริญรุ่งเรือง และเข้มแข็งได้ ย่อมต้องมีผู้นำที่เก่งก่อนอื่นใด ทว่าลำพังผู้นำที่เก่งแต่ผู้เดียวนั้น คงมิอาจที่จะทำให้ประเทศชาติ หรือองค์กรนั้นเจริญก้าวหน้าไปได้อย่างแน่นอน ดังนั้น ผู้นำที่เก่งย่อมต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถในการแสวงหาคนเก่ง สามารถบริหารคนเก่งให้ช่วยงานบริหารของตน ดังคำโบราณว่าน้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า
จีนในยุคสมัยตั้งแต่ยุคชุนชิว 春秋 Chūnqiū จนถึงยุคจ้านกั๋วรัฐศึก 战国/戰國 Zhànɡuó (จ้านกั๋ว) ที่เป็นยุคแห่งการแตกแยก อาณาจักรโจว 周朝 Zhōu cháo (โจวเฉา) สิ้นอำนาจในการบริหารประเทศชาติโดยรวมอย่างสิ้นเชิง คงเป็นยุคแห่งเหล่าขุนศึก เจ้าเมืองต่างๆ ที่แข่งขันกันสะสมกำลัง และก่อศึกสงครามแย่งชิงอำนาจกันตลอดในสองช่วงเวลาแห่งยุคนั้น โดยมีรัฐหนึ่งชื่อว่ารัฐเว่ย 卫国/衛國 Wèi ɡuó (เว่ยกั๋ว) เป็นรัฐเก่าแก่ที่เคยยิ่งใหญ่มาก่อน แต่เพราะความไร้วิสัยทัศน์ของผู้นำ และการแก่งแย่งชิงอำนาจการเองภายในรัฐ ทำให้รัฐนี้นับวันอ่อนแอลงไป จนในที่สุด จึงหมดบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์
แม้ว่าในรัฐนี้มีหลายคนที่มีความรู้ความสามารถสูง แต่ไม่ถูกให้ความสำคัญ ไม่ถูกใช้งานที่ถูกต้อง หรือถูกละเลย เช่น ฌางยาง 商鞅 Shānɡ Yānɡ ชายคนนี้มีปัญญาในการบริหารงานที่เป็นเลิศ แต่กลับไม่ได้ดีที่รัฐเว่ยที่เป็นรัฐบ้านเกิดเมืองนอนตนเอง เขาจึงเดินทางไปทำงานให้รัฐฉิน ช่วยรัฐฉินปฏิรูปการปกครอง จนทำให้รัฐฉินเข้มแข็งขึ้นมาตลอดเวลานับร้อยปีหลังจากนั้น จนสุดท้ายรัฐฉินสามารถโค่นล้มรัฐอื่นทั้งหมดลงได้
และอีกคนที่นิทานในเรื่องนี้ขอนำเสนอก็คือ ขุนศึกหนุ่มแห่งรัฐเว่ยโก่วเปี้ยน 苟变/茍變 Gǒu Biàn แต่เขาไม่เคยได้รับตำแหน่งสำคัญ และไม่เคยได้รับการเหลียวแลจากเจ้าเมืองเว่ยเลย เหตุเพราะเจ้าเมืองรู้มาว่าในอดีตครั้งหนึ่ง โก่วเปี้ยนคนนี้เคยกินไข่ไก่ของชาวบ้านไปสองฟองแล้วไม่จ่ายเงิน ด้วยเหตุเล็กน้อยในอดีตของโก่วเจี้ยนนี้เอง ทำให้เจ้าเมืองด้อยค่าเขาไป จนเมื่อศึกใหญ่มาเยือนรอบทิศ การจะหาขุนศึกผู้เก่งกล้ามาช่วยรบก็หาได้ยาก จึงมีผู้เสนอชื่อโก่วเปี้ยนขึ้นมาอีก แต่เจ้าเมืองก็ปฏิเสธ จนต้องมีเหล่าปราชญ์ลูกหลานขงจื่อมาพูดหว่านล้อมเจ้าเมืองว่า เรื่องราวความผิดพลาดเล็กๆ น้อยในอดีต ไหนเลยจะเทียบได้กับคุณูปการที่เขาจะทำให้ประเทศชาติได้ในตอนนี้ หากเจ้าเมืองยังใส่ใจกับอดีตที่ผิดพลาดอันเล็กน้อยของโก่วเปี้ยนแล้ว ทำให้รัฐเว่ยต้องสูญสิ้นนั้น นับว่าเป็นความผิดพลาดอันใหญ่หลวงของเจ้าเมือง
ด้วยเหตุผลต่างๆ นานาเหล่านี้ จึงทำให้เจ้าเมืองเว่ยให้โอกาสโก่วเปี้ยนนำทัพยั้งศึก และก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง ในช่วงภายใต้การนำทัพของโก่วเจี้ยน รัฐเว่ยไม่เคยเพลี้ยงพล้ำให้กับข้าศึกเลย ทำให้รัฐเว่ยรอดพ้นจากอันตรายของศัตรูไปได้อีกระยะหนึ่ง
ข้อคิดจากประโยคสุภาษิตนี้
成语比喻：因曾经有小的过失而忽略他的大节。
成語比喻：因曾經有小的過失而忽略他的大節。
Chénɡyǔ bǐyù : Yīn cénɡjīnɡ yǒu xiǎo de ɡuòshī ér hūlüè tā de dà jié.
เฉิงยหวี่ ปี่ ยวี่: อิน เฉิงจิง โหยว เสี่ยว เตอะ กั้วฌือ เอ๋อร์ ฮูเลว่ ทา เตอะ ต้า เจี๋ย
สุภาษิตเปรียบว่า ละเลยความสามารถอันยิ่งใหญ่เพียงเพราะความผิดพลาดเล็กน้อยของเขาในอดีต
ประโยคตัวอย่างที่ใช้สำนวนสุภาษิตนี้ เช่น
大多数有才能的人，总会有一些毛病，你总是挑人家毛病，就会以二卵弃干城之将，最终一无所得。
大多數有才能的人，總會有一些毛病，你總是挑人家毛病，就會以二卵棄幹城之將，最終一無所得。
Dà duōshù yǒu cáinénɡ de rén, zǒnɡ huì yǒu yīxiē máobìnɡ, nǐ zǒnɡ shì tiāo rénjiā máobìnɡ, jiù huì“yǐ èr luǎn qì ɡānchénɡ zhī jiànɡ”, zuìzhōnɡ yī wú suǒdé.
ต้า ตัวฉู้ โหย่ว ฉายเหนิง เตอะ เหริน, จ่ง ฮุ่ย โหย่ว อีเซีย เหมาปิ้ง, หนี จ่ง ฉื้อ เทียว เหรินเจีย เหมาปิ้ง, จิ้ว ฮุ่ย อี่ เอ้อร์ หลวน ชี่ กานเฉิง จือ เจี้ยง, จุ้ย จง อี อู๋ สั่วเต๋อ
คนที่มีความรู้ความสามารถส่วนใหญ่แล้วมักจะมีข้อบกพร่องบางอย่างเสมอ คุณเลือกที่จะหาแต่ข้อบกพร่องของผู้อื่นเช่นนี้ คุณก็จะเสมือนดังละทิ้งนายพลดีเพียงเพราะเหตุไข่สองฟอง ซึ่งสุดท้ายแล้วจะไม่ได้อะไรเลย
