สวัสดีครับ กระผมชื่อ โสฬส ยิ้มแย้ม (เล็ก) นักศึกษาชั้นปีที่ 4 สาขาวารสารศาสตร์ ตอนนี้เปลี่ยนชื่อภาควิชาเป็นการสื่อสารมวลชนและนวัตกรรมสื่อ (MI) คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (DPU) ผมเรียนด้านสื่อมวลชน ที่จำเป็นต้องสื่อสารกับผู้คนมากมาย ไม่ใช่แค่การสื่อสารแค่ภาษาไทย แต่บางครั้งต้องสื่อสารด้วยภาษาอื่นอีกด้วย และภาษาที่ใช้ก็เป็นภาษาอังกฤษ ในมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์เปิดวิทยาลัยนานาชาติปรับหลักสูตรเดิม และเพิ่มหลักสูตรใหม่เพื่อตอบสนองความต้องการทางการศึกษา เมื่อประเทศไทยเป็นส่วนหนึ่งของประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน หรือ AEC และในปีที่ผ่านมามหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ได้เปิดภาคการเรียนการสอนในภาษาที่ 3 นอกเหนือจากภาษาไทยและอังกฤษ ก็จะมีภาษาพม่า อินโดนีเซีย จีน เกาหลี รัสเซีย และการเปิดวิทยาลัยนานาชาติจีนเพื่อรองรับหลักสูตรภาษาจีนโดยเฉพาะ ซึ่งทางมหาวิทยาลัยมีความเตรียมพร้อมที่ดีต่อการเข้าสู่ AEC
ในช่วงที่ผมฝึกงานในปี 2559 ที่ บริษัท มติชน จำกัด (มหาชน) ทำให้ผมคิดว่าการใช้ภาษาเป็นเรื่องสำคัญในการทำข่าว ต้องค้นหาข้อมูล และต้องเรียนรู้มากขึ้นทางด้านภาษา ผมเคยประสบเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผมเองตอนที่ไปสัมภาษณ์ลุงคนหนึ่งที่ จ.ศรีสะเกษ โดยผมนึกว่าลุงเป็นคนไทย แต่พอสัมภาษณ์ ลุงพูดภาษาไทยคำภาษาเขมรคำ แล้วพูดภาษาไทยไม่ค่อยชัด ทำให้ผมเก็บข้อมูลไม่ได้เลย กว่าจะได้แต่ละประโยคต้องพยายามสื่อสารพูดคุยเป็นเวลานาน แต่ที่แปลกใจคือคุณลุงที่ผมสัมภาษณ์สามารถฟังภาษาไทยได้ทุกคำ แต่ผมฟังลุงแทบไม่ได้เลย ทำให้ผมรู้ว่าเราควรเตรียมพร้อมไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษ แต่ต้องศึกษาภาษาเพื่อนบ้านด้วย การที่เรารู้ภาษาประเทศเพื่อนบ้าน ผมว่ามันทำให้เราได้ข้อมูลที่แปลกใหม่ อีกอย่างเราสามารถแลกเปลี่ยนข่าวสารกับสื่อมวลชนประเทศเพื่อนบ้านได้เยอะ อาจจะได้ข่าวสารที่เปิดกว้างมากขึ้น และได้ข่าวสารที่แปลกใหม่กว่าในประเทศ
ดังนั้น ผมคิดว่าภาษาแต่ละประเทศมันมีเอกลักษณ์ในตัวของมันเอง บางภาษาฟังแล้วรู้สึกมันฟังได้เรื่อยๆ เช่น ภาษาของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป.ลาว) ภาษาของเพื่อนบ้านเรามันไม่ได้ดูเชย แต่มันเป็นภาษาที่น่าสนใจ เป็นภาษาที่น่าเรียนรู้ เพราะทุกวันนี้ลองสังเกตดูว่าเด็กรุ่นใหม่สามารถพูดภาษาอังกฤษได้ทุกคน แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถพูดภาษาลาว พม่า อินโดนีเซียได้ ฯลฯ
อีกอย่างสิ่งที่น่าสนใจกว่าภาษาคือวิถีชีวิตของคนในแต่ละประเทศเพื่อนบ้าน เช่น ขนบธรรมเนียมประเพณี อาหารพื้นบ้าน อาหารพื้นเมือง การละเล่น การแต่งตัว เป็นต้น
ทั้งนี้ ผมอยากจะฝากว่าภาษาเป็นเรื่องสำคัญ มันอาจเป็นปัจจัยที่ 5-6 ในชีวิตประจำวันของเราก็เป็นได้ เวลานั้นคงไม่มีใครพูด และฟังได้แค่ภาษาเดียวอีกต่อไปในอนาคต
โสฬส ยิ้มแย้ม
ชั้นปีที่ 4 คณะนิเทศศาสตร์
ม.ธุรกิจบัณฑิตย์
